جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

دی.اف-21مود-4؛ اولین موشک بالستیک ضدکشتی

موشک چینی دی.اف-21 یک موشک بالستیک دو مرحله ای است برد متوسط است که از سوخت جامد استفاده می کند. این موشک ،که ناتو آن را با نام سی.اس.اس-5 می شناسد، در حقیقت نمونه ی زمین پرتاب موشک جی.ال-1 است. جی.ال-1 موشکی است که برای پرتاب از زیردریایی طراحی و ساخته شده است. دی.اف-21 اولین موشک زمین پرتاب چین با سوخت جامد می باشد. پروژه دی.اف-21 در اواخر دهه 60 کلید خورد اما این موشک تا سال 1991 به خدمت درنیامد. تخمین زده می شود که اکنون ارتش آزادیبخش خلق چین در حدود 60 تا 80 فروند موشک و 60 دستگاه پرتاب گر آن را در اختیار دارد.

 

دی.اف-21 در اصل به عنوان یک سلاح استراتژیک طراحی شد اما نمونه های بعدی آن می توانند انواع کلاهکهای هسته ای،شیمیایی و معمولی را حمل کنند. گفته می شود که آخرین نمونه ی این موشک می تواند کشتی ها را هدف قرار دهد و بنابر این اولین موشک بالستیک ضدکشتی جهان نام گرفته است. نمونه دیگری از دی.اف-21 توانایی حمله به ماهواره ها و ضدموشکهای بالستیک را دارد.

 

نمونه اصلی دی.اف-21 بردی معادل با 1700 کیلومتر داشت و می توانست کلاهکی به وزن 600 کیلوگرم را حمل کند. با این قدرت می توان یک کلاهک هسته ای 500 کیلوتنی را بر روی دی.اف-21 نصب کرد. شعاع دقت آن 300 تا 400 متر تخمین زده شده است. این موشک هیچگاه به صورت عملیاتی به خدمت گرفته نشد.

 

نمونه بعدی دی.اف-21 ، با نام مود2، با استفاده از هدایت جی.پی.اس و راداری دقتی در حدود 100 تا 300 متر یافته است. اگرچه برد این موشک تا 2700 کیلومتر افزایش یافته است اما در حقیقت این برد با سبک کردن کلاهک جنگی موشک  بدست آمده است.

 

نمونه مود-3 موشک دی.اف-21 در سال 2006 به خدمت گرفته شده است. بعضی از ناظران نظامی این موشک را گونه ای از موشک بالستیک دی.اف-25 محسوب می کنند. گفته می شود که دقت مود-3 در حد یک موشک کروز است و شعاع دقت آن در حدود 30 تا 40 متر تخمین زده می شود. در صورت صحت این ادعا دی.اف-21 مود-3 را می توان به عنوان یک موشک نقطه زن به کارگرفت.

اما جالبترین نمونه خانواده موشکهای دی.اف-21 نمونه مود-4 یا نمونه ضدکشتی آن است. اگر این موشک در واقعیت توانایی هدف قرار دادن یک کشتی را داشته باشد می توان آن را به عنوان بهترین سپر دفاعی جهان در برابر ناوهای هواپیمابر محسوب کرد. ادعا می شود که کلاهکهای موشک مود-4 پس از بازگشت به جو زمین قابلیت مانور کردن دارند و می توانند با استفاده از سیستم هدایت پیشرفته خود مسیر هدف را کشف کرده و خود را در آن مسیر قرار دهند. احتمال داده می شود که در سالهای 2005 یا 2006 این موشک به صورت عملیاتی آزمایش شده باشد. از طرف دیگر بعضی از متخصصان غربی ادعا می کنند که ماهواره های جیانبینگ5 و 6 برای کسب اطلاعات تصویری و راداری از آزمایش این موشک به فضا پرتاب شده بودند. در صورت بالاگرفتن مناقشه بین چین و هر یک از همسایگانش این موشک می تواند به عنوان سلاحی بازدارنده در برابر دخالت ناوهای هواپیمابر آمریکایی بکارگرفته شود و برتری دریایی آمریکا را تحت شعاع قرار دهد.

 

اما گزارشهایی از ساخت یک موشک بسیار محرمانه در دست است که وظیفه اصلی آنها هدف قراردادن موشکهای بالستیک یا ماهواره ها در مدار پایین است. گفته می شود که این موشکهای ضدموشک/ضدماهواره نیز بر اساس طرح اصلی موشک دی.اف-21 ساخته شده اند.

دی.اف-21

مشخصات

سال ورود به خدمت

1991

وزن

14700 کیلوگرم

طول

10.7 متر

قطر

1.4 متر

کلاهک

1 کلاهک به قدرت 200-300-500 کلیوتن

(در نمونه های جدید 5 یا 6 کلاهک)

سوخت

جامد

برد

1700 تا 3000 کیلومتر

سرعت

500 تا 800 گره

سیستم هدایت

هدایت اینرسیا، رادار حرارتی، جی.پی.اس

پرتاب کننده

زمینی و کامیون

 

رضاکیانی موحد

منتشر شده در ماهنامه جنگ افزار

در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


مسابقه و رقابت 2 سرباز آمریکایی و کانادایی


تزار یا رئیس جمهور


اولین گام به سوی آبهای آزاد(استراتژی آینده نیروی دریایی کره جنوبی)

ترور یک فرمانده اس اس و عاقبت عامل آن


اکس آ 200؛جنگجوی شمالی(فنلاند)


ویلی کوچولو؛ اولین تانک جهان


آیا مغولها از باروت استفاده می کردند؟


هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت اول:اصول اساسی


هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت دوم:مکانیزمهای شکست

 

شهاب-3


اسكادهای وحشت آفرین


ایران از تجربیات شایان توجهی در زمینه استفاده از موشكهای بالستیك در طی جنگ خود با عراق بهره برده است. در آن جنگ ایران در پاسخ به حملات عراق توسط موشكهای فراگ-7 و اسكاد به شهرهای ایران، از موشكهای تاكتیكی اسكاد-1بی و اسكاد-سی برای تهاجم به بغداد و چند شهر دیگر عراق استفاده می كرد. اسكادهای ایرانی از طریق سوریه و لیبی تهیه می شدند.

مدل اصلی موشك زمین به زمین اسكاد-آ بر اساس موشكهای وی-2 آلمانی ساخته شد و به عنوان سلاحی ساده توسعه یافت تا در برابر اهدافی بزرگ مانند مناطق تجمع نیروها، انبارها و فرودگاه ها بكاررود. ترجیح داده می شد كه از كلاهك های هسته ای بر روی این موشك استفاده شود چرا كه دقت هدف گیری آن بسیار كم بود. به هرحال، در طی جنگ ایران-عراق و چند درگیری پس از آن اسكادها به ابزاری تبلیغاتی و سلاحی برای ایجاد دهشت مبدل شدند.

به ویژه در طی عملیات آزاد سازی كویت در سال 1991، عراق بارها خاك اسرائیل و عربستان سعودی را با موشكهای الحسین خود مورد اصابت قرارداد. الحسین گونه ای از اسكاد بود كه برد آن را افزایش داده بودند و عراق تهدید می كرد كه اتحاد نیروهای دوست آمریكا را  توسط آن درهم خواهد شكست. آمریكایی ها در آن زمان نتوانستند راهی مناسب برای متوقف كردن فعالیتهای دو تیپ عراقی كه این موشكها را به سمت اسرائیل شلیك می كردند بیابند. درعوض سعی كردند تا اسرائیل را از پاسخ به حملات عراق بازدارند، چرا كه ممكن بود اعراب به طرفداری از صدام برخیزند و در این آشوب، عملیات آزادسازی كویت  به آسانی تبدیل به یك منازعه اعراب-اسرائیل شود.

ایرانی ها از تجربیات خود و همچین تجربه حمله موشكی عراق به عربستان و اسرائیل درس آموختند. در ابتدای دهه 90 -همراه با همسایه های زیادی كه شروع به مسلح كردن خود با موشك كرده بودند- ایران پروژه توسه موشكهای بومی خود را به راه انداختند تا بتوانند موشك بالستیك میان بردی تولید كنند.

نتیجه این پروژه، تولید شهاب-3 بود. شهاب-3 موشكی با سوخت مایع و برد متوسط است و در میان موشكهای بالستیك ایران بیشترین برد را داراست. این موشك از دل همكاری موشكی مشترك ایران و كره شمالی در زمینه تحقیقات و توسعه موشكهای بالستیك -در دهه80- بیرون آمد. در آن زمان توسعه پروژه نودونگ بر اساس توسعه موشكهای اسكاد انجام می گرفت.

مهمترین قسمت نودونگ موتور موشكی جدید آن بود. كره شمالی بیشتر تحقیقات خود را بر روی یك كپی بزرگ شده از موتور موشكی اسكاد متمركز كرده بود. چنین توسعه ای نیروی بیشتری تولید می كرد و نیروی بیشتر اجازه می داد تا موشك بزرگتری ساخته شود كه این بهینه سازی توسط موشكهای اصلی اسكاد و یا موتورهای آن غیرممكن بود.

اولین آزمایش موشك نودونگ-1 با هدایت مشترك ایران و كره شمالی در اوایل دهه 90 انجام شد اما درپی آن، همكاری دو کشور قطع شد و هر یک پروژه موشكی خود را جداگانه پیگیری كرد. ایران بر پایه محموله های نودونگ-1 -كه در سال 1993 دریافت كرده بود- شروع به توسعه موشكی كرد كه امروزه به نام شهاب-3 خوانده می شود. بر طبق گزارشهای تأیید نشده كار بر روی این پروژه در تأسیسات تحقیقاتی شهید همت در جنوب تهران انجام می شود.

با داشتن موتور مناسب و موشكهای شهاب-3 توسعه داده شده و با انتظار از اینكه آنها در سال 2002 عملیاتی شوند، ایرانی ها تصمیم گرفتند كه قطعات گوناگون موشك را برای مقاصد خود بهینه سازی كنند و در درجه اول به سیستم هدایت و قسمتی از موشك كه دوباره به جو زمین بازمی گردد پرداختند. برخلاف موشكهای اسكاد، شهاب-3 مرحله بالابرنده، موتور و مخازن سوخت خود را در هنگام رسیدن به نقطه اوج پرواز خود رها می سازد و فقط كلاهك آن -كه بر روی وسیله بازگشت نصب شده است- به سمت هدف روانه می شود.

چنین مانوری چند نتیجه مهم را دربردارد. مرحله بالابرنده در هنگامی كه موشك به آخرین ارتفاع مسیر خود می رسد بلااستفاده می شود. بوستر خالی به نحو فزاینده ای موشك را ناپایدار می كند و آنگاه اصلی ترین راه برای هدایت موشك استفاده از نیروی پیشران موتور اصلی است. بیشتر این نیروی پیشران در مرحله اول پرتاب موشك مصرف می شود. در كنار آن، مرحله بالابرنده ،به دلیل بزرگی، تشخیص موشك را برای سیستم های رادای ساده می سازد و -مخصوصا در مرحله ورود مجدد موشك به زمین- بیشتر تحت تأثیر جو و گرانش زمین قرارمی گیرد. دقت شهاب-3 به توانایی جبران تغییر مسیر در مرحله بازگشت و قراردادن كلاهك در مسیری صحیح بستگی دارد. هنگامی كه كلاهك به ارتفاع بیش از 100كیلومتر -جایی كه تاثیرات جو بر روی موشك مؤثر نیستند- می رسد تا لحظه برخورد از هدایت برخوردار نیست.

پایان پرواز هدایت شده -كوتاه زمانی پس از مرحله بالارفتن- نقطه ای است كه در آن نقطه برخورد انتخاب شده است. پس از آن، كلاهك به وسیله وزن خود در نقطه ای كه برایش محاسبه كرده اند سقوط می كند. دقت چنین سلاح هایی به مرحله كوتاه بالارفتن بستگی دارد كه سیستم هدایت      ژیرو-اینرسی باید با دقت زیادی عمل كند. ایرانی ها برای توسعه توانایی ساخت چنین سیستمی در دهه90 سرمایه گذاری سنگینی كردند و صنایع دفاعی ایران سرانجام به چنین توانایی دست یافتند.


 

ادامه مطلب

توپخانه هسته ای

کوتاه زمانی پس از انفجاراولین بمب هسته ای، دو قدرت هسته ای وقت دست به

تحقیقاتی زدند تا بهترین وسیله برای پرتاب بمبهای هسته ای کوچک و تاکتیکی را بیابند.

از اواخر دهه 50 به بعد چند سیستم برای بکارگیری کلاهکهای کوچک توسعه یافتند. این

سیستمها عبارت بودند از: از مینهای زمینی، مینهای زیرآبی، اژدرها، خرجهای تخریبی

و دست آخر گلوله های توپخانه[1].


آزمایش توپخانه هسته ای در سال 1953 به نام عملیات آپشات-نوتول در صحرای نوادا. در تصویر توپ 280میلیمتری شلیک کننده گلوله هسته ای دیده می شود.


دو گروه از کشورها از توپخانه هسته ای استفاده می کنند. دسته اول کشورهایی هستند

که خودشان این گونه تسلیحات را تولید می کنند. این کشورها عبارتند از: آمریکا،

روسیه، فرانسه و هندوستان. دسته دوم کشورهایی هستند که خودشان دارای توان هسته

ای نیستند ولی قرار بوده است که متحدینشان در هنگام روی دادن جنگ هسته ای، گلوله

های هسته ای توپخانه را در اختیارشان قراردهند. این کشورها عبارتند از: بلژیک،

کانادا، آلمان، یونان، ایتالیا، هلند، ترکیه و بریتانیا.


ادامه مطلب

 
  • تعداد صفحات :4
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان