سه شنبه 6 مرداد 1394 08:34 ق.ظ نظرات ()

پایان سلسله ژو ( 256 تا 249 پیش از میلاد )

نیروهای شاه ژائو از امارت چین  در سال 256 پ . م با شکست شاه نان ، قلمرو ژوی غربی را گرفتند و شاه چین اکنون با در اختیار گرفتن نه دیگ مشهور ( نماد حکمرانی بر چین باستان ) ادعای حق آسمانی خود را تا حد زیادی به اثبات رسانده بود .

دوران طولانی شاه ژائو در امارت چین در سال 251 پ . م به پایان رسید . پسر او ، خیائوون اکنون دیگر یک پیرمرد بود و تنها سه روز پس از تاجگذاری درگذشت و پسرش ژوانگخیانگ جای او را گرفت . شاه جدید هفت سال پس از تصرف ژوی غربی ، ژوی شرقی را نیز گرفت و بدین سان سلسله ژو پس از 800 سال پر فراز و نشیب و طولانی ترین دوره پادشاهی در تاریخ چین به بایگانی تاریخ سپرده شد .

امارت چین ، قلمرو چین باستان را یک پارچه می کند  ( 247 تا 221 پ . م )

شاه ژوانگخیانگ تنها سه سال حکمران چین بود . پسرش ژنگ جای او را گرفت . ژنگ بر خلاف شاهان سالخورده قبلی در 13 سالگی به این مقام رسیده بود .  ژنگ طی چند سال نشان داد نبوغ فرماندهی درخشانی دارد و ظرف 9 سال همه آن چه را که پیشینیانش در به دست آوردنش عاجز مانده بودند را در قبضه قدرت خود گرفت : فتح کامل قلمرو چین باستان .

فتح هان

در سال 230 پ . م ، امارت چین امارت هان را که ضعیف ترین امارت در میان هفت امارت عمده و همسایه شرقی چین بود ، فتح کرد . پیش از برنامه برای فتح کامل هان ، امپراتور چین شی هوانگ ( همان ژنگ جوان ) ، سردارش وانگ جیان را مامور حمله به ژائو کرد . پادشاه آن از امارت هان از این هراس داشت که پس از ژائو نوبت هان باشد و به همین سبب فرستادگانش را به دربار چین فرستاد و پذیرفت بدون درگیری هان را به طور کامل تسلیم کند .  مردم هان به این صورت از قتل عام های هولناک احتمالی از طرف نیروهای چین که در این اعمال شهره بودند نجات یافتند .


فتح وی

ارتش چین در سال 225 پ . م امارت وی را نیز به تصرف درآورد . قوای چین مستقیما به قلمرو وی یورش برد و پایتخت آن ، دالیانگ را محاصره کرد .  اما فرماندهان چین دریافتند دیوارهای دالیانگ مستحکم تر از آن هستند که بشود به آنها نفوذ کرد . راهی که سرداران چین برای این مساله یافتند برای مدافعان شهر به فاجعه منجر شد . قوای چین  مسیر رودخانه محلی را به طرف دالیان منحرف کردند .  شهر در سیلاب فرورفت و به شدت آسیب دید . پادشاه جیا ، آخرین شاه امارت وی که وضعیت را می دید با خروج از شهر و برای حفظ جان مردم خود را تسلیم قوای چین کرد .

فتح چو

در سال 223  پ . م ، امارت چو نیز به لیست فتوحات ارتش های چین افزوده شد .  با این حال اولین حمله که با مشارکت بیش از 200 هزار سرباز انجام شد برای چین یک فاجعه مطلق بود . نیروهای لی خین ، سردار بی تجربه  در منطقه ناآشنای هوائی یانگ  ( استان های جیانگ سو و آنهای امروزی ) با قوای 500 هزار نفری چو مواجه شدند .  خیانگ یان ، سردار امارت چو نیروهای چین را با شکست های نمایشی اش در چند نوبت به دام انداخت و سپس طی یک ضد حمله بزرگ دو اردوگاه بزرگ چین را نابود کرد .

سال بعد امپراتور چین شی هوانگ ، ژنرال وانگ جیان را به همراه 600 هزار سرباز مامور دومین حمله به چو کرد .  نیروهای چو که با توجه به پیروزی سال قبلشان روحیه بالایی داشتند عقب نشستند و سعی کردند مانع از محاصره امارت شوند . اما وانگ جیان با تظاهر به این که در استحکاماتش ثابت مانده است نیروهای چو را فریب داد . در همان حال وانگ جیان در حال تمرین دادن قوایش برای جنگ در داخل قلمرو چو بود . پس از یک سال ، قوای چو که عدم تحرک از سوی قوای چین را مشاهده کرده بود آرایش رزمی اش را رها کرد . وانگ جیان در همین زمان حمله اش را شروع کرد . قوای غافلگیر شده چو منهدم شد . نیروهای چو برای چند سال به جنگ چریکی با قوای چین ادامه دادند اما سرانجام در سال 223 پ . م با نابودی شهر شوچون و مرگ آخرین رهبر چو ، لرد چانگ پینگ به طور کامل شکست خوردند . ارتش های چو و چین در اوج عظمتشان شامل چند صد هزار تا یک میلیون سرباز می شدند .

فتح ژائو و یان

با فرارسیدن سال 222 پ . م ، قلمروهای یان و ژائو هم سقوط کردند . ارتش چین پس از فتح ژائو متوجه یان شد . شاهزاده دان از امارت یان که متوجه خطرناک بودن وضع بود برای سوءقصد به جان امپراتور چین ، یک آدم کش حرفه ای به نام جینگکه را به چین فرستاد . اما این تلاش هم ناکام ماند و سبب شد امپراتور با خشم هر چه تمام تر نیروهای بیشتری را برای فتح یان اعزام کند .

فتح چی

چی که آخرین امارت بازمانده بود نیز در سال221 پ . م به سایر امارت ها پیوست . چی پیش از این به سایر امارت های مورد حمله چین یاری نرسانده بود . چی با مشاهده روحیه تهاجمی چین به سرعت تسلیم شد . بدین سان یکپارچگی چین تحت تسلط سلسله چین کامل شد . آخرین پادشاه چی رهسپار تبعید شد و پس از مرگ هم برای او مراسم تدفین رسمی برگزار نشد .

شاه ژنگ اکنون می توانست خودش را چین شی هوانگ دی بنامد ، (  نخستین امپراتور چین یکپارچه ) .

در حکمرانی سلسله چین ، این یکپارچگی شدیدا وابسته به نیروی نظامی بود . زمین داری در مقیاس بزرگ ممنوع شد و خانواده های نجبا مجبور شدند در پایتخت ، خیان یانگ ، زندگی کنند تا همیشه تحت نظارت باشند .  جاده هاو کانال های بزرگ برای سریع تر شدن تحرکات نظامی احداث شدند .  کشاورزان امتیازات بیشتری دریافت کردند اما در همان حال مالیات های فراوانی هم بر آن ها اعمال شد که سبب درآمد هر چه بیشتر حکومت می شد .

مترجم شاهو صالح

منبع

https://en.wikipedia.org/wiki/Warring_States_period