جمعه 22 مرداد 1395 07:35 ق.ظ نظرات ()
ایرانی ها تصورات عجیبی درباره ی خود دارند. جالبترین شان البته همین است که خود را باهوش ترین مردم کره ی زمین می دانند. و باز البته هیچ آماری هم در اینباره به دست نمی دهند. اگر هم از کسی بپرسی که چرا ایرانی ها باهوش ترین مردم هستند می گویند که چون در ژاپن اراذل و اوباش ایرانی با سکه های 2 ریالی ایرانی (که اندازه ی 200 ینی ژاپنی ها بود) می رفتند و در تلفنهای عمومی به این طرف آن طرف زنگ می زدند. یعنی حماقت و قانون شکنی عده ای از ایرانی ها می شود شاخص اندازه گیری هوش بقیه ی آنها.
از این دست تصورات عجیب و غریب کم نیستند. اما بسیاری از مردم دنیا ،به ویژه جهانگردانی که از ایران دیدن کرده اند، و مستقیما با ایران و ایرانی جماعت سر و کار داشته اند چنین تصوری درباره ی ما نداشته اند(مثلا سفیر عثمانی که به دربار شاه سلطان حسین صفوی اعزام شده بود و به گواهی ناسخ التواریخ مورد تجاوز تنی چند از امرای ارتش آن زمان قرار گرفت). در این میان در دوران سلطنت فتحعلی شاه قاجار جیمز موریه نامی به عنوان مأمور سیاسی انگلستان وارد ایران می شود. او به جای اینکه طبق معمول خاطرات و سفرنامه بنویسد حاصل مشاهدات خود درباره ی ایران و ایرانی را به صورت رمانی نسبتا طولانی می نویسد. حاجی بابای اصفهانی نام رمان جیمز موریه است و داستان دلاکی اصفهانی را روایت می کند که پس از کش و قوس فراوان در دربار ایران به منصب سفارت می رسد. حاجی بابای اصفهانی شرحی است از خصوصیات ایرانی ها از قبیل رشوه گیری، دروغ گویی، پشت هم اندازی، دغلکاری، زیرآب زنی، چاپلوسی و... که در میان قسمت عمده ای از طبقات متوسط و بالای ایران در آن زمان رواج داشته است و البته جهل و نادانی و حماقت که در طبقات فرودست رایج بوده است.
این کتاب در همان دوران قاجار به فارسی ترجمه شد و اکنون هم ترجمه ی آن در دسترس است اما از آنجایی که ترجمه با اصل کتاب اندکی تفاوت دارد یکی از عزیزان خواننده لینک کتاب حاجی بابا به زبان اصلی را برای ما فرستاده اند.
شما را به خواندن آن دعوت می کنیم.
رضا کیانی