منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 2 اردیبهشت 1396 09:59 ق.ظ نظرات ()


    96siki-kankou.jpg

    جین


    قسمت ششم و آخر سلسله مقالات هواپیماهای دوباله در جنگ جهانی دوم را اختصاص می دهیم به هواپیمای اژدرافکن یوکوسوکا بی-4وای ، ملقب به جین. هواپیمای ناونشینی بود که آخرین هواپیمای دوباله ی نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیز به حساب می آید. البته این 6 هواپیما تنها هواپیماهای دوباله ای نبودند که در طول این جنگ بکارگرفته شدند. هر کشوری که در جنگ بود تعداد زیادی هواپیمای دوباله داشت که از آنها استفاده می کرد اما معروف ترین و مهمترین هواپیماهای دوباله ی جنگ جهانی دوم هواپیماهایی بودند که خدمت خوانندگان عزیز جنگ افزار معرفی شدند.

     

    طراحی

    در سال 1932 نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیاز به یک هواپیمای هجومی ناونشین را به  مناقصه گذاشت. شرکتهای هواپیماسازی آچی، میتسوبیشی، ناکاجیما هر کدام نمونه ای برای شرکت در این رقابت ساختند اما هیچ کدام از این هواپیماها نتوانستند مقامات نیروی دریایی را راضی کنند. در سال 1934 رقابت جدیدی برگذار شد تا هواپیمای بهتری برای جایگزینی یوکوسوکا بی-3وای طراحی شود.

    هواپیمای جین توسط سانائه کاواساکی طراحی شد. نیروی دریایی به دنبال یک هواپیمای دوباله ی موقتی می گشت که توانایی های هواپیمای اژدرافکن یک بالیه ی میتسوبیشی آ-5 ام را داشته باشد. نتیجه هواپیمای دوباله ای با چرخهای ثابت و اسکلت تمام فلزی با پوشش فلز یا پارچه بود. این هواپیما بعدتر بی-4وای1 نام گرفت و متفقین نام مستعار جین را بر آن نهادند. برای توسعه ی سریعتر کار، بالهای هواپیمای کاوانیشی ئی-7کا بر روی جین نصب شدند. جین اولین هواپیمای هجومی نیروی دریایی بود که از موتور خنک شونده با هوا استفاده می کرد. موتور رادیال ناکاجیما ،که بر روی آن نصب شد، عملکرد بهتری نسبت به رقبا داشت.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 28 فروردین 1396 09:47 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 14 فروردین 1396 08:01 ق.ظ نظرات ()


    Gloster Gladiator.jpg

    گلادیاتور

    رضا کیانی موحد

    در قسمت چهارم این سلسله مقالات به بررسی عملکرد دوباله ی فیات سی.آر-42 (ملقب به فالکو) در طی جنگ جهانی دوم پرداختیم و گفتیم که مهمترین حریف فالکوها نه اسپیتفایر و یا هاریکن بلکه دوباله های گلادیاتور ساخت شرکت هواپیماسازی گلاستر بوده اند. در این قسمت به بررسی نقش گلادیاتور در دوران جنگ جهانی دوم می پردازیم.

    طراحی

    در ابتدای دهه ی 30 میلادی وزارت هوانوردی بریتانیا مناقصه ای برای در اختیارگرفتن یک جنگنده ی جدید برگذارکرد. مشخصات هواپیمای مورد نیاز نیروی هوایی سلطنتی عبارت بود از: حداقل سرعت برابر با 400 کیلومتر بر ساعت، 4 قبضه مسلسل و توانایی پرواز شبانه. هواپیماسازی گلاستر در حالیکه از قبل طرح جنگنده ی گانتلت را در دست داشت از ورود به رقابت خودداری کرد. اما شرکتهای هواپیماسازی دیگر نیز چندان موفق عمل نکردند چرا که طرحهای آنها عمدتا حول محور موتور جدید شرکت رولزرویس ،که با آب خنک می شد، بود و بعدتر ثابت شد که این موتور دارای اشکالات زیادی است و چندان به درد یک جنگنده نمی خورد. از طرفی طراحی جنگنده های یک باله ی هاریکن و اسپیتفایر نیز سبب دلسرد شدن بیشتر شرکتهای هواپیماسازی شد. در این میان گلاستر تصمیم گرفت تا به جای یک طرح جدید با بهینه سازی جنگنده ی گانتلت وارد رقابت شود. گلاستر با هزینه ی خود توسعه ی طرح را ادامه داد و اچ.پی. فولاند را به عنوان سرطراح انتخاب کرد. فولاند طرح جدید بال ،که توسط هواپیماسازی هاوکر توسعه داده شده بود و برای بالها ستونهای نگهدارنده در نظر گرفته شده بود، جایگزین بال گانتلت کرد. موتور رادیال مرکوری ،ساخت بریستول، با توان 700 اسب بخار بر روی هواپیما نصب شد و  ارابه های فرود اصلی به کمک فنرهای داخلی مجهز شدند.

    پرواز اولیه

    در تابستان 1934 هواپیمای جدید ،که بعدتر گلادیاتور نام گرفت، اولین پرواز آزمایشی خود را انجام داد. این نمونه از یک موتور مرکوری با توان 530 اسب بخار استفاده می کرد که بلافاصله با یک موتور مرکوری با توان 645 اسب بخار تعویض شد. در طی این پرواز گلادیاتور توانست به سرعت 389 کیلومتر بر ساعت برسد. سلاح های گلادیاتور عبارت بودند از 2 قبضه مسلسل کالیبر 0.303 ساخت ویکرز بر روی دماغه ی هواپیما و 2 فروند مسلسل با همان کالیبر ساخت لویس بر روی بالهای پایینی. از این تاریخ به بعد وزارت هوانوردی ،که نسبت به موفقیت طرح مشکوک بود، هزینه ی آزمایشهای بیشتر بر روی گلادیاتور را برعهده گرفت تا کار آن به یک نتیجه ی مشخص برسد.

    در بهار سال بعد این نمونه برای ارزیابی عملیاتی به نیروی هوایی سلطنتی تحویل داده شد و کمی بعد گلاستور توسعه ی یک نمونه با موتوری قوی تر و برخی بهینه سازی ها را آغاز کرد. توان خروجی موتور مرکوری به 840 اسب بخار رسید و یک ملخ دو پره ی چوبی با گام ثابت برای آن انتخاب شد. کابین هواپیما نیز به صورت سرپوشیده درآمد.

    اما آنچه که بیش از همه به کمک طرح گلادیاتور شتافت ناآرامی های سیاسی در اروپا بود. قدرت گرفتن فاشیستها در ایتالیا و آلمان سبب شد تا دولت بریتانیا توسعه ی بیشتر نیروی هوایی را در دستور کار خود قرار دهد و در نتیجه در اول جولای 1935 اولین قرار داد تولید انبوه گلادیاتور با گلاستر بسته شد. اولین گلادیاتور در زمستان 1937 به نیروی هوایی سلطنتی تحویل داده شد. این نمونه گلادیاتور مارک-1 نام گرفت.

    اندکی بعد گلادیاتور مارک-2 با موتور قویتر و یک ملخ 3 پره ی فلزی در خط تولید قرار گرفت که در نتیجه سرعت آن به 414 کیلومتر بر ساعت می رسید. مسلسلهای مارک-1 نیز با چهار قبضه مسلسل کالیبر 0.303 براونینگ ، که امتیاز ساخت آن را بریتانیا خریده بود، جایگزین شدند. بر اساس همین نمونه ی مارک-2 نیروی دریایی سلطنتی نمونه ی سی گلادیاتور را سفارش داد که دارای یک قلاب ،برای گرفتن هواپیما در زمان فرود بر روی عرشه ی ناوهای هواپیما، و یک قلاب دیگر برای اتصال به منجنیق ناوهای هواپیمابر بود. بدنه ی سی گلادیاتورها تقویت شده بود و در برآمدگی زیربدنه یک قایق بادی نصب شد. زمانی جنگ جهانی دوم آغاز شد 54 فروند از 98 فروند سی گلادیاتور ساخته شده آماده ی رزم بودند.

    گلادیاتور آخرین جنگنده ی دوباله ی بریتانیا و اولین دوباله ی این کشور بود که کابین سرپوشیده داشت. در مجموع 747 فروند گلادیاتور ساخت شده که 483 فروند آن به نیروی هوایی سلطنتی، 98 فروند به نیروی دریایی سلطنتی و 216 فروند آن به کشورهای دیگر رسید.


    تاریخچه ی عملیاتی

    بریتانیا

    اسکادران 72 شکاری اولین واحد نیروی هوایی سلطنتی بود که به گلادیاتور مجهز شد. با اینکه این هواپیماها در سال 1937تحویل داده شدند اما تا 2 سال بعد عملیاتی نشدند. پروازهای اولیه نشان دادند که مسلسلهای ویکرز قابل اطمینان نیستند و گلادیاتورهای اولیه نیز همگی به مسلسل براونینگ مجهز شدند. اسکادران 54 شکاری اولین واحدی بود که گلادیاتورهای مسلح شده به براونینگ را دریافت کرد. تا سپتامبر 1937 هشت اسکادران از گلادیاتورها عملیاتی شدند و دفاع هوایی لندن را برعهده گرفتند. با اینکه خلبانان از گلادیاتورهایشان راضی بودندند اما حوادث زیادی که در پروازهای آموزشی روی دادند سبب شد تا به سرعت ساخت 28 فروند دیگر به هواپیماسازی گلاستر سفارش داده شود. گلادیاتور تمایل زیادی به واماندگی داشت و به راحتی وارد وضعیت پیچ می شد و تنها خلبانان ماهر می توانستند آن را از این وضعیت خارج کنند.

    در سال 1938 تحویل هاریکن ها و اسپیتفایرها به نیروی دریایی سلطنتی آغاز شد و نیمی از اسکادرانهای شکاری به آنها مجهز شدند. زمانی که جنگ جهانی دوم آغاز شد بیشتر گلادیاتورها با این هواپیماهای مدرنتر جایگزین شده بودند و در نتیجه اغلب آنها را به دفاع از مستعمرات بریتانیا در خاورمیانه و کانال سوئز اختصاص دادند.

    زمانی که هیتلر به لهستان حمله کرد بلافاصله بریتانیا به آلمان اعلان جنگ داد و قسمتی از نیروهای نظامی خود را به فرانسه اعزام کرد که در میان آنها دو اسکادران گلادیاتور هم بود. این هواپیماها تا روز دهم می 1940، که آلمان به خط ماژینو حمله کرد عملیات رزمی نداشتند و پس از آن به مدت یک هفته تلفات زیادی را متحمل شدند. در روز 18 می تعداد زیادی از هواپیماهای بریتانیایی بر روی زمین بمباران شدند و از بین رفتند.

    در روز 17 اکتبر با سرنگون کردن یک فروند هواپیمای آبنشین دورنیه-18 اولین پیروزی گلادیاتورهای بریتانیایی بدست آمد.

    حوزه ی مدیترانه و خاورمیانه

    در طی نبردهای سالهای 41-1940 در اطراف دریای مدیترانه، 4 نیروی هوایی از گلادیاتور استفاده می کردند: نیروی هوایی سلطنتی استرالیا، نیروی هوایی آفریقای جنوبی، نیروی هوایی سلطنتی یونان و نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا. این گلادیاتورها پیروزیهای زیادی در برابر ایتالیایی ها ،که اغلب از جنگنده های فایت سی.آر-32 و سی.آر-42 استفاده می کردند، بدست آوردند. مارمادوک پاتل ،که اصالتا از آفریقای جنوبی بود ولی در نیروی هوایی سلطنتی خدمت می کرد، ادعا کرد که در شمال آفریقا و یونان توانسته است 15 هواپیمای دشمن را شکار کند که بالاترین رکورد نیروی هوایی سلطنتی در طی جنگ جهانی دوم با استفاده از هواپیماهای دوباله محسوب می شود.

    ضدکودتا در عراق


    در طی کودتای کوتاه رشید عالی گیلانی در عراق هم عراقی ها و هم بریتانیایی ها از گلادیاتور استفاده می کردند. نیروی هوایی عراق ،پس از استقلال این کشور در سال 1932، توسط بریتانیایی ها بوجود آمد و آموزش دید. در سال 1941 اسکادران چهارم شکاری در پایگاه هوایی الرشید مستقر بود و 7 فروند گلادیاتور عملیاتی در اختیار داشت. با محاصره ی پایگاه حبانیه در روز دوم می 1941 توسط نیروهای انقلابی، گلادیاتورهای عراقی به هواپیماهای بریتانیا در این پایگاه حمله کردند. هرچند که بیشتر این جنگنده ها در طی عملیات ضدکودتای بریتانیایی ها از بین رفتند اما چند بار توانستند ستونهای بریتانایی را زیر آتش مسلسل خود بگیرند.

    از طرف دیگر بریتانیایی ها دارای 9 فروند گلادیاتور در پایگاه هوایی حبانیه بودند که در طی عملیات ضدکودتا بارها و بارها بر علیه عراقی ها وارد عمل شدند. کمی بعد این هواپیماها با 9 فروند گلادیاتور دیگر از مصر تقویت شدند.

    در طی این درگیریها تنها شکار گلادیاتور توسط یک گلادیاتور دیگر در روز 5 می روی داد و در طی آن یک گلادیاتور عراقی در نزدیکی بعقوبه به زیرکشیده شد. عراقی ها نیز ادعا کردند که با گلادیاتورهای خود یک فروند بمب افکن ولینگتون را سرنگون کردند که احتمالا این پیروزی را با دفاع ضدهوایی خود شریک شده اند. از سوی دیگر آلمان نیز با اعزام یک نیروی هوایی کوچک به کمک کودتاچیان عراقی آمده بود که 2 فروند از بی.اف-110 های این نیرو توسط گلادیاتورها در هوا شکار شدند.

    ایتالیایی ها هم برای عقب نماندن از قافله 12 فروند فیات فالکو به صحنه فرستاند. در روز 29 می فالکوها یک فروند بمب افکن بریتانیایی را رهگیری کردند و در جدال بین آنها و گلادیاتورهای اسکورت بمب افکن 2 فروند گلادیاتور و 1 فروند فالکو ساقط شدند. پس از پایان درگیریها گلادیاتورهای بازمانده به نیروی هوایی عراق واگذار شدند که عراقی ها آنها را تا سال 1949 بکارگرفتند.

    سوریه

    پس از پایان درگیریها در عراق بریتانیا به سوریه ،که تحت کنترل حکومت ویشی بود، حمله کرد تا از گسترش نفوذ آلمان در منطقه جلوگیری کند. عملیات نظامی در تابستان 1941 سهمگین بود تا در نهایت نمایندگان ویشی در روز 12 جولای تسلیم شدند. در روز 15 ژوئن 6 فروند گلادیاتور با 6 فروند جنگنده ی یک باله ی دی.520 فرانسوی روبرو شدند که هر کدام یک هواپیما را از دست دادند.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 14 فروردین 1396 05:49 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 6 فروردین 1396 09:23 ق.ظ نظرات ()
    همان طور که بارها گفته ام یکی از بزرگترین مشکلات علاقمندان به تاریخ در داخل کشور کافی نبودن منابع در دسترس هست. از این روی اگر کسی از دوستان چیزی در دستش هست که بشود با بقیه آن را به اشتراک گذاشت خواهش می کنم که دریغ نکند.
    امروز یک کتاب درباره ی تاریخ جنگ جهانی دوم را به شما معرفی می کنم  و تصویر پی دی اف شده ی آن را به عنوان عیدی تقدیم عزیزان می کنم. کتاب پیروزی مطلق ،بر خلاف بقیه ی کتابهای تاریخی که با ریشه های جنگ جهانی دوم و قراردادی ورسای و ... شروع می کنند، به نیمه ی دوم جنگ جهانی دوم اختصاص دارد. یعنی نویسنده نیمه ی اول جنگ را که هیتلر در همه ی جبهه ها در حال پیشروی بود کنار گذاشته و جنگ جهانی را از جایی روایت می کند که ورق بر علیه متحدین برگشت. از نکات جالب این کتاب عکسهای مستند زیادی است که در جایجای صفحات آن چاپ شده و در خیلی از موارد آنها را در اینترنت یا جای دیگری نمی توانید بیابید.
    نکته ی جالب دیگر این است که در بین هر فصل یکی از ژنرالهای معروف جنگ را به صورت خلاصه معرفی کرده است که بازهم برای ما که غیر از ژوکوف و گودریان کسی دیگر از فرماندهان جنگ جهانی دوم را قبول نداریم غنیمت است.
    این کتاب در 4 پی دی اف جداگانه تقدیم دوستان می شود. از اینکه حجم این فایلها زیاد شده است عذرخواهی می کنم.
    رضاکیانی موحد

    قسمت اول
    قسمت دوم
    قسمت سوم
    قسمت چهارم
    آخرین ویرایش: یکشنبه 6 فروردین 1396 10:04 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 30 اسفند 1395 07:53 ب.ظ نظرات ()

    فیات سی.آر.42

    Fiat CR.42 - Aegean Islands.jpg

    در قسمت چهارم این سلسله از مقالات به معرفی یک دوباله ی معروف از کشور ایتالیا می پردازیم. فیات سی.آر.42 (ملقب به فالکو) در طی جنگهای داخلی اسپانیا به تعداد زیادی به اسپانیا فرستاده شد تا از دیکتاتوری فرانکو در برابر جمهوری خواهان دفاع کند. اشکالی که این هواپیما داشت این بود که به عنوان هواپیمایی که در سال 1938 طراحی شده، طرحی منسوخ برای نبردهای هوایی مدرن داشت اما درعمل ثابت شد که این هواپیما هیچ گاه در برابر جنگنده های یکباله حریفی دست و پا بسته نیست. فالکو با تعداد 1819 پرتعداد ترین هواپیمای جنگی ایتالیا در طی جنگ جهانی دوم بوده است. علاوه بر اسپانیای فرانکو، تعداد اندکی از آنها به بلژیک، سوئد و مجارستان فروخته شد. اتفاقا بهترین کاربر این هواپیما مجارها بودند که در جبهه ی شرق به ازای هر فروند سی.آر-42 که از دست دادند توانستند 12 فروند از هواپیماهای روسی را شکار کنند.

    طراحی

    طرح سی.آر-42 را می توان حاصل فرگشت جنگنده ی دوباله ی سی.آر-32 دانست. نیروی هوایی موسیلنی در طی جنگهای داخلی اسپانیا سی.آر-32 را به صورتی وسیع بکارگرفت و موفقیتهای زیادی نیز با آن کسب کرد. موفقیتهای سی.آر-32 سبب شد تا کمپانی فیات تصمیم بگیرد که با اضافه کردن سوپرشارژر، یک دستگاه موتور رادیال خنک شونده با هوا و یک ملخ 3 پره طرح سی.آر-32 را به یک هواپیمای مدرنتر تبدیل کند.

    هرچند که سی.آر-42 یک دوباله بود اما برخلاف دوباله های جنگ جهانی اول ظاهری مدرن داشت. چارچوب و اسکلت هواپیما را با فلز ساخته بودند، موتور آن دارای پوشش فلزی بود و چرخهای ثابت هواپیما در محافظ قرارگرفته بودند. بال بالایی سی.آر-42 بزرگتر از بال پایینی آن بود(مشابه طرح موفق هنشل در همان سالها) و سطح بالها با پارچه ای که توسط آلومینیوم و فولاد تقویت شده بود پوشیده شد. در نتیجه ی این تغییرات سرعت و نرخ صعود فالکو افزایش چشمگیری یافت و چابکی آن غیرقابل تصور شد. بزرگترین نقطه ضعف سی.آر-42 فقدان بیسیم و زره بود.

    کمپانی فیات بلافاصله پس از اعزام سی.آر-42 به جبهه ی اسپانیا شروع کرد تا طرح آن را بهبود بدهد. فیات نمونه های شب پرواز و پشتیبانی نزدیک این هواپیما را توسعه داد و همچنین یک نمونه ی دو نفره به عنوان هواپیمای آموزشی ساخت. پیشرفت بعدی طرح سی.آر-42 استفاده از یک دستگاه موتور بنز 12 سیلندر با توان 1000 اسب بخار بود که می توانست با آن به سرعت 518 کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند. این طرح هم به دلیل اینکه دوران دوباله ها به سر آمده بود کنار گذاشته شد اما باید دانست که این هواپیما سریعترین هواپیمای دوباله ی تاریخ هوانوردی تا به امروز است. تعداد حقیقی سی.آر-42هایی که ساخته شدند هنوز هم به درستی معلوم نیست اما تخمین زده می شود که 1819 فروند از این هواپیما ساخته شد که 140 فروند آن به کشورهای دیگر صادرشدند.

    تاریخچه ی عملیاتی

    فیات سی.آر-42 در ماه می 1939 وارد خدمت شد. یکسال بعد که ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست تعداد 300 فروند از آنها در خدمت نیروی هوایی ایتالیا بودند. این هواپیما تا روز تسلیم ایتالیا در جنگ در خط تولید بود و حتی پس از تسلیم ایتالیا نیز تعداد 63 فروند از آنها تحت نظارت نازی ها ساخته شدند. زمانی که ایتالیا به متفقین تسلیم شد تنها در حدود 60 فروند از آنها در وضعیتی بودند که بتوانند پرواز کنند.

    آغازجنگ

    با آغاز حمله ی آلمان به فرانسه تعدادی از سی.آر-42 ها برای کمک به لوفت وافه اعزام شدند و در چند نوبت فرودگاه های فرانسه را بمباران کردند یا به مسلسل بستند و تعدادی از هواپیماهای فرانسوی را بر روی زمین از بین بردند. خلبانان ایتالیایی توانستند در حدود 8 فروند هواپیمای فرانسوی را در هوا شکارکنند و البته 5 فروند هواپیماها را هم در طی نبردهای هوایی از دست دادند. در طی نبرد بریتانیا نیز سی.آر-42 ها شرکت داشتند اما تفلات زیادی به آنها وارد شد.

    در روزهای 11ام و 23ام نوامبر 1940 سی.آر-42ها دو حمله به بریتانیا انجام دادند. با وجود سرعت کم، کابین بدون سقف، فقدان بیسیم و حمل تنها دو قبضه مسلسل ثابت شد که ساقط کردن آنها بسیار دشوار است. آنها در برابر جنگنده های یک باله ی بریتانیایی حریف دست بسته ای نبودند و هاریکنها و اسپیتفایرها را به ستوه درمی آوردند. با وجود تیرهایی که به سی.آر-42 ها اصابت می کرد ضعف گلوله های کالیبر 0.303 بریتانیایی ها بسیاری از آنها را نجات می داد. با فرارسیدن زمستان سی.آر-42ها به مدیترانه بازگشتند.


    از سوی دیگر در روز سوم جولای 1940 ،و در آسمان جزیره ی مالت، فیاتها برای اولین بار با هاریکن روبرو شدند. خلبانهای بریتانیایی به زودی فهمیدند که این دوباله های به ظاهر منسوخ هنگام مانور کردند به راحتی می توانند هواپیماهای مدرنشان را ضربه فنی کنند و برای فرار از دست فیاتها باید بر سرعت هواپیماهایشان تکیه کنند. مانورپذیری و چابکی بالای سی.آر-42 سبب شد تا سرویسهای اطلاعاتی بریتانیا به خلبانان جنگنده ی این کشور اخطار بدهند تا فالکوها را چندان دست کم نگیرند. اتفاقا اولین خلبان بریتانیایی ،ستوان گیتر کیبل، در آسمان مالت توسط یکی از سی.آر-42 ها شکار شد و این شکار اولین پیروزی ثبت شده ی فیاتها بر هارکین ها است. خلبانان بریتانیایی مدافع مالت بهترین چاره را در درگیر نشدن و پرواز در ارتفاع بالاتر از سی.آر-42 ها یافتند.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 25 اسفند 1395 07:57 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 27 اسفند 1395 05:48 ق.ظ نظرات ()
    دیده اید این افرادی را که با جراحی پلاستیک تغییر جنسیت می دهند؟ عکس زیر عکس یک کشتی اقیانوس پیمای ژاپنی است که بعد از جراحی پلاستیک تبدیل به ناوهواپیمابر شده است
    File:Yawata Maru.jpg
    کشتی یاواماتا مارو قبل از عمل جراحی
    Image result for aircraft carrier Un'yō
    ناوهواپیمابر اونیو
    آخرین ویرایش: چهارشنبه 25 اسفند 1395 07:52 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 20 اسفند 1395 07:59 ق.ظ نظرات ()


    رضا کیانی موحد

    دیوار بزرگ چین، قلعه های سنگی قرون وسطی، ناوهای هواپیمابر و... سازه های عظیمی هستند که به دست انسان ساخته شدند و همگی آنها در خدمت جنگ بوده و هستند. اما شاید مهجورترین و در عین حال یکی از عظیم ترین ساخته های دست بشر که فقط و فقط برای استفاده در جنگ ساخته شده بندر مصنوعی مالبری باشد.

    در روز 19 آگوست 1942 نیرویی تقریبا به استعداد 2 تیپ پیاده و یک گردان تانک در نزدیکی شهر دیپ در فرانسه ی اشغالی به ساحل وارد شدند. اگرچه تهاجم بریتانیا برای اشغال شهر دیپ با شکست روبروشد و مهاجمین تقریبا نیمی از استعداد خود را از دست دادند و عقب نشستند اما این حمله ی نافرجام بی نتیجه هم نبود. در گام اول چرچیل می خواست برآوردی از مدافعین آلمانی و روشهای دفاعی آنها در سواحل شمال اروپا بدست آورد. اینکه تجهیزات دفاعی آلمانها در سواحل چه هستند؟ نیروهای مدافع چه ارتباطاتی با یکدیگر و با نیروهای ذخیره در پشت جبهه دارند؟ در هنگام پیاده شدن نیروی مهاجم این نیروها چگونه واکنش نشان می دهند؟... و دست آخر اینکه زنجیره ی فرماندهی آلمانها چگونه رفتار می کنند؟ سوالاتی بود که این تهاجم باید به آنها پاسخ می دادند. سوال بعدی چرچیل نیازهای عملیاتی (اعم از سلاح، تدارکات، آتش تهیه، پشتیبانی هوایی و...) برای اجرای موفقیت آمیز یک تهاجم آبی-خاکی بزرگ بود. تجهیزاتی که در تهاجم دیپ بکاربرده شدند سبب شد تا چرچیل دستور ساخت طیف وسیعی از تجهیزات (مثلا تانکهای آبی-خاکی) را بدهد تا در تهاجم نهایی متفقین به اروپا بکار برده شوند. اما دلیل سوم تهاجم چرچیل به دیپ اجرای یک عملیات فریب بود. هر کسی که با اصول عملیات آبی-خاکی آشنا باشد می داند که با اشغال یک سرپل مناسب توسط نیروی تک ور تازه مشکلات مهاجمین آغاز می شوند. نگهداری سرپل و دفع ضدحملات مدافعین نیاز به یک تلاش طاقت فرسای لجستیکی از سوی مهاجمین دارد. در اندک زمانی باید حجم عظیمی از سلاح، ادوات زرهی، آذوغه، مهمات و همچنین نیروی تازه نفس در سرپل پیاده بشوند و چنین عملیاتی عملا با کشتی های نسبتا کوچک آبی-خاکی امکان پذیر نیست. چاره ی کار این است که گرفتن سرپل در یک بندر و یا نزدیکی یک بندر انجام شود تا با اشغال تجهیزات بندر بتوان این عملیات پشتیبانی را با دقت و سرعت اجرا کرد.

    اجرای عملیات تهاجی ،موسوم به عملیات جوبیلی، در نزدیک شهر بندری دیپ این پیام را به هیتلر می داد که تهاجم اصلی متفقین در نزدیکی یکی از بنادر بزرگ اروپا اجرا خواهدشد در حالیکه چرچیل قصد داشت پیاده شدن در خاک اروپا را به دور از بنادر این قاره انجام دهد. این تمهید سبب می شد تا هیتلر توجه خود را از سواحل نسبتا دوردست اروپا به سمت بنادر این قاره ببرد و امکانات دفاعی بیشتری را به بنادر اختصاص بدهد. در نتیجه، مهاجمین می توانستند در ساعات اولیه ی تهاجم آبی-خاکی خود سرپلهای لازم را اشغال کرده و گسترش دهند. اما این تمهید همچنان مشکل اصلی را باقی می گذاشت: نیاز به پشتیبانی این تعداد از سربازان و تجهیزات بندری مورد نیاز. برای رفع این مشکل وزارت دریاداری دستور داد تا دو بندر مصنوعی ساخته شود تا پس از اشغال سرپلها توسط نیروی تک ور این بنادر به سواحل اروپا برده شوند و عملیات تخلیه ی مهمات و آذوغه توسط این بنادر مصنوعی صورت پذیرد.



    بنادر مصنوعی ،که نام مالبری را بر آنها نهادند، یکی از جاه طلبانه ترین پروژه های چرچیل در طی جنگ جهانی دوم بود. مالبری-الف باید در ساحل اوماها (برای آمریکایی ها) و مالبری-ب باید در ساحل گولد بیچ (برای بریتانیایی ها و کانادایی ها) نصب می شدند. پس از عملیاتی شدن هر دو بندرگاه باید عملیات تخلیه ی 7هزار تن ماشین آلات و تجهیزات در روز توسط آنها صورت می گرفت.

    هر بندر مالبری از 3 جزء اصلی تشکیل شده بود. جزء اول، موج شکن بود که خود از 3 جزء دیگر تشکیل شده بود. قسمت عمده ی این موج شکن جعبه های بزرگ سیمانی بودند که باید به نزدیک ساحل برده شده و در آنجا غرق می شدند. این جعبه های بزرگ مانند دیواره ای از هجوم امواج آب دریا به درون تأسیسات بندر جلوگیری می کردند. علاوه بر این جعبه ها ،که نام فونیکس بر آنها نهاده بودند، قرار بود تا  با غرق کردن کشتی های اسقاطی این موج شکن کامل تر شود. این موج شکن گوزبری نام گرفت و قرار شد تا 70 فروند کشتی برای آن در نظر گرفته شود. قسمت آخر موج شکن نیز بمباردون نام داشت و از نصب تعدادی قطعات بزرگ فولادی که سطح مقطع صلیبی داشتند و به یکدیگر وصل می شدند ساخته می شد. قطعات بمباردون به کف دریا وصل می شدند و مانند یک دیواره به طول یک مایل عمل می کردند. مجموع قطعات این موج شکن را می توانید در تصویر زیر با حرف A مشاهده کنید.


    http://s3.picofile.com/file/8288994592/Mulberry_harbour.jpg

    نمای هوایی از بندرمالبری و اجزای اصلی آن


    http://s1.picofile.com/file/8288994768/Phoenix_Caisson_D_Day_Mulberry_Harbour_01.jpg

    قطعات غول پیکر فونیکس


    http://s4.picofile.com/file/8288994600/Mulberry_Harbour_Phoenix_Caisson_in_position1.jpg

    قطعات فونیکس در کنار هم و آماده برای غرق شدن



    آخرین ویرایش: پنجشنبه 19 اسفند 1395 08:11 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 44 ... 4 5 6 7 8 9 10 ...