منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 27 شهریور 1396 09:23 ب.ظ نظرات ()

    Image result for Lada-class submarine


    تاریخچه

    پس از موفقیت بی نظیر روسها در طراحی و ساخت زیردریایی های کلاس کیلو، نیروی دریایی روسیه تصمیم گرفت تا نمونه ی پیشرفته تری از این زیردریایی ها را در اختیار بگیرد. این زیردریایی های جدید کلاس سنت پیترزبورگ (یا کلاس لادا در ناتو) نام گرفتند و می توان آنها را نسل چهارم زیردریایی های دیزل الکتریک روسیه ،و البته یک شکست بزرگ، به حساب آورد.

    پروژه ی ساخت سنت پیترزبورگ در سال 1989 ،و در دفتر طراحی روبین، کلید خورد. زیردریایی سنت پیترزبورگ در سال 2004 به آب انداخته شد و اولین آزمایش خود را در دریا در نوامبر سال بعد آغاز کرد. پس از اتمام آزمایشها، سنت پیترزبورگ در بهار 2010 رسما به نیروی دریایی روسیه تحویل داده شد. طبق برنامه ریزیهای اولیه قرار بود تا جمعا 8 فروند از این زیردریایی ها تا سال 2015 به خدمت گرفته شوند اما اشکالات موجود سبب شد تا در سال 2011 نیروی دریایی این کشور از تصمیم خود پشیمان بشود. نیروی دریایی روسیه اعلام کرد که سنت پیترزبورگ در بعضی موارد انتظارات آنها را برآورده نکرده است و ساخت بقیه ی زیردریایی ها عملا متوقف شد. روزنامه ی ایزوستیا دو عامل اصلی این تصمیم را قدرت پایین پیشرانه و ضعف سونارها اعلام کرده است.

    در سال 2012 ،پس از یک سری تغییرات گسترده، ساخت بقیه ی زیردریایی ها از سرگرفته شد ولی تنها 2 فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شد. روسها توقف این پروژه را اولویت بالای ساخت زیردریایی های هسته ای موشک انداز و شکارچی عنوان کردند.

    مشخصات

    توسعه ی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ در اواخر دهه 90 قرن گذشته آغازشد. قرار بر این بود که این زیردریایی ها نقش شکارچی دیگر زیردریایی ها ،و همچنین دیگر شناورهای سطحی، را برعهده بگیرند. نقش فرعی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ حفاظت از بنادر، سواحل، خطوط کشتی رانی و عملیات اکتشافی بود. علاوه بر اینها، سنت پیترزبورگ می توانست در عملیات مین ریزی یا پیاده کردن کماندو در سواحل دشمن نیز بکارگرفته شود.

    گفته می شود که این زیردریایی ها امضای صوتی کمتر و اتوماسیون بیشتری نسبت به زیردریایی های دیزل الکتریک قبلی روسها دارند. بدنه ی سنت پیترزبورگ از پوشش جاذب صدای جدیدی پوشیده شده است.

    سنت پیترزبورگ به طرز معناداری کوچک تر از زیردریایی های کلاس کیلو است. ظرفیت جابجایی سنت پیترزبورگ 25% کمتر از زیردریایی های کلاس کیلو می باشد. این زیردریایی می تواند تا 34 خدمه را در خود جای دهد و بدون تجدید آذوغه و سوخت به یک سفر 45 روزه برود. سنت پیترزبورگ می تواند در طی این مدت با سرعت اقتصادی 3 گره ی دریایی تا 500 مایل دریایی را بپیماید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 17 شهریور 1396 09:06 ب.ظ نظرات ()

    ZRS-5.JPG

    رضا کیانی موحد

     

    در فیلمهای علمی-تخیلی سفینه ها/کشتی های فضایی و یا فضاپیماهایی دیده می شوند که در هنگام لزوم از دل آنها تعداد زیادی هواپیما یا فضاپیمای کوچک بیرون می آید. نمونه ی معروف این سفینه های هواپیمابر را می توان در فیلمهایی چون روز استقلال یا فراموشی دید. اما حقیقت این است که اندیشه داشتن سفینه ای که بتواند تعدادی هواپیما را در خود جای بدهد تنها به فیلمهای علمی-تخیلی محدود نمی شود.

    برد کوتاه هواپیماهای اولیه و نیاز عملیاتی به اینکه آنها در فواصلی بسیار دور از ساحل به گشت و نگهبانی بپردازند سبب شد تا کشورهای صاحب نیروی دریایی به استفاده از ناوهای هواپیمابر روی بیاورند. یک ناو بزرگ ،با برد عملیاتی عملا نامحدود، به یک هواپیما ،با برد عملیاتی بسیار محدود، اجازه می داد تا فراتر از توانایی هایش پرواز کند. اما توسعه ی بالنهایی که از گازهای سبک تر از هوا پر می شدند در اواخر جنگ جهانی اول سبب شد تا نیروی دریایی آمریکا به فکر استفاده از آنها به عنوان یک بالن/سفینه هواپیمابر بیفتد. این بالنها ،که در ایران بیشتر با نام زیپلن شناخته می شوند، کشتی های هوایی بزرگی بودند که با استفاده از گاز هیدروژنیا هلیوم می توانستند تا ارتفاع زیادی صعود کنند و بارهای نسبتا بزرگی را در درون خود جای دهند. دو فروند ناوهواپیمابر آزمایشی که بر اساس زیپلنها ساخته شدند از بدنه ای سخت ساخته شدند و با نامهای آکرون و ماکون شناخته می شدند.

    آزمایشهای اولیه برای بررسی امکان پذیری چنین طرح جاه طلبانه ای با پرواز و فرود یک هواپیمای کوچک از زیپلن یو.اس.اس لوس آنجلس صورت گرفت. پس از آن آکرون و ماکون با آشیانه ی داخلی بزرگی ساخته شدند تا چند فروند جنگنده دوباله را در خود جای دهند. قرار بود تا پرواز و فرود این هواپیماها به وسیله ی یک بازوی مکانیکی صورت بگیرد.

    File:F9C-2 Sparrowhawk fighter.jpg

    آکرون و ماکون از بزرگترین پرنده هایی هستند که تا کنون بشر به پرواز درآورده است و هنوز هم رکورد بزرگترین زیپلن پر شده از هلیوم را در اختیار دارند. آنها تنها 6 متر از زیپلن معروف آلمان ،هیندربرگ، کوتاه تر بودند. هردو کشتی پرنده توسط شرکت گودیر ساخته شدند اما از آنجا که تا آن زمان چنین زیپلنهای بزرگی در آمریکا ساخته نشده بودند یک تیم مستشاری آلمانی به کمک آنها آمد. پیشرانه ی آنها 8 دستگاه موتور 12 سیلندر بنزینی ساخت مایباخ آلمان بود.

    File:F9C in USS Akron hangar1932.jpg

    درون آشیانه ی آکرون

    آکرون اولین پرواز خود را در سال 1931 و ماکون اولین پروازش را دو سال بعد انجام داد. آکرون در سال 1934 و ماکون یک سال بعد منهدم شدند. آکرون در اثر یک طوفان در سواحل نیوجرسی در هم شکست و در اثر سقوط آن 73نفر از 76 نفر خدمه اش کشته شدند. این حادثه خونین ترین سقوط یک زیپلن بشمار می رود.

    ماکون نیز مانند آکرون دچار یک طوفان شد و در سواحل خلیج کالیفرنیا سقوط کرد اما این بار بیشتر خدمه اش نجات یافتند. ماکون قبل از سقوط 50 نوبت پرواز انجام داد.

    آخرین ویرایش: جمعه 17 شهریور 1396 09:19 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 16 شهریور 1396 01:36 ب.ظ نظرات ()
    http://wars-and-history.persiangig.com/image/photo_2017-09-06_19-46-40.jpg
    رمی جمرات در سال 1952... به تابلوی کوکاکولا دقت کنید.
    آخرین ویرایش: پنجشنبه 16 شهریور 1396 01:38 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 9 شهریور 1396 12:08 ق.ظ نظرات ()
    Image result for یزدی کاسترو
    ملی ـ مذهبی. ملغمه‌ای است از بلاهت و وقاحت.
    آرامش دوستدار در مصاحبه با مجله‌ی آرش 
    آخرین ویرایش: پنجشنبه 9 شهریور 1396 12:11 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 4 شهریور 1396 10:09 ب.ظ نظرات ()
    Image result
     
    من تا به امروز فکر می کردم توی ایران رسمه که دختر حسابیان می رن با اراذل و اواباش محله شون رفیق میشن. امروز با دیدن این فیلم فهمیدم که همه جا آسمون آبیه.
    واقعا که...
    آخرین ویرایش: شنبه 4 شهریور 1396 10:13 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 3 شهریور 1396 01:49 ب.ظ نظرات ()

    یو-118 یک زیردریایی مین گذار بود که پس از پایان جنگ جهانی قرار شد توسط انگلیسیها اوراق شود. از بخت بد، به هنگام عبور از کانال مانش طوفانی برخواست و در نتیجه کابل یدک کش زیردریایی پاره شد و این زیردریایی در ساحل شهر هستنیگز به گل نشست.

    ابتدا تلاشهایی شد تا آن را دوباره به دریا بازگردانند اما با هجوم مردم به ساحل برای تماشای این غول آهنین مقامات شهر یو-118 را تبدیل به یک موزه ی ناخواسته کردند. قرار شد تا درآمد حاصل از بازدید مردم خرج بازگشت کهنه سربازانی بشود که به شهر باز می گشتند. دو نفر از افراد گارد ساحلی مأمور شدند تا بازدیدکنندکان مهم را به درون زیردریایی ببرند اما هر دو به فاصله ی کمی مردند. علت مرگ این دو را استنشاق گازهای سمی ناشی از شکسته شدن باتریهای یو-118 می دانند.

    هرچند که بازدید از داخل زیردریایی متوقف شد اما مردم زیادی برای عکس گرفتن در کنار آن می آمدند. در نهایت، یو-118 در دسامبر 1919 اوراق شد. توپ روی عرشه آن را تا 2 سالی در محل نگه داشتند اما آنهم در سال 1921 برداشته شد.

    ترجمه و تلخیص

    رضا کیانی موحد

    منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/SM_U-118

     

     

     

     

    آخرین ویرایش: جمعه 3 شهریور 1396 09:58 ب.ظ
    ارسال دیدگاه