منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • پنجشنبه 1 بهمن 1394 05:57 ق.ظ نظرات ()


    File:Husitsky bojovy vuz replika.jpg

    در جنگهای داخلی بین هوسی ها و شوالیه های آلمانی (حدود سالهای 1420) شورشیان هوسی عنصر جدیدی را به آرایش رزمی خود افزودند: گاری زرهپوش.

    این گاری ها دارای دیواره های چوبی بودند در طرفین خود بودند که در آنها مزغلی برای استفاده از سلاح های آتشین و یا کمانداران تعبیه شده بود. از میان شکاف این مزغلها امکان شلیک تفنگ، توپهای کوچک و یا کمانهای زنبورکی وجود داشت. این گاری ها به شورشیان اجازه می داد تا با حفاظت بیشتری به جنگ شوالیه های زرهپوش آلمانی بروند. استفاده از گاری های زرهپوش در تعداد زیاد اجازه می داد تا فرماندهان هوسی ها بتوانند از آنها به صورت دایره یا مربع در آرایشی دفاعی استفاده کنند یا حتی با دفن قسمتی از آنها در خاک یک دژ موقت چوبی بسازند. این امر اجازه می داد تا از پیاده نظام آموزش ندیده به عنوان یک واحد رزمی بر علیه شوالیه های آموزش دیده استفاده کرد. تاکتیک اصلی هوسی ها عبارت بود از دفاع در برابر تهاجم حریف و پس از آن ضدحمله با پیاده نظام به جناحین دشمن. برای اجرای چنین تاکتیکی حفاظت از پیاده نظام در هنگام تهاجم دشمن اصلی اساسی به شمار می رفته است.


    هر گاری زرهپوش به طور متوسط بین 10 تا 20 نفر خدمه داشت. این خدمه عبارت بودند از 2 نفر راننده، 2 نفر توپچی(با توپ دستی)، 6 نفر کماندار(باکمان زنبورکی)، 4 نفر مسلح به تبرزین،4 نفر مسلح به گرز و 2 نفر سپردار . هر گروه از گاریها دارای 2 عراده گاری بود و هر خط آتش دارای 50 تا 100 عراده گاری زرهپوش.



    پس از شورش هوسی ها روش استفاده از گاری های زرهپوش در میان مزدوران بوهمیایی باقی ماند. مجارها، لهستانی ها و آلمانها از گاری های زرهپوش اقتباس کردند و بسیاری از مزدوران بوهمی به همراه گاریهای زرهپوششان به ارتشهای آنها پیوستند. عثمانی ها هم از این طرح بهره بردند و توانستند با موفقیت آن را در نبرد چالدران بکار بگیرند. ساخت توپهای سنگین تر و استفاده از آنها در نبرد ونزنباخ بر علیه گاری های زرهپوش در سال 1504 به عمر گاری زرهپوش خاتمه داد ولی می توان این گاری ها را اولین نمونه ی تانکهای مدرن به حساب آورد.

    گردآوری: رضا کیانی موحد

    منابع:

    http://myweb.tiscali.co.uk/matthaywood/main/Hussite_Tactics_and_Organisation.htm

    http://myweb.tiscali.co.uk/matthaywood/main/Warwagons.htm#The%20Tabor%20battle%20wagons%20of%20the%20Hussites

    https://en.wikipedia.org/wiki/War_wagon


    آخرین ویرایش: دوشنبه 28 دی 1394 10:30 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 29 اسفند 1390 08:13 ق.ظ نظرات ()

     

    به لطف دوست عزیزمان مطالبی درباره کشورگشایی های مغول در قاره اروپا داشتیم. سوالی که شاید ذهن بسیاری را درگیر کرده باشد این است که آیا مغولها از باروت به صورت عملی در جنگ استفاده می کردند یا خیر؟ کتابی به نام "تاریخ فتوحات مغول" نوشته جان جوزف ساندرز و با ترجمه طنزپرداز معروف ابوالقاسم حالت در کتابخانه ام دارم که به شرح تاریخ کشورگشایی های چنگیز و اعقابش پرداخته است. صحبت درباره کتاب را به وقتی دیگر موکول می کنم. بحث امروزم درباره ضمیمه این کتاب است که سعی کرده به سوال بالا پاسخی مستدل بدهد. ضمیمه کتاب تاریخ فتوحات مغول را با نام "آیا مغولان تنفنگ بکار می بردند؟" را برایتان اسکن کرده ام و می توانید آن را از اینجا دانلود کنید.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 29 اسفند 1390 03:34 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 9 آبان 1390 05:01 ق.ظ نظرات ()
    زمانی که اولین بار سنگی توسط بشر اولیه پرتاب شد او به قدرت بالقوه سلاح های پرتابی پی برد. از آن به بعد، ساخت انواع سلاح های پرتابی به صورتی پیگیرانه توسط بشر دنبال شده است. سلاح های ساده ای از قبیل نیزه، زوبین، بومرنگ تا نارنجکهای مدرن از انواع سلاح های پرتابی به شمار می آیند. سنگی که داوود پیامبر(ع) پرتاب کرد سرنوشت یک جنگ را تغییر داد. امروز قصد داریم تا با شما نگاهی به یکی از ابتکاری ترین و خلاقانه ترین سلاح های پرتابی ساخته شده به دست بشر بیاندازیم.

    درباره منشأ اصلی چاکرام چیزی جز افسانه در دست نیست. معلوم نیست که این سلاح اولین بار توسط چه کسی و در کجا ساخته شد و یا اینکه اولین بار در کدام جنگ بکارگرفته شد. اولین متن اروپایی که  از چاکرام نام می برد کتابی است از "اگرتون" بریتانیایی که در سال 1880 منتشرشد. اگرتون می نویسد:" هندی ها 32 خدای مختلف دارند و برای هر کدام از خدایانشان سلاحی ویژه ذکر می کنند. سلاح کریشنا تبرزین است و سلاح رام تیر و کمان. ویشنو از چاکرام استفاده می کند.... ایندرا به صورت جنگجویی بر روی فیل جنگی نقاشی می شود که به شمشیر، تبرزین، چاکرام و تندر مسلح شده است."

                          

    به هرحال، چاکرام سلاحی است پرتابی که توسط هندیان باستان ساخته شد. این سلاح یک حلقه فلزی تخت است که دارای لبه خارجی تیز می باشد و بین 13 تا 30 سانتیمتر قطر دارد. چاکرام بیشتر از فولاد ساخته می شد اما گاهی چاکرامهایی از طلا ،یا دیگر فلزات، برای مقاصد تزئینی یا نشان دادن قدرت مالی جنگجویان ساخته شده است.

                    

    چاکرام پس از پرتاب ،مانند فریزبی، به دور خود می چرخد و می تواند جراحات خطرناکی بر روی بدن حریف ایجاد کند. به دلیل شکل آیرودینامیکی چاکرام، وزش باد کمترین تأثیر را بر روی مسیر حرکتی آن دارد. ظاهرا هندی ها صدها سال قبل از اولین پرواز برادران رایت به راز و رمز پرواز دست یافته بودند و توانسته بودند یک سلاح پرتابی با حرکتی پایدار طراحی کنند. مسیر پروازی چاکرام مانند بومرنگ نیست چرا که چاکرام در یک خط مستقیم و بدون بالا و پایین رفتن پرواز می کند.

                              

    چاکرام به صورت گسترده ای توسط هندی ها استفاده می شد و از قرن 16 میلادی به بعد تبدیل به سلاح ویژه جنگجویان سیک شد. سیکها چاکرام را ،از داخل، با انگشت اشاره چرخانده و پرتاب می کنند. بعضی از منابع برد آن را 60 تا 100 متر بیان کرده اند در حالیکه برد مؤثر چاکرام بین 40 تا 50 متر ذکرشده است. هر جنگجوی سیک 7 تا 8 چاکرام را در دست چپ و یک چاکرام آماده پرتاب را در دست راست نگه می داشته است.

    سیکهایی که به ارتش بریتانیا پیوسته بودند تا اواخر قرن نوزدهم نیز از این سلاح بهره می گرفتند. امروزه چاکرام جایگاه ویژه ای در صنعت سرگرمی یافته است و می توان در تعداد زیادی از فیلمهای هالیوودی و بازی های کامپیوتری آن را دید.

                         

    ترجمه و تالیف:رضاکیانی موحد
    باهمکاری محمدحسین پاز
    منتشر شده در ماهنامه جنگ افزارشماره 50

    ISSN 1735251-7

    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.

    آخرین ویرایش: یکشنبه 8 آبان 1390 09:17 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 30 بهمن 1389 08:54 ب.ظ نظرات ()

    آتش یونانی در قرن 5-6 میلادی در قسطنطینه اختراع شد و به صورتی گسترده توسط نیروی دریایی امپراطوری بیزانس در نبردهای دریایی بکارگرفته می شد. همین سلاح سری سبب شد تا سقوط امپراطوری بیزانس به دست مسلمانان قرنها عقب بیافتد. فرمول آتش یونانی توسط بیزانسی ها به شدت حافظت می شد و احتمالا آن را از نفت خام، آهک، گوگرد و نیترات می ساخته اند. بعدها چینی ها، عربها و مغولها نیز از گونه ای مایعات آتش زا ،که مثل آتش یونانی بود، استفاده کردند ولی آنها دقیقا از همان فرمول بیزانسی ها استفاده نمی کردند و احتمالا خودشان به صورت مستقل آتش یونانی یا ماده ای مشابه آن را اختراع کرده اند.

    آتش یونانی بر روی آب به خوبی می سوخت و به سختی خاموش می شد. در ابتدا از انواع منجنیق برای پرتاب آن در ظروف سربسته استفاده می شد. بعدها با پیشرفت تکنولوژی انواع شعله پخش کن برای استفاده از آتش یونانی ساخته شد. این شعله پخش کن ها در نبردهای دریایی از فاصله کم می توانستند کشتی های دشمن را به آتش بکشند یا در نبردهای زمینی برای دفاع در برابر دشمن بکار می آمدند.

    این سلاح به صورت یکی از موثرترین سلاح های قرون وسطی درآمد و تنها نام بردن آن در میان زرادخانه سلاح های دشمن می توانست روحیه سربازان حریف را از بین ببرد. بزرگترین اشکال آتش یونانی این بود که شعله آن غیرقابل کنترل بود و گاهی باعث آتش گرفتن کشتی های خودی می شد. فرمول آتش یونانی بیزانسی ها تا به امروزه کشف ناشده باقی مانده است.

    استفاده بیزانسی ها از آتش یونانی در نبردهای دریایی

    آتش افکن دستی برای مقابله با قلعه ها و استحکامات دشمن


    نارنجک دستی های ساخته شده از گل برای پرتاب آتش یونانی

    مترجم:رضاکیانی موحد

    منبع:ماهنامه جنگ افزار شماره 69

    آخرین ویرایش: شنبه 30 آبان 1394 09:56 ب.ظ
    ارسال دیدگاه