جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

نقش زیردریایی ها در جنگ جهانی اول؛ قسمت اول

هنگامی که جنگ جهانی اول در روزهای ابتدایی آگوست سال 1914 آغاز شد، نیروی دریایی امپراطوری آلمان گسترش کشتی های بزرگش را آغاز نکرده بود. بنابراین ناوگان آبهای آزاد آنقدر قدرتمند نبود تا در مصافی قاطع به مصاف ناوگان بزرگ بریتانیا برود. نیروی دریایی سلطنتی نیز قادر نبود تا یک حمله ی قاطع به نیروی دریایی آلمان در آبهای آن کشور انجام دهد. در پی انسدادی که حاصل شده بود فرماندهان هر طرف در فکر این بودند که در محدوده ی دریای شمال با حیله و فریب حریف را به تله بیاندازند. بنابر این جنگ دریایی این دو قدرت با روشی کنجکاوانه، محتاطانه و غیر قابل پیش بینی به پیش می رفت. بین آن دو تنها یک نبرد بزرگ دریایی ،نبرد ژوتلند، روی داد که کوتاه و بی سرانجام بود.

در ابتدای جنگ هم آلمان و هم بریتانیا زیردریایی را در نقش یک سلاح تهاجمی بکار بردند. تاخت و تازهای اولیه ی آنها قابل ملاحظه است. زیردریایی های آلمانی 3 رزمناو سنگین و 2 رزمناو سبک بریتانیا را ، با بیش از 2000 نفر تلفات، غرق کردند. زیردریایی های بریتانیایی زیردریایی سبک هلا را غرق کردند. بنابراین هر دو طرف ناچار شدند تا به زیردریایی ها به عنوان یک تهدید جدید خطرناک نگاه کنند و بر اساس آن عکس العمل نشان بدهند. ناوگان بزرگ بریتانیا از پایگاه خود در اسکاپا فلو به آبهای شمال ایرلند رفت. ناوگان دریای آزاد آلمان عملیاتش را به آبهای ساحلی خود محدود کرد.

بریتانیا یک محاصره ی دریایی را بر علیه آلمان اعمال کرد با این هدف که از رسیدن مواد لازم برای ماشین جنگی آنها جلوگیری کند. حتی کشتی های بی طرفی که مواد غذایی به آلمان می بردند مورد حمله قرار می گرفتند، راهشان سد می شد یا بازگردانده می شدند. در تلافی، نیروی دریایی آلمان به زیردریایی هایش دستور داد تا کشتی های تجاری متفقین را مورد حمله قرار بدهند. در روز بیستم اکتبر 1914، یک زیردریایی آلمانی در آبهای ساحلی نروژ یک کشتی باری بریتانیایی را پس از بازرسی غرق کرد. یک هفته بعد زیردریایی دیگری که در کانال مانش عملیات می کرد بدون اخطار یک کشتی بخار فرانسوی را به اژدر بست که پر از سرباز بود. در حقیقت کشتی توسط 2400 نفر پناهنده ی بلژیکی ،که بسیاری از آنان زن و بچه بودند پر شده بود. خوشبختانه این کشتی غرق نشد.

این دو زیردریایی به کشتی های تجاری بی دفاعی حمله کردند که نجات بریتانیا وابسته به آنها بود. ممکن بود که جنگ با کشتی های تجاری ویرانگر باشد. بر این اساس، دولت بریتانیا این حملات را غیرقانونی،جنایت آمیز، دزدی دریایی و زشت اعلام کرد. دارندگان کشتی، تجار و شرکتهای بیمه با این شکایتهای هم نوا شدند.


متحدین، آلمان و اتریش-مجارستان، برنامه ریزی کردند که فرانسه را با یک حمله ی سریع نابود کنند و سپس به سراغ روسیه بروند. اما نقشه ی آنها غلط از آب درآمد. ارتشها در فرانسه در یک نبرد خونبار خندقی زمین گیر شدند، روسیه از شرق حمله کرد و جنگ به دو جبهه کشیده شد. متحدین که انتظار یک جنگ طولانی را نداشتند مقدار زیادی از مایحتاج مورد نیاز جنگ را ذخیره نکرده بودند. در نتیجه ی محاصره ی بریتانیا تا اوایل سال 1915 از آهن و اوره و نفت و دیگر مواد مهم و از جمله غذا خالی شدند.

در این زمان زیردریایی ها ده فروند کشتی تجاری بریتانیا به ظرفیت حدودا 20 هزار تن را غرق کرده بودند. با توجه به کمبود اژدر ،که در آن زمان با دست ساخته می شد، بیشتر این هدفها توسط آتش توپخانه یا مجبور کردن خدمه به غرق کردن کشتی شان به دست آمد. سهولت غافلگیر کننده این موفقیتها فرماندهان عالی آلمانی را به این نتیجه رساند که حتی تعداد اندکی از زیردریایی های قابل دسترس در دوردست می توانند اثر  ضدمحاصره ایزیادی بر بریتانیا بگذارند. تنها ظهور یک زیردریایی ، که تنها یک دوجین خدمه داشت، چه در حمله موفق بودند یا خیر سبب یک آشوب روانی بزرگ می شد که دشمن را مجبور می کرد به صورت نامناسبی نیروی انسانی و منابعش را برای خنثی کردن این تهدید صرف کند. تمام این ها بر توانایی بریتانیا در ادامه ی جنگ اثر مخربی می گذاشت و برای آلمانها یک تلافی در برداشت.

نه قیصر و نه چنسلر هدف تیز کردن آتش را نداشتند. آلمانها قبلا به خاطر غرق کردن ده فروند کشتی بریتانیایی مورد انتقاد قرار گرفته بود. 

بدون شک تخفیف قوانین جایزه به انتقاد  شدیدتر بخصوص از کشورهای بی طرف مانند ایالات متحده، که منافع مالی قابل توجهی در تجارت دریایی داشت میکشید  و احتمال داشت با وارد شدن به جنگ، انتقام بگیرند. علاوه بر این، تعداد زیردریایی های موجود برای محاصره کردن جزایر بریتانیا به نظر می رسید خیلی کم باشد.  اعلان یک محاصره و نرسیدن به اهداف آن بدتر از این بود که دست روی دست بگذراند و هیچ کاری نکنند.

و در عین حال این نظریه (مقابله به مثل) از چشم نمی افتاد. مدافعان آن، نه بدون توجیه، بحث می کردند که دیگر جایی برای استدلال های اخلاقی نمانده است. آنها اصرار داشتند که بریتانیا در محاصره ظالمانه خود بارها قوانین جایزه و سنت های دیگر حفاظت از تجارت دریایی، به ویژه در دادن اجازه عبور از کشتی های بی طرفی که تنها غذا حمل می کردند تخطی کردهاست. این گونه استدلالها و بحثهای دیگر، در نهایت قیصر و صدراعظم او را متقاعد کردند تا اجازه ی محاصره ی زیردریایی بریتانیا را صادر کنند.

صحنه با دقت چیده شد. قیصر علنا ​​اعلام کرد که از18 فوریه به بعد آلهای اطراف جزیره ی بریتانیا منطقه ی جنگی در نظر گرفته می شوند. قوانین جایزه دیگر مورد اعتنا نبود. کشتی های تجاری انگلیس و فرانسه می تواند بدون اخطار و یا اقدامات استثنایی برای ایمنی خدمه شان غرق شوند. مراقبت می شود تا کشورهای بی طرف کالای ممنوعی حمل نکنند اما همه ی کشورهای بی طرف می توانند با مسئولیت خود وارد این منطقه بشوند. قیصر بعدتر اعلام کرد که زیردریایی ها مسئول اشتباهاتی که پیش خواهند آمد نخواهند بود.

بنابراین برای اولین بار در تاریخ نظامی گیری حمله به کشتی های تجاری توسط زیردریایی ها به جریان افتاد. نتایج اولیه کمتر از حد انتظار چشمگیر بود. در ماه فوریه سال 1915، بیست و نه فروند زیردریاییی آلمانی 60000 تن و در ماه مارس 80000 تن  کشتی حمل و نقل را غرق کردند. نقطه ضعف این محاصره در تعداد کم زیردریایی های در دسترس بود. با توجه به زمان رفت و آمد به پایگاه های آلمانی برای تعمیرات و بارگیری مجدد، پس از استقرار اولیه، دشوار بود که بیش از شش یا هفت فروند زیردریایی به صورت ثابت در آبهای بریتانیا برای یک محاصره ی سازمان یافته به کار گرفت. با وجود ترس و سردرگمی و انحراف منابعی که بکاررفت، اولین محاصره توسط زیردریایی به هدف اصلی خود دست نیافت. اولین بار لرد چرچیل شکست محاصره را اعلام کرد: واردات بریتانیا در سال 1915 از سال 1913 بیشتر شده بود. دولت انگلیس هر گونه پیشنهاد درباره ی لغو محاصره ی آلمان را رد کرد.

با غرق شدن هر کشتی تجاری، گریه برای زیرپا گذاشتن اخلاقیات بیشتر می شد. سه مورد از آنها به طور خاص خشم آمریکایی ها را برانگیخت: غرق کشتی  32500 تنی کنراد بوش لوسیتانیا در تاریخ 7 مه با از دست دادن 1198 مسافر و خدمه(128 آمریکایی) ؛ غرق کشتی 16،000 تنی ستاره سفید لاینر عربی در 19 اوت، با از دست دادن 40 مسافر (3 آمریکایی)؛ و غرق کشتی هسپریان در روز 9 سپتامبر. بنابراین واکنش ها در ایالات متحده خشونت آمیز تر از زمانی بود که در در اوایل سپتامبر سال 1915 قیصر محاصره ی دریایی بریتانیا را اعلام کرد و بسیاری از زیردریای هایش را به مدیترانه فرستاد که درآنجا شکار کشتی ها کمتر بحث برانگیز و بیشتر سودآور بود و آمریکایی ها کمتر بودند. (نیویورک تامیز تیتر زد که: خدمه زیردریایی ها وحشی های سرمست از خونریزی هستند).

با دورشدن چشم انداز پیروزی برای قدرت های مرکزی در آغاز سال 1916، رئیس ستاد نیروی دریایی آلمانی، دریاسالار هنینگ فن هولزندورف و همتای او در نیروی زمینی از قیصر خواستند تا محاصره ی دریایی بریتانیا را تجدید کنند. نیروی دریایی در حال حاضر تقریبا دو برابر زیردریایی در خدمت داشت (پنجاه و چهار فروند در برابر بیست و نه فروند در سال 1915) و به علاوه زیردریایی ها کمتر از قبل لغزش داشتند. قیصر وسوسه شد اما صدراعظم و وزیر امور خارجه به دلیل ترس از یک لوسیتانیای دیگر، که قطعا امریکا را به جنگ می کشید، اعتراض کردند. پس از چند روز تغییر عقیده، قیصر با نیروی دریایی موافقت کرد، اما محدودیتهای پیچیده ای را بر آنها تحمیل کرد. هیچ کشتی مسافری از هر ملیتی در هیچ جایی نباید مورد حمله قرار می گرفت. هیچ کشتی باری یا تانکری به جز آنهایی که بی شک مسلح بودند در خارج از منطقه ی جنگی نباید مورد حمله قرار می گرفتند.

تمدید محاصره در ابتدای فوریه 1916 اعلام شد. با وجود محدودیتها و پچیدگی قواعد برای دو ماه کارها برای زیردریایی ها بر وفق مراد بود: 117 هزار تن شکار در فوریه و 167هزار تن در ماه مارس. سپس یک خطای گران قیمت دیگر سر رسید شد: در 24 مارس یک زیردریایی کشتی 1350 تنی ساسکس را با کشتی نیروبر اشتباه گرفت و آن را به اژدر بست.ساسکس غرق نشد، اما حدود هشتاد نفر در انفجار کشته شدند که بیست و پنج نفر از آنها آمریکایی بودند. در پاسخ به فریادهای خشم آلود جدید و تهدید واشنگتن به قطع روابط دیپلماتیک، قیصر بار دیگر عقب نشینی کرد و در 24 آوریل دستور داد که زیردریایی ها در آب های جزایر بریتانیا به قوانین جایزه پایبند باشنددر نتیجه، تناژ کشتی تجاری شکار شده توسط زیردریایی ها در آبهای بریتانیا در چهار ماه بعدی به شدت سقوط کرد.

نیروی زیردریایی آلمانی در ماه سپتامبر سال 1916 تا اندازه قابل توجهی رشد کرده بود: در مجموع از 120 قایق از همه نوع که بسیاری از آنها به توپها بزرگتر 105 میلیمتری بر روی عرشه مسلح شده بودند. دوباره نظامیان از قیصر خواستند که این نیرو را به طور کامل مورد بهره برداری قرار دهد. دوباره قیصر دو دل شد، و در نهایت موافقت کرد، اما با یک مجموعه جدید از قوانین. ناخداها تنها به جنگ زیردریایی محدود شده به قوانین جایزه در آبهای جزایر بریتانیا، که در آن کشتی های بی طرف متعدد آمریکا و دیگر وجود داشت مجاز بودند، اما به آنها اجازه داده شد که بدون محدودیت در مدیترانه به هر کسی حمله کنند. این مرحله ی سوم و شدید جنگ محدود شده ی زیردریایی ها از 6 اکتبر 1916 تا 1 فوریه 1917 طول کشید و برای آلمانی ها بسیار سودآور بود. زیردریایی ها در حدود 500 فروند تجاری انگلیسی را با وزن در حدود 1.1 میلیون تن غرق کردند و مجموع شکار را در سال 1916 به حدود 2.3 میلیون تن (بیشتر از کشتی هایی جدیدی که بریتانیا ثبت می کرد) افزایش دادند.

در اوایل سال 1917، جنگ زمینی برای نیروهای مرکزی به یک کشتار بی رحمانه و بی ثمر تبدیل شد و ناآرامی های عمیق و گسترده ای در وطن به وجود آمد.  نظامیان آلمان از قیصر خواستند که در تمامی اقیانوس ها و دریاها جنگ های زیردریایی بدون محدودیت را مجاز  اعلام کند. با استفاده از نتایج به دست آمده در پاییز سال 1916، و اینکه تعداد زیادتری زیردریایی در دسترس بود و اینکه در حدود نود فروند زیردریایی جدید قرار بود در سال 1917 به خدمت گرفته شوند کارکنان ستاد نیروی دریایی محاسبه کردند که با جنگ زیردریایی بدون محدودیت، نزدیک به نیمی از ناوگان تجاری بریتانیا می تواند ظرف پنج یا شش ماه از بین برود، که نه تنها بریتانیا را از پشتیبانی جنگ در قاره بازمی داشت بلکه جمعیت کشور را در وضعیت گرسنگی و شورش قرار می داد و آمریکا تنها می ماند.  اگر آمریکا قصد داشت که وارد جنگ شود، آلمان به اندازه کافی زیردریایی (در حدود هفتاد فروند زیردریایی عملیاتی تنها در اطراف جزایر بریتانیا) داشت تا کشتی های نیروبر و لجستیک آن را قبل از رسیدن به اروپا غرق کند. تا آن زمان نیز مشکل کمبود اژدر حل شده بود و ناخدای زیردریایی دیگر نیاز نبود که بر توپ عرشه تکیه کند.

با چرخ پرزیدنت ویلسون به سوی جنگ قیصر این پیشنهاد را تصویب کرد. او به جهان اعلام کرد که از روز اول فوریه 1917، زیردریایی های آلمانی هر کشتی تجاری که در آبهای بریتانیا ببینند غرق می کنند. در همان زمان، او مطمئن شد که ستاد جنگ آلمان خواهد بود که  بیشتر طفره نروند و نقش حیاتی و معکوسی برای کشتی های سطحی نیروی دریایی آلمان اعلام کرد: از این پس آنها باید بیشتر به پشتیبانی از عملیات زیردریایی ها کمک می کردند تا وظایف دیگر. او گفت: "برای ما، هر زیردریایی ازچنان اهمیتی برخوردار است که برای کمک به آن و حمایت از آن، از کل ناوگان موجود استفاده بشود."

آلمان این حمله ی زیردریایی را دراطراف جزایر بریتانیا همراه با حملات چندجانبه همزمان و با "حداکثر انرژی" توسط حدود شصت فروند زیردریایی آغاز کرد. برای به حداقل رساندن کشف زیردریایی های آلمانی توسط هواپیماها و زیردریایی های متفقین و حمله ی متقابل از جانب کشتی های تجاری، و فرار سریعتر، ناخداهای زیردریایی در شب هنگام و در حالی که بر روی سطح بودند حمله  می کردند. نتایج چشمگیر بود: در ماه فوریه 540،000 تن، 94000 تن در ماه مارس و 881،000 تن در ماه آوریل. به شدت کاهش یافت. در ماه آوریل به تنهایی ،یعنی شوم ترین ماه جنگ زیردریایی، آلمان ها 423 کشتی های تجاری را غرق کردند که 350 فروند از آنها بریتانیایی بودند. علاوه بر این، همانطور که پیش بینی شده بود، این عملیات ترس را بر بسیاری از کشتی های بی طرف برای تجارت با بریتانیا حاکم کرد.

با مشاهده ی بازتاب خشم آلود رو به رشد در آمریكا رئیس جمهور ویلسون به طور راسخ پاسخی ستیزه جویانه به عملیات زیرسطحی آلمانها داد. در روز سوم فوریه 1917، او روابط دیپلماتیک با آلمان را قطع کرد. به درخواست او، در روز 6 آوریل کنگره  به قدرتهای مرکزی اعلان جنگ داد.

در ابتدای جنگ، نیروی دریایی سلطنتی هیچ گونه اقدامات ویژه ای برای مبارزه با زیردریایی ها در نظر نداشت. استراتژیست ها به اشتباه تصور می کردند که از چون زیردریایی ها به ضرورت بیشتر وقت خود را بر روی سطح آب می گذرانند، شکار آسانی برای کشتی ها و هواپیماها خواهند بود. این دیدگاه غلط وقتی که رزمناو بریتیش بیرمنگام زیردریایی U-15 (اولین زیردریایی که غرق شد) را به مسلسل بست و غرق کرد تقویت شد.اما در پنج ماه بعدی جنگ در سال 1914، نیروی دریایی سلطنتی، تنها یک زیردریایی دیگر، U-18، را غرق کرد. سه زیردریایی دیگر (جمعا پنج فروند) در سال 1914 به علل ناشناخته، احتمالا مین، از بین رفتند.



مترجم: رضا کیانی موحد
منبع: اینجا

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان