دوشنبه 26 شهریور 1397 08:01 ق.ظ نظرات ()
ایرانیان هیچ کس را به پایگاه فرمانروایی بر خویشتن نمی گماشتند مگر... آنکه دیندار و دانا و فضیلت مند و تربیت بافته و سخاوتمند و دلاور و نیکوکار باشد و آنگاه فرمانروایی او را بدان مشروط می کردند که به داد گراید و برای خود دیه و زمین و آب به دست نیاورد تا مبادا دوستدار گرانی نرخ کالاها گردد و بندگان به کارها نگمارد چون آنها به خیر یا مصلحتی رای زنی نمی کنند. ابن خلدون 
( به نقل از کتاب اندیشه ی آزادی صفحه 207 محمدطبیبیان، موسی غنی نژاد حسین عباسی علی کمر، چاپ سوم، 1391 دنیای اقتصاد، تهران)
و باید دانست که ثروت و توانگری سلطان جز از راه خراج ستانی فزونی نمی یابد و فزونی خراج تنها از راه دادگری امکان پذیر است بدانسان که اموال مردم را از دستبرد ستمگران نگهدارند و بکار رعیت در نگرند.... ولی اگر سلطان راهی جز این مانند کشاورزی یا بازرگانی در پیش گیرد بی شک با شتاب هر چه بیشتر به رعایا زیان خواهد رسید و مایه تباهی و نقصان خراج او خواهد شد و آبادانی کشورش آسیب خواهند دید. ابن خلدون (همان منبع صفحه 168)
به قول آن دکتر خدانیامرز: آری این چنین بود برادر!