جمعه 24 دی 1395 12:26 ب.ظ نظرات ()

رضا کیانی موحد

اندلس: در سال 91 ه.ق طارق وارد خاک اسپانیا شد و توانست بسیاری از سرزمینهای اسپانیا را فتح کند. واژه ی اندلس از طرف مسلمانان به مناطق مسلمان نشین اسپانیا به کار می رود. با از بین رفتن امویان در اندلس مسلمانان به تدریج از مسیحیان اسپانیا و پرتغال شکست خوردند تا اینکه در سال 1452م مسیحیان توانستند آخرین دولت مسلمان(بنی احمر) در اسپانیا را سرنگون کردند.

مغرب: در قدیم کشورهایی که امروزه مغرب و مراکش نامیده می شوند مغرب نامیده می شدند. تونس و الجزایر امروزی به افریقیه مشهور بوده است.

شام: سرزمینهایی که امروزه جزو سوریه، لبنان، فلسطین و قسمتهایی از اردن در گذشته شام نامیده می شدند.

عراق: یک واژه ی پارسی باستان است و عراق بخش اصلی سرزمینهای ساسانیان بوده است. عراق عرب همان عراق فعلی است و عراق عجم قسمتهای مرکزی ایران بوده است.

خراسان: در متون کهن خراسان عمدتا به خراسان بزرگ اطلاق می شود که خراسان امروزی و مناطقی از ترکمنستان را پوشش می داده است.

ماوراء النهر: به سرزمینهای آن طرف رود جیحون گفته می شده است.

خوارزم: جنوب ازبکستان فعلی و شمال ترکمنستان خوارزم محسوب می شده که گاهی قسمتی از خراسان بزرگ محسوب می شده است.

بین النهرین: سرزمینهای بین دو رود دجله و فرات در عراق بوده است. قسمت شمالی بین النهرین جزیره نامیده می شده است.

سغد: مرکز سغدستان در بخارای فعلی بوده است.

آناتولی: در متون کهن بیشتر ارزروم نامیده می شده است و در دوره ی بعد از اسلام بیشتر تحت سلطه ی بیزانس بوده است. در دوره ی اول عباسیان قسمتهایی از اناتولی به دست اعراب افتاد اما بیزانس بعدها قدرت گرفت و توانست بیشتر این مناطق را بازپس بگیرد.

جبال: سرزمینی که مادها در آن قدرت گرفتند، قسمت شمال و غرب سرزمین فعلی ایران بوده است.(زاگرس و جنوب کوه های البرز)

طبرستان و رویان: مازندران و گیلان امروزی

اران: اذربایجان شوروی سابق

مکران: قسمت جنوبی پاکستان و جنوب غربی ایران