منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 14 تیر 1395 08:04 ق.ظ نظرات ()


    رضاکیانی موحد

    تا قبل از جنگ ویتنام، هلیکوپتر در نبردها بیشتر به عنوان یک آمبولانس یا تاکسی بکار می رفت تا یک سلاح هجومی. طولانی شدن جنگ در جنوب شرقی آسیا سبب شد تا وظایف واگذار شده به این وسیله ی نقلیه به صورت کلی عوض شود. از نظر فنی یک هلیکوپتر هجومی با هلیکوپتری که مسلح شده است فرق دارد. هلیکوپتر مسلح در حقیقت یک هلیکوپتر معمولی است که آن را برای حمل سلاح بهینه سازی کرده اند در حالیکه هلیکوپترهای هجومی از ابتدا برای شرکت کردن در نبرد ساخته شده اند.

    جنگ جهانی دوم


    اف.ال-282، اسیر در چنگال آمریکایی ها

    در دوران جنگ جهانی دوم هلیکوپتر ایام کودکی خود را طی می کرد و تا تبدیل شدن به یک هواگرد قابل اطمینان بسیار فاصله داشت. در آن دوران بریتانیا و شوروی [سابق] بر روی اتوژایروها کارکرده بودند و ،هرچند در تعدادی اندک، آنها را برای دیده بانی بکار می گرفتند. نازیها اف.ال-282 را به پرواز درآورده بودند که می توان آن را پیشرفته ترین هلیکوپتر زمان خود دانست. آلمانها اف.ال-282 را برای هدایت آتش توپخانه در روسیه و حفاظت از کاروانهای دریایی در دریای بالتیک بکاربردند. گاردساحلی آمریکا برای مقابله با زیردریایی های آلمان به پرتاب بمب از هلیکوپتر سیکورسکی وای.اچ-4 دست زد و در برمه از وای.آر-4 به صورت موفقیت آمیزی برای تخلیه ی مجروحین استفاده کرد.


    سیکورسکی آر-4

    یک قدم برای ساخت هلیکوپترهای مسلح تلاش هواپیماسازی پلات-لاپیج در ساخت پی.ال-3 بود اما طرح این شرکت با موفقیت هلیکوپتر وی.اس-300 سیکورسکی لغو شد. هلیکوپتر پلات-لاپیچ یک نفره و با یک موتور 450 اسب بخار بود و دارای یک مسلسل در دماغه و جایگاه حمل بمب بود. یک نمونه ی مخصوص نیروی دریایی از این هلیکوپتر با بالهای تاشو نیز ساخته شد. قسمت جالب داستان تصاویری بود که نحوه ی بارگیری و مسلح شدن آن را به نمایش گذاشته بودند. این تصاویر مشابه به همان روشهایی هستند که امروزه در هلیکوپترهای مدرن بکار برده می شوند. متاسفانه این طرح 20 سال از زمان خودش جلوتر بود و به خاطر درک نشدن توسط مسئولان وقت توسط نیروهای مسلح آمریکا خریداری نشد.

    آخرین ویرایش: شنبه 12 تیر 1395 10:50 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 28 خرداد 1395 03:06 ق.ظ نظرات ()



    نتیجه تصویری برای ‪PZL.37‬‏

    ماکت ساخته شده از پی.زی.ال-37 در اندازه ی اصلی

    شکست سریع و برق آسای ارتش لهستان در برابر تهاجم هیتلر این باور غلط را در بسیاری تقویت کرده که در آن دوران لهستان یک کشور عقب مانده بوده و ارتش قدرتمندی نداشته است. هرچند که شاید ارتش لهستان در برابر تاکتیکهای پیشرفته ی آلمانها حرفی برای گفتن نداشته اما این کشور در زمان خود دارای صنایع نظامی پیشرفته ای بوده است. از میان تولیدات نظامی لهستانی ها نگاهی می اندازیم به بمب افکن پی.زی.ال-37 که در زمان خود یک سلاح کارآمد به حساب می آمده است.

    توسعه

    پی.زی.ال-37 در میانه ی دهه ی 30 و در کارخانه ی پی.زی.ال توسط جرزی دابروسکی طراحی شد. اولین نمونه از این هواگرد دارای یک سکان عمودی بود و در 13 دسامبر 1936 پرواز کرد. نمونه ی دوم دارای دو سکان عمودی شد و پس از چند اصلاح دیگر برای ساخت آن موافقت شد. 10 هواپیمای اول در سال 1938 ساخته شده و پی.زی.ال-37 آ نام گرفتند. این نمونه دارای یک سکان عمودی بود. 19 هواگرد بعدی پ.زی.ال-37 آبیس نام گرفتند و 2 سکان عمودی داشتند. همه ی این هواپیماها از موتورهای رادیال پگاسوس ،که در لهستان و تحت لیسانس ساخته می شدند، بهره می گرفتند.

    نمونه ی اصلی این بمب افکن پی.زی.ال-37 بی نام گرفت و دارای 2 سکان عمودی و یک موتور پگاسوس قوی تر بود. ساخت آن در سال 1938 آغازشد. در طی این دوره 2 نمونه ی آزمایشی و 6 بمب افکن پی.زی.ال به دلیل نقص فنی سقوط کردند. پس از اصلاحاتی در بدنه پی.زی.ال-37 بی به یک هواپیمای مطمئن تبدیل شد. زمانی که هیتلر به لهستان حمله کرد این کشور دارای 92 فروند بمب افکن پی.زی.ال بود و 31 فروند دیگر نیز در دست ساخت بودند.

    قبل از آغاز شدن جنگ پی.زی.ال-37 بی یکی از پیشرفته ترین بمب افکنهای زمان خود بود. این بمب افکن می توانست به نسبت رقبایش ،مثلا بمب افکن ولینگتون، بمبهای بیشتری حمل کند. این بمب افکن از بمب افکنهای مشابه خود کوچکتر بود، سرعت بیشتری نسبت به آنها داشت و هدایت آن ساده تر بود. ارابه های فرود آن  اجازه ی نشست و برخاست از فرودگاه های ناآماده را به آن می دادند. مانند دیگر بمب افکنهای آن زمان سلاح دفاعی پی.زی.ال-37 عبارت بود از 3 قبضه مسلسل که البته برای دفاع از آن در برابر جنگنده های دشمن ضعیف بودند.

    نمایش این بمب افکن در نمایشگاه بلگراد و پاریس در سال 1938 بازار صادراتی خوبی برایش فراهم کرد. لهستانی ها نمونه ی صادراتی آن را با یک موتور قوی تر ارائه کردند که می توانست به سرعت 460 کیلومتر در ساعت برسد. یوگوسلاوی 20 فروند و بلغارستان 12 فروند از آن را سفارش دادند. رومانی 30 فروند خرید و قرار شد تا 10 فروند را تحت لیسانس تولید کند. ترکیه نیز قرار شد تا 25 فروند را تحت لیسانس تولیدکند و 12 فروند هم به یونان فروخته شد. اسپانیا امتیاز تولید 20 تا 50 فروند پی.زی.ال را در داخل کشور به دست آورد اما یکسال بعد قراردادش را لغو کرد. کشورهای دانمارک، استونی، فنلاند و ایران نیز برای خرید این بمب افکن پاپیش گذاشتند. آغاز جنگ جهانی دوم جلوی تولید این هواپیماها را گرفت. در این زمان شرکت پی.ال.زی بمب افکن بزرگتر و سریعتری به نام پی.ال.زی-48 را در دست ساخت داشت.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 26 خرداد 1395 09:43 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 11 خرداد 1395 01:36 ق.ظ نظرات ()
    از دوستان درخواست کرده بودیم که اگر کسی جایی رفت برایمان سفرنامه ای تهیه کند که شاید دوستان دیگر هم برایشان جالب باشد و بتوانند از سایت مورد نظر بازدید کنند. متاسفانه تا امروز فقط دکتر کیارش ندای ما را لبیک گفته اند. نگاهی کوتاه می اندازیم به بازدید ایشان از موزه ی ملی هوافضا.
    موزه ی ملی هوافضا از موزه های زیرمجموعه ی بنیاد اسمیتسونیان می باشد که تقریبا تمام هواپیماهای مهم دنیا را دارا است. این موزه در سال 1946 راه اندازی شده و در شهر واشنگتن دی.سی (مرکز بلاد کفر) واقع شده است. این موزه ،بنا بر گفته ی ویکی، در حدود 6 میلیون و 7 هزار نفر در سال 2014 بازدید کننده داشته که اگر هر کدام نفری یک بستنی یخی در آنجا خورده باشند حساب کنید که بستنی فروش دم در موزه چه سودی برده است.
    اما برسیم به عکسهایی که دکتر کیارش فرستاده اند. اولین عکس یک نقشه از جانمایی هواپیماها در درون موزه است. همانطور که ملاحظه خواهید کرد کل فضای موزه سرپوشیده است تا برف و بوران اسباب رنجش کسی را فراهم نکند و مردم با خیال راحت به گردش علمی خود برسند.
    http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/184/551922//IMG_4555.JPG

    آخرین ویرایش: دوشنبه 10 خرداد 1395 07:16 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 10 اردیبهشت 1395 07:37 ق.ظ نظرات ()
    قسمت اول
    قسمت دوم

    قسمت سوم

    قسمت چهارم

    قسمت پنجم


    قسمت ششم
    اولین بمب افکن نامرئی جهان

    Ho-229-Udvar-Hazy-2015-CDD-95-kopie

    در حالیکه آن چند شلیک اندک وی-2 ها از زیردریایی چندان اثربخش نبودند(نشانه گیری موشکها دقیق نبود) نازیها تصمیم گرفتند بمبهای بزرگتری را با دقت بیشتری به خاک آمریکا حمل کنند. چاره ی کار یک بمب افکن رادارگریز بود. با استفاده از تکنولوژی بالا این حمله بیشتر از یک جنگ روانی ساده بود. ورود یک بمب افکن نامرئی به حریم هوایی آمریکا می توانست سخت تر از کشف و متوقف کردن زیردریایی ها باشد. این چنین هواپیمایی می توانست مشکلات زیادی را برای دفاع هوایی متفقین ایجاد کند. نام این بمب افکن عجیب هورتن-229 بود. 

    این طرح پیشگام اولین بال پرنده ای بود که از موتورهای جت استفاده می کرد و تنها هواپیمایی بود که می توانست نیازمندی های طرح 3اکس1000 هرمان گورینگ را برآورده کند. مشخصات نامعمولی که گورینگ درخواست کرده بود عبارت بودند از حمل 1000 کیلوگرم بمب به فاصله ی 1000 کیلومتری با سرعت 1000 کیلومتر بر ساعت.

    هورتن-229 تنها سریع نبود بلکه می توانست بمب های سنگینی را حمل کند و مسافتهای زیادی را بپیماید. طرح بدنه ی جالب آن برای گمراه کردن سیستم راداری بریتانیایی ها طراحی شده شود. در هورتن برای جذب امواج رادار از خاک زغالی که با رنگ بدنه آن مخلوط شده بود استفاده می شد.

    اما موارد جالب به اینها ختم نمی شد. طرح بدنه ی هواپیما یک بال پرنده بود تا سطح کمتری را برای بازتابش امواج راداری ایجاد کند. حتی اگر رادارها هورتن را کشف می کردند تشخیص صحیح نوع هواگرد دشوار بود. این طرح اجازه می داد تا تأسیسات راداری دشمن منهدم شوند و بریتانیا بدون مدافع بماند.

    هنگامی که یک ماکت هورتن-229 در سال 2008 توسط شبکه نشنال جئوگرافی برای آزمایش رادارگریزی مورد استفاده قرار گرفت آشکار شد که این طرح برای رادارهای آن زمان نامرئی می باشد. بریتانیایی ها برای مقابله با این هواپیمای پرسرعت تنها 2.5 دقیقه زمان داشتند. زمانی که برای رهگیری و به زیر کشیدن هورتن-229 بسیار اندک بود.

    به شکر خدا هورتن-229 آنقدر سریع آماده نشد که به بریتانیا حمله ورشود. در یک بررسی دیگر عملکرد هورتن در برابر رادارهای آمریکایی ،که ساختاری متفاوت داشتند، به خوبی رادارهای بریتانیایی نبود.

    مترجم: رضا کیانی موحد

    منبع:

    https://www.warhistoryonline.com/war-articles/10-most-chilling-nazi-super-weapons-that-hitler-could-have-used-to-win-wwii.html/2



    آخرین ویرایش: چهارشنبه 8 اردیبهشت 1395 10:08 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 19 فروردین 1395 06:46 ق.ظ نظرات ()
    F-117 canopy.jpg
    در افسانه ها آمده که در زمانهای قدیم کلاهی بود که هر کسی برسرش می گذاشت نامرئی می شد. داشتن چنین کلاهی همواره آرزوی تمام فرماندهان نظامی بوده است چرا که با وجود این کلاه می توانستند به راحتی به پشت خطوط دشمن نفوذ کنند و بدون هیچ تلفاتی او را شکست دهند... پیشرفت تکنولوژی در دهه های 60 و 70 سبب شد تا آمریکا بتواند در دهه ی 80 یک هواپیمای نامرئی بسازد: بمب افکن نامرئی اف-117 ملقب به شاهین شب . اما بر خلاف تصور طراحان آمریکایی این هواپیما چندان هم نامرئی نبود چرا که در طی جنگهای اسقلال کوزوو در سال 1999 صربها توانستند یک فروند اف-117 را توسط موشکهای زمین به هوای روسی سرنگون کنند. همانطور که در عکس بالا می بینید قسمتهایی از بدنه ی این هواپیما در موزه هوانوردی بلگراد به نمایش گذاشته شده است اما قسمتهایی از آن هم به روسیه و چین فرستاده شد. آمریکایی ها 9 سال بعد بمب افکن نامرئی را بازنشسته کردند.
    آخرین ویرایش: سه شنبه 17 فروردین 1395 11:10 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 14 فروردین 1395 01:51 ق.ظ نظرات ()
    قسمت اول
    قسمت دوم

    قسمت سوم

    قسمت چهارم

    فضاپیمای بمب افکن

    Sub-Orbital-Bomber-600x300

    پروژه ی ساخت بمب افکنهای مخوفی که دست کسی به آنها نمی رسید تنها به آرادو-234 محدود نمی شد. نازیها به دنبال ساخت یک فضاپیمای راکتی بمب افکن نیز بودند که "پرنده ی نقره ای" نام گرفت. این طرح در اواخر دهه ی 1930 توسط اوژن سانگر و ایرنه برت مطرح شد و در سال 1942 ساخت آن آغازشد تا بتواند پروازی یک سری تا آمریکا را انجام دهد.

    گزینه های دیگر برای این مأموریت بمب افکنهای مستراشمیت 264 و یونکرس 390 بودند. از میان این سه کاندیدا تنها پرنده ی نقره ای بود که سیمایی از تکنولوژیهای آینده را به نمایش می گذاشت: یک سفینه ی فضایی با بدنه ای که نیروی برا تولید می کرد.

    سالها بعد شاتل فضایی آمریکایی ها از همین ایده استفاده می کرد. درنهایت طرح این شاتل بمب افکن پیچیده تر و گرانقیمت تر از آنچه که برآورد شده بود درآمد و پروژه از ساخت یک مدل آزمایشی فراتر نرفت.

    قرار بود که پرنده ی نقره ای 4تن بمب را از فراز اقیانوس اطلس به خاک آمریکا حمل کند و پس از بمباران آنجا پروازش را در آن سوی اقیانوس آرام در ژاپن فرود می آمد یا اگر فرصت می شد حتا تا دورتر از اینها هم پر می کشید.

    مترجم: رضا کیانی موحد

    منبع

    https://www.warhistoryonline.com/war-articles/10-most-chilling-nazi-super-weapons-that-hitler-could-have-used-to-win-ww2.html

    آخرین ویرایش: جمعه 13 فروردین 1395 08:20 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 18 ... 2 3 4 5 6 7 8 ...