تبلیغات
جنگها و تاریخ - مطالب موشکهای بالستیک
جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

موشکهای بالستیکی با کلاهک مجتمع

مرو
Multiple Reentry Vehicle

مرو را می توان یک کلاهک چندگانه دانست. یک کلاهک مرو را می توان با یک بمب خوشه ای مقایسه کرد. در این کلاهک چندین کلاهک کوچکتر قراردارند که پس ورود به جو از یکدیگر جداشده و به سمت هدف روانه می شوند.
انگیزه استفاده از کلاهکهای چندگانه از سال 1962 در بین متخصصین موشکی گسترش یافت. در آن زمان تکنولوژی فضایی آنقدر پیشرفت کرده بود که یک موشک می توانست چندین ماهواره را در مدارهای مختلف قراردهد. همچنین، در آن زمان کلاهکهای هسته ای بزرگ بودند و هر موشک می توانست تنها یکی از آنها راحمل کند. اما به مرور سلاحهای هسته ای کوچکتر شدند و در سال 1966 ایالات متحده تصمیم گرفت که یک موشک مینتمن 3 را به جای یک کلاهک بزرگ به چندین کلاهک کوچک مسلح کند.
طرحهای جدید مرو از سیستمهای هدایت کننده دقیقتری بهره گیری می کند که دقت بیشتری را به همراه دارد. کشورهایی که دارای تکنولوژی پیشرفته هستند کلاهکهای چندگانه را به کلاهک تکی ترجیح می دهند. کشورهای کمتر پیشرفته -مانند هند و پاکستان-از کلاهکهای تکی استفاده می کنند. موشک آمریکایی پولاریس آ3 و موشک روسی اس اس 9 مدل 4 از کلاهکهای چندگانه استفاده می کنند.

ادامه مطلب

وی 2 های انگلیسی






در حدود 6 ماه پس از پایان جنگ دوم جهانی بریتانیا اقدام به پرتاب 4 فروند موشک بالستیک نمود. این موشکها ثمره تلاشهای دانشمندان بریتانیا نبودند بلکه در حقیقت موشکهای وی 2 آلمانی بودند که برای بررسی و آزمایشات فنی توسط متخصصین بریتانیایی مونتاژ و پرتاب شده بودند. البته این تنها بریتانیایی ها نبودند که بر سر این خوان نعمت نشستند. آمریکا، روسیه و فرانسه بلافاصله پس از جنگ شروع به استفاده از دانشمندان آلمان وتجربیات آنها نمودند. تکنولوژی نظامی آلمان چنان غنی بود که تاثیری عظیم بر صنایع نظامی قدرتهای آن زمان گذاشت. مخصوصا موقعیت آلمان نازی در زمینه ساخت تانک، زیردریایی و موشک یک سروگردن از بالاتر رقبایش بود. بیایید نیم نگاهی به داستان وی 2 های بریتانیایی بیافکنیم.

آمریکایی ها قبل از دیگر متحدینشان به موشکهای وی 2 و قطعات به جای مانده آنها در کارخانه زیرزمینی نازیها در نزدیکی نوردهاوزن دست یافتند. قبل از اینکه روسها تمام آن منطقه را اشغال کنند برتانیایی ها هم این فرصت را یافتند تا خودشان مقداری از این قطعات را جمع آوری کنند. آنها قطعات و لوازم کافی برای سرهم کردن 8 فروند موشک وی 2 جمع آوری کردند. به هرحال، هنوز مقداری از قطعات لازم پیدانشده بودند و جستجوی گسترده ای در سراسر آلمان صورت گرفت تا این قطعات نیز تهیه شوند. برای حمل 250000 قطعه یافت شده به خاک بریتانیا  400 واگن راه آهن و 70 بمب افکن لانکستر بکارگرفته شد. کمیاب ترین قطعه باتری هایی بودند که برای راه اندازی ژیروسکوپ موشک بکارمی رفتند. دست آخر آمریکایی ها حاضر شدند از مقداری از قطعاتی را که به یغما برده بودند به پسرعموهای آنگلوساکسون خود قرض بدهند.

اما مشکل این بود که روش بکاربردن و دستورالعملهای پرتاب موشک برای بریتانیایی ها ناشناخته بود. از این رو تعدادی از پرسنل آلمانی پروژه وی 2 -که در اسارت بودند و مایل بودند که در پروژه جدید کارکنند- به خدمت گرفته شدند. پرتابها فیلمبرداری شدند و چون آلمانها لباسهای فرم اصلی خود را پوشیده بودند و بدنه موشکها به رنگ اصلی بود تعدادی از تاریخ نویسان به اشتباه فکر می کنند که این فیلمها از پرتاب موشکهای آلمانی گرفته شده اند.

در طی عملیات پرتاب و پس از آن بریتانیا کوشید تا خدمه آلمانی وی 2 ها را استخدام کند. حتی تعدادی از آنها که در اسارت آمریکا بودند برای کمک به بریتانیایی ها به آنجا فرستاده شدند.

مشخصات موشکهایی که پرتاب شدند در جدول زیر آمده است:

تاریخ

زمان

ارتفاع ماکزیمم

برد موشک

ملاحظات

2 اکتبر 1945

14:41

69.4 کیلومتر

249.4 کیلومتر

 

4 اکتبر 1945

14:16

17.4کیلومتر

24کیلومتر

موتور موشک کوتاه زمانی پس از پرتاب خراب شد.

15 اکتبر 1945

15:06

64 کیلومتر

233 کیلومتر

بعضی از منابع تاریخ این پرتاب را 14 اکتبر ذکر کرده اند

17 اکتبر 1945

 

 

80کیلومتر

آخرین پرتاب آزمایشی

 جالب ترین قسمت داستان وی 2 های بریتانیایی این  است که این پرتابها اولین تجربه آشنایی نزدیک آنها با وی 2 نبود. در سال 1943 عملیاتی مخفی با نام وایلدهورن3 انجام شد که طی آن بریتانیا توانست به قسمتی از اسرار مهمترین سلاح سری هیتلر پی ببرد.

از نوامبر 1943 به بعد واحد اطلاعاتی ارتش سری لهستان قسمتی از موشکهای وی 2 آلمان را به دست آورد و آنها را در آزمایشگاه های مخفی خود آزمایش کرد. در آوریل 1944 تعدادی از موشکها در نزدیک روستای سارناکی در جنوب سیمیاتیچ سقوط کردند و قطعات بیشتری از وی 2 به دست ارتش سری لهستان افتاد. این قطعات نیز به آزمایشگاه سری در ورشو فرستاده شدند تا بر روی سوخت و هدایت موشک تحقیق شود.

قطعات وی 2 که لهستانی ها آنها را پیداکردند

در شبهای 25 و 26 جولای همان سال مقدار 50 کیلوگرم از قطعات مهم وی 2 به همراه آخرین گزارش آزمایشها، طرح ها و عکسهایی که لهستانی ها تهیه کرده بودند به وسیله یک فروند داکوتای نیروی هوایی سلطنتی به بریتانیا فرستاده شدند. این هواپیما به صورت مخفیانه در نزدیک زابنو فرود آمد. این سومین بار بود که هواپیماهای بریتانیا به صورت مخفیانه در لهستان اشغال شده فرود می آمدند. این هواپیما علاوه بر حمل قطعات ماموریت داشت 4 جاسوس بریتانیایی را وارد خاک لهستان کند و 5 مسافر را با خود به بریتانیا بازگرداند. برای فرود آمدن هواپیما یک فرودگاه ابتکاری به نام پروانه ساخته شد که توسط پارتیزانهای لهستانی حفاظت می شد.

این گونه بود که بریتانیا به اطلاعاتی دست اول از وی 2 دست یافتند. پژوهشهایی که پس از پایان جنگ درباره این موشک انجام شد راهگشای بریتانیا، آمریکا و شوروی سابق در زمینه ساخت موشکهای بالستیک شد. عصر فضا در حال آغازشدن بود اما بدون حضور هیتلر و حزب نازی!

نویسنده و مترجم:رضاکیانی موحد

منبع:ماهنامه جنگ افزار

موشک کوتاه برد زمین به زمین ام.جی.ام-140

پس زمینه

"ام جی ام 140" -که با نام "موشک تاکتیکی نیروی زمینی"[1] نیز شناخته می شود- موشک بالستیک کوتاه بردی است که در دهه 80 قرن گذشته توسط شرکت "لورال ویت سیستم" ساخته شد. ساخت این موشک در سال 1982 و به منظور ساختن جایگزینی برای موشک "لانس" نیروی زمینی آمریکا آغازشد. اولین پرتاب آزمایشی آن در آوریل 1988 انجام شد و در دسامبر همان سال تولید آن آغازگشت. در ژانویه 1991 ام جی ام 140 رسما عملیاتی شد و ارتش آمریکا آن را جایگزین موشکهای لانس موجود در زرادخانه خود کرد. در سال 1996 شرکت لورال توسط "لاکهید مارتین" -غول هواپیماسازی آمریکا- خریده شد و تولید آن توسط لاکهید ادامه یافت.

شلیک نمونه آزمایشی ام جی ام 140 با نام "اکس ام جی ام 140آ"

مشخصات فنی

نمونه اولیه این موشک -که بلاک1 نامیده سده است- از یک موتور یک مرحله ای با سوخت جامد استفاده می کند و برد آن به 165 کیلومتر می رسد. سیستم هدایت بلاک1 از نوع هدایت اینرسی با استفاده از ژیروسکوپهای حلقه-لیزری است. بلاک1 از بمب خوشه ای مجهز به 950 عدد بچه بمب "ام74" استفاده می کند. ام74  بر علیه نفرات و ادوات بکارگرفته می شود و پس از انفجار در بالای سر هدف، این بچه بمبها می توانند مربعی به مساحت 33000متر مربع را پوشش دهند. ام جی ام 140 بیشتر برای ضربه زدن به مواضع موشکی، دفاع ضدهوایی، مراکز فرماندهی و مخابراتی حریف به کاربرده می شود.

در سال 1992 ساخت ام جی ام 140 بی(بلاک1آ) در دستور کار قرارگرفت. در بلاک1آ از تعداد 275 بچه بمب ام74 استفاده کردند که باعث کاهش وزن و افزایش برد موشک تا 300 کیلومتر شد. به علاوه، یک سیستم هدایت ماهواره ای[2] نیز بر روی موشک نصب شد که دقت آن را در فواصل طولانی به صورت معنی داری افزایش داد. بلاک1آ اولین آزمایش خود را در اکتبر 1994 پشت سر گذاشت و در سال 1998 وارد خدمت شد.

پس از آن، لاکهیدمارتین نمونه جدیدتر ام جی ام 140 سی(بلاک 2) را عرضه کرد. در نمونه جدید یک کلاهک به وزن 250 کیلوگرم با سیستم هدایت جدیدی سرهم بندی شد که به موشک اجازه می داد به صورت عمودی بر روی هدف فرودآید. این روش هدفگیری سبب می شود که کاربرد این گونه جدید برای سرزمینهای کوهستانی یا مناطق شهری بسیار مناسب باشد. بلاک2 به صورت همزمان می تواند 13 بچه بمب ضدتانک جدید "برلیانت" را با خود حمل کند و بر سر نیروهای زرهی دشمن فرو ریزد. این بچه بمبهای باهوش ساخت شرکت "نورث روپ-گرومن" هستند. آزمایشهای اخیر بلاک2 را در رده سلاح های آینده قرارداد ولی با این همه پروژه بلاک2 در سال 2003 متوقف شد.

نمونه های دیگری از این موشک در مرحله طراحی بود که همگی این پروژه ها مانند بلاک2 متوقف شدند. از میان این پروژه ها می توان به ساخت نمونه دریایی ام جی ام 140 -به منظور شلیک از کشتی ها- اشاره کرد.

انواع گوناگون ام جی ام 140 در کنار هم.

ام جی ام 140 را می توان از موشک اندازهای گوناگونی مانند انواع مختلف موشک انداز"ام270" و موشک انداز "هیمارس" شلیک کرد. ام270 می تواند 6 فروند از ام جی ام 140 ها را در خود جای داده وشلیک کند.

بلوک1پس از شلیک

تاریخچه عملیاتی

این موشک برای اولین بار در جنگ اول خلیج فارس برعلیه ارتش صدام بکارگرفته شد و در آن جنگ تعداد 32 فروند موشک ام جی ام 140 به سوی نیروهای بعثی شلیک شد.

ام جی ام 140 -که در جنگ اول خلیج فارس توان و کارایی خود را نشان داده بود- در جنگ دوم خلیج فارس به صورت گسترده تری بکاررفت و آمریکا بیش از 450 فروند از آنها را به سمت سربازان عراقی شلیک کرد.

تا ماه مارس سال 2002 تعداد 1600 فروند بلاک1 و 500 فروند بلاک1آ توسط لاکهید ساخته شدند. درحال حاضر علاوه بر آمریکا، نیروی زمینی کره جنوبی تعداد 111 فروند از بلاک1 و 110 فروند از بلاک2 ام جی ام 140 را در خدمت خود دارد.

تصویر هنری از ام.جی.ام-140 بلوک2 پس از رسیدن به هدف و بازشدن بچه بمبها

جدول مشخصات (توجه کنید که بعضی از ارقام کاملا دقیق نمی باشند):

 

ام جی ام 140بلوک1

مشخصات

طول

4متر

قطر

0.61متر

عرض

1.4 متر

وزن

1670 کیلوگرم(بلاک1آ: 1320کیلوگرم)

حداقل برد

50کیلومتر

حداکثربرد

165کیلومتر(بلاک1آ: 300کیلومتر)

موتور

یک مرحله ای با سوخت جامد

وزن کلاهک

560کیلوگرم(بلاک1آ:160کیلوگرم)

مترجم: رضا کیانی موحد

منبع:ماهنامه جنگ افزار



[1] Army Tactical Missile System  یا (ATACMS)

[2] هدایت به وسیله جی پی اس

 
  • تعداد صفحات :4
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان