چهارشنبه 17 تیر 1394 08:42 ب.ظ نظرات ()

شکست وی از چین ( 340 و 341 پ . م )

در سال 341 پ . م ، وی به هان حمله کرد . امارت چی صبر کرد تا هان در آستانه سقوط قرار بگیرد و سپس دست به مداخله زد . سردارانی که در نبرد گویلینگ حضور داشتند بار دیگر با هم رو در رو شدند ( سون بین و تیان جی  از امارت چی در برابر پانگ ژوان از  امارت وی ) . باز هم نقشه قبلی و حمله به پایتخت وی تکرار شد . سون بین تظاهر به عقب نشینی کرد و سپس به نیروهای وی که با اعتماد به نفس و بدون آرایش مناسب در حال تعقیب او بودند حمله برد . نبرد مالینگ با شکست کامل قوای وی به پایان رسید . پس از این نبرد حاکمان وی و هان وفاداری خود را به شاه خوان از امارت چی اعلام کردند .

سال بعد امارت چین با حمله به قلمرو وی آن را به شدت تضعیف کرد . وی شکست خردکننده ای خورد و ناچار شد در ازای صلح بخش عمده ای از قلمروش را به چین واگذار کند . با تضعیف شدید وی ، اکنون امارت های چی و چین بودند که قدرت اصلی چین باستان به شمار می رفتند .

وی ناچار شد برای حفظ موجودیتش به حمایت امارت چی متکی شود . شاه هوئی از امارت وی دو بار به این منظور با شاه خوان از امارت چی ملاقات کرد . پس از مرگ هوئی ، خیانگ که جانشین او شده بود نیز روابط خوبی با امارت چی داشت و هر دو طرف هم دیگر را به عنوان پادشاهی های مستقل به رسمیت می شناختند .

 

فتح یوئه به دست چو ( 334 پ . م )

امارت چو در ابتدای دوره امارت های جنگاور یکی از نیرومندترین امارت ها بود . امارت چو در حوالی سال 389 پ . م و با به قدرت رسیدن پادشاه دائو و صدراعظم اصلاح گرش ، وو چی ، به سطح جدیدی از قدرت دست یافت .

امارت چو در سال 334 پ . م و با فتح امارت یوئه در شرق و رسیدن به ساحل اقیانوس آرام به اوج عظمت خود رسید . این واقعه در پی سلسله اتفاقاتی در پی آمد که با آماده شدن یوئه برای حمله به مرز شمالی امارت چی آغاز شده بود . پادشاه چی با اعزام فرستاده ای به یوئه قول داد اگر یوئه از حمله به چی صرف نظر کند و به جای آن به قلمرو چو حمله کند از حمایت چی برخوردار خواهد بود . یوئه در ابتدا  حمله گسترده ای به چو ترتیب داد اما در پایان شکست خورد و قلمروش به طور کامل به دست چو افتاد .

 

پادشاهی شدن امارت های هان ، چین و یان ( 325 تا 323 پ . م )

خیان ، شاه ژو ،  سعی کرد با به رسمیت شناختن هژمونی دوک های امارت چین از جمله خیان ( 384 تا 362 پ . م ) ، خیائو ( 361 تا 338 پ .م) و هوئی ( 338 تا 311 پ . م ) ، متحدان جدیدی برای دربار ژو بیابد و بار دیگر آن را در صحنه سیاست چین باستان به قدرتی جدی بدل کند .

با این حال در سال 325 پ . م دوک هوئی آن قدر اعتماد به نفس داشت که خودش را ( شاه چین ) اعلام کند . این به معنی استقلال چین از دربار ژو بود . پادشاه هوئی از راهنمایی های وزیرش ژانگ یی بهره می برد که از نظریه پردازان گروه مشهور به    ( مدرسه دیپلماسی ) چین باستان به شمار می رفت .

در سال 323 پ . م امارت های هان و یان و  امارت کوچک ژونگشان هم استقلال خود را از دربار ژو اعلام کردند . در سال 318 پ . م حتی حکمران امارت کوچکتر سونگ هم خودش را شاه خواند .

تجزیه ژو

پادشاه کائو از سلسله ژو برادر کوچکترش را بعنوان دوک منطقه هنان اعلام کرد . سه نسل بعد نوادگان او خودشان را ( دوک های ژوی شرقی ) می خواندند . با بر تخت نشستن پادشاه نان در سال 314 پ . م  ، ژوی شرقی خود یک امارت مستقل شد . شاه ژوی شرقی در منطقه ای که امروز ( ژوی غربی ) خوانده می شود سکنی گزید .


نگهبان مقبره ، موزه هنر بیرمنگام بریتانیا

 

اتحادهای افقی و عمودی ( 334 تا 249 پ . م )

با نزدیک شدن به اواخر دوره امارت های جنگاور ، قدرت فزاینده امارت چین در حال بر هم زدن شدید توازن قوا بود . در نتیجه سیاست خارجی سایر امارت ها به صورت عمده بر نحوه مقابله با قدرت چین متمرکز شد . در این مورد دو تفکر متضاد وجود داشت . یکی از این مکاتب فکری یک اتحاد عمودی ( اتحاد شمالی –  جنوبی ) را پیشنهاد می کرد . اما تفکر دیگر پیشنهاد یک اتحاد افقی ( شرقی – غربی ) را می داد که در آن امارت ها می توانستند برای حفظ امنیت خود با چین هم اتحادهای موقتی داشته باشند .

نظریه اتحاد عمودی در ابتدا به موفقیت هایی دست یافت ، اما شک و تردید و بی اعتمادی بین امارت ها باعث می شد چنین اتحادی چندان پایدار نباشد . امارت چین سعی می کرد با تکیه بر نظریه اتحاد افقی امارت های دیگر را یک به یک از صحنه حذف کند .  طی این دوره فیلسوف ها و استراتژیسین های بسیاری به امارت های مختلف سفر می کردند و تلاش می کردند ایده های خود را به حاکمان منتقل کنند . این ( لابی گران ) ، که سو چین ( پیشنهاد کننده تفکر اتحاد عمودی ) و ژانگ یی ( پیشنهاد کننده اتحاد افقی )  از آن میان بودند  با عنوان ( مدرسه دیپلماسی ) شناخته می شدند .


شمشیر آهنی ( چپ ) و دو شمشیر برنزی از دوره امارت های جنگاور


منبع : http://en.wikipedia.org/wiki/Warring_States_period

مترجم : شاهو صالح