منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • پنجشنبه 5 بهمن 1396 02:50 ب.ظ نظرات ()


     روزهای هشتم و نهم مارس 1862 در تاریخ جنگهای داخلی آمریکا روز مهمی بود. در طی این دو روز یک نبرد دریایی بسیار مهم بین نیروی دریایی شمالی ها و جنوبی ها درگرفت که در سرنوشت جنگ بسیار تأثیر گذار بود. اما نکته ی مهم این نبرد دریایی برای من نه اثرات استراتژیک یا تاکتیکی آن بود بلکه اصل قضیه این است که این جنگ اولین نبرد دریایی بین کشتی های آهنین در تاریخ به حساب می آید.

     

    کشتی های جنگی با بدنه ی آهنین در آن زمان اختراعی نو محسوب می شدند. اولین کشتی آهنین کشتی فرانسوی گلوری بود که تنها 3 سال قبل به نیروی دریایی فرانسه تحویل داده شده بود. زمانی که جنگ های داخلی آمریکا شروع شد، هر دو طرف درگیر با اتکاء بر قدرت صنعتی خود شروع کردند تا نیروی دریایی خود را گسترش بدهند و از همین روی ساخت کشتی های آهنین هم در دستور کار قرار گرفت.

    در روز اول نبرد کشتی آهنین جنوبی ها ، به نام ویرجینیا، توانست ضرب شستی به کشتی های شمالی نشان بدهد و آسیب فراوانی به کشتی های کنگره، کامبرلند و مینه سوتا وارد کند. اما تاریک شدن هوا و مجروح شدن تعدادی از خدمه ی ویرجینیا سبب شد تا این کشتی عقب نشینی کند و خود را برای ادامه ی عملیات در فردای آن روز آماده کند. ویرجینیا مجروحینش را در ساحل پیاده کرد و تعمیر قسمت های آسیب دیده ی آن آغازشد. ناخدای ویرجینیا ،کاپیتان بوکانان، از جمله ی مجروحین بود و در نتیجه فرماندهی کشتی در روز دوم نبرد به معاون او ستوان کاتسبی راجر جونز رسید.

    سی.اس.اس ویرجینیا 

    در حالیکه ویریجینیا برای نبرد فردا آماده می شد کشتی آهنین شمالی ها ،به نام مانیتور، توسط ستوان جان ال. وردن به صحنه ی نبرد رسید. شمالی ها امیدوار بودند که توسط مانیتور بتوانند از کشتی های چوبی خود در برابر حملات ویرجینیا حمایت کنند. وظیفه ی اصلی مانیتور حفاظت از کشتی به گل نشسته ی مینه سوتا بود. مانیتور به کنار مینه سوتا رفت و منتشر ماند.

     

    یو.اس.اس مانیتور

    در سپیده دم روز نهم مارس ویرجینیا برای شکار مینه سوتا به راه افتاد. 3 فروند کشتی از اسکادران رودخانه ی جیمز ویرجینیا را همراهی می کردند. مانیتور خود را بین مینه سوتا و ناوگان جنوبی ها قرار داد اما جونز در ابتدا نتوانست مانیتور را به عنوان یک کشتی جنگی تشخیص بدهد. او گمان می کرد که مانیتور یک دیگ بخار است که توسط مینه سوتا یدک کشیده شده است اما زمانی به اشتباه خود پی برد که ناچار بود با مانیتور مصاف بدهد. شلیک اول توسط ویرجینیا انجام شد که از بالای سر مانیتور عبور کرد و به پهلوی مینه سوتا اصابت کرد. مینه سوتا با توپهای کناری خود جواب آتش ویرجینیا را داد و ناخدایش به مانیتور علامت داد تا به ویرجینیا حمله کند.

     


     

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 5 بهمن 1396 03:04 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • چهارشنبه 19 خرداد 1395 09:30 ب.ظ نظرات ()


    HS Peace Ark-1.jpg


    امروزه کمتر نیروی دریایی مدرنی است که کشتی بیمارستانی داشته باشد. اغلب نیروهایی که دارای کشتی های بزرگ ،در ابعاد ناوهای هواپیمابر یا هلیکوپتربر هستند، تسهیلات پزشکی مورد نیاز خدمه ی ناوگانشان را در همین کشتی ها قرار می دهند. نیروی دریایی ارتش خلق چین ،با توجه به گسترش خود در سالهای جاری، کشتی بیمارستانی تایپ-920 را به خدمت گرفته است تا در موارد مورد نیاز آن را به همراه ناوگانشان به دریا بفرستد. به خدمت گرفتن چنین کشتی می تواند نیروی دریایی چین را یک گام دیگر برای تبدیل شدن به یک نیروی دریایی آبی نزدیک می کند هرچند که تایپ-920 می تواند در زمانی که حوادث و سوانح طبیعی ،چون سیل و زلزله و...، برای ارسال کمکهای بشر دوستانه بکارگرفته شود.

    تایپ-920 در ناوگان دریای شرق خدمت می کند و بندر هوبی بندرگاه اصلی آن محسوب می شود. این کشتی دارای 500 تخت بیمارستانی، 35 تخت آی.سی.یو و 12 اتاق عمل بوده و جرحان آن می توانند تا روزی 60 عمل جراحی را انجام دهند. تایپ-920 ،بر اساس قوانین ژنو، دارای هیچ نوع سلاحی نبوده و بدنه ی آن به رنگ سفید بوده و در روی بدنه ی آن علامت صلیب سرخ دیده می شود. هر گونه تهاجمی به این کشتی یک جنایت جنگی محسوب می شود.

    کار ساخت تایپ-920 در سال 2007 در کشتی سازی گوانگژو آغاز شد و یکسال بعد این کشتی به خدمت نیروی دریایی ارتش خلق چین درآمد و برای بررسی صحت کارکرد سیستمهای آن به دریا فرستاده شد.

    تاریخچه ی عملیاتی

    تایپ-920 در سال 2010 به مأموریتی در خلیج عدن فرستاده شد. در این مأموریت تایپ-920 از بنادر جیبوتی، تانزانیا، کنیا و بنگلادش بازدید کرد و کمکهای انسان دوستانه ای برای مردم این کشورها ارائه کرد. یکسال بعد تایپ-920 به بازدید از کوبا، کوستاریکا، جامائیکا، ترینیداد و وتوباگو فرستاده شد. این اولین سفر دریایی نیروی دریایی چین به منطقه ی کارائیب محسوب می شود. در سال 2013 ،و در پی گردباد در فیلیپین، این کشتی به فیلیپین فرستاده شد. تایپ-920 در کنار یو.اس.ان.اس. مرسی آمریکایی در سال 2014 در تمرینات نظامی ریمپاک شرکت کرد.

    ترجمه و تنظیم: رضا کیانی موحد

    منتشر شده در ماهنامه جنگ افزار

     

    تایپ-920

    مشخصات

    1 فروند

    تعداد

    140000تن

    جابجایی (کامل)

     178متر

    طول

    25 متر

    عرض

    ؟ متر

    آبخور

    2

    پیشرانه

    گره دریایی

    سرعت

    200 نفر

    خدمه

    600 نفر

    خدمه ی بیمارستانی

    ؟

    قایق

    2 فروند هلیکوپتر متوسط سوپرفرلون

     

    هواگرد

    1

    باند فرود

    ؟

    تجهیزات الکترونیک

    ندارد

    تسلیحات

     

     

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 19 خرداد 1395 12:55 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 27 اسفند 1394 08:41 ق.ظ نظرات ()


    File:BDK-14(1).jpg


    روپوچا در حالیکه در جلوی خود را برای عملیات آبی-خاکی بازکرده است

    کشتی های آبی-خاکی کلاس روپوچا (به معنی وزغ) کشتی های آبی-خاکی بودند که توسط کشتی سازی اشتوژنیا پولنوچنا در لهستان ساخته شدند و تقریبا تمامی آنها در نیروی دریایی بر شوروی سابق به خدمت گرفته شدند. این کشتی در نیروی دریایی روسیه به عنوان یک لندینگ کرافت بزرگ طبقه بندی می شود چرا که می تواند کاملا به کنار ساحل آمده و بار و سربازان درونش را در ساحل دشمن تخلیه کند. این کشتی ها می توانند تا 450 تن بار را حمل کنند و دارای سکوی شیب دار هم در سینه و هم در پاشنه ی کشتی می باشند. بیش از 25 زرهپوش می توانند در فضای بار کشتی های کلاس روپوچا جای بگیرند.



     

     

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 26 اسفند 1394 07:46 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 26 آبان 1394 03:20 ق.ظ نظرات ()

    San Giorgio L9892.jpg

    رضاکیانی موحد

    نیروی دریایی ایتالیا را می توان از پیشگامان به کارگیری ناوهای هواپیمابر دانست. ایتالیا از قویترین کشورهای اروپایی در صنایع دریایی است و می تواند با اتکا بر توان داخلی خود انواع ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتربر را تولید کرده و به آب اندازد.

    زمانی که در سال 1982 ایتالیا درگیر عملیات صلحبانی سازمان ملل در لبنان شد، نیروی دریایی این کشور متوجه شد که کشتی مناسبی برای تخلیه ی تفنگداران دریایی در ساحل دشمن در دست ندارد. این نیاز سبب شد تا ساخت کشتی های آبی-خاکی ،که بتوانند برای تخلیه ی مستقیم نیرو در ساحل بکار برده شوند، در دستور کار قرار بگیرد.

    در نتیجه ی این نیاز ساخت 3 فروند کشتی هلیکوپتربر آبی-خاکی به شرکت کشتی سازی فیناچانتیری سفارش داده شد. این کشتی ها سان گیورگیو(سنت جورج)، سان مارکو و سان گویستو نام گرفته و به ترتیب در سالهای 1987، 1988 و1994 به خدمت این نیرو در آمده اند. سان گویستو دارای تجهیزات و تأسیسات آموزشی جهت آموزش درجه داران و افسران نیروی دریایی بوده و بیشتر به عنوان یک دانشگاه شناور بکاربرده می شود.

    در طرح اولیه ی ناوهای کلاس سان گیورگیو نصب یک سطح شیب دار متحرک در سینه ی کشتی برای بارگیری و تخلیه ی نفرات و خودروها ،مانند تمام کشتی های آبی-خاکی متعارف، مد نظر قرار گرفت. البته این سطح شیب دار از همان ابتدای ساخت بر روی سان گویستو نصب نشد. بعدتر به خاطر نیازهای عملیاتی کشتی های سان گیورگیو و سان مارکو تحت یک برنامه ی بازسازی گسترده قرار گرفتند و در نتیجه سطح شیب دار تخلیه ی هر دو کشتی برداشته شد.

    در طرح اولیه ی هلیکوپتربرهای کلاس سان گیورگیو، این ناوها مجهز به عرشه ی پرواز سرتاسری در تمام کشتی نبودند بلکه تنها دارای دو باند فرود در جلو و پشت جزیره ی ناو بودند. قسمت سینه ی کشتی توسط یک قبضه توپ 76 میلیمتری اتومرالا اشغال شده بود و سمت چپ جزیره دو آویزگاه جهت به آب انداختن قایقهای نجات نصب شده بود. پس از اتمام بازسازی هر دو کشتی، توپ اصلی واقع در سینه ی کشتی ها برداشته شد و باند فرود در تمام عرشه ی کشتی گسترده شد تا بتواند جوابگوی نشست و برخواست هلیکوپترهای سنگینی مانند شینوک یا مرلین باشد. قسمت چپ جزیره هم گسترده شد و 2 باند فرود کوچکتر جهت هلیکوپترهای سبکی مانند بل-212 یا ان.اچ-90 در آن فراهم شد. آویزگاه های قایقها نجات از روی عرشه ی پرواز حذف شدند و به زیر این دو باند فرود تغییر محل دادند. درنتیجه ی این تغییرات، عرشه ی پرواز این ناوها می تواند پرواز 4 فروند هلیکوپتر را به صورت همزمان پشتیبانی کند.

    هلیکوپتر شینوک (یا نمونه ی دریاپایه ی آن با نام سی نایت) می تواند 17 سرباز را در خود جای دهد و تا 4500 کیلوگرم بار را به صورت آویخته حمل کند. شعاع عملیاتی هلیکوپتر سی نایت 300 کیلومتر می باشد. این هلیکوپتر دارای دریچه ی بزرگی در عقب است که می تواند برای تخلیه ی خودروهای سبک مورد استفاده قرار بگیرد. هلیکوپتر سی نایت را می توان به دو قبضه مسلسل 12.7 میلیمتری و یک قبضه مسلسل 7.62 میلیمتر مجهز کرد تا برای دفاع از خود یا پشتیبانی از سربازانی که در حال پیاده و سوار شدن به هلیکوپتر هستند بکارگرفته شوند.

    هلیکوپتر اروپایی ئی-101 (ملقب به مرلین) می تواند 45 نفر سرباز را با تجهیزاتشان در خود جای دهد و یا 6تن بار را درون خود حمل کند و برد آن 1000 کیلومتر می باشد. مرلین را می توان به انواع اژدرها و موشکهای ضدکشتی مانند هارپون و یا اگزوسه مسلح کرد و از آن در نقش ضدزیردریایی و ضد سطحی استفاده کرد.



    سان مارکو

    در طرح ناو سان گویستو از همان ابتدا آویزگاه های حمل قایقهای نجات در کنار و زیر عرشه نصب شدند ولی توپ اصلی از سینه ی ناو حذف نشد. این کشتی تا به امروز به همین شکل باقیمانده است. سان گویستو 300 تن سنگین تر از خواهران خود می باشد. نصب تجهیزات فرماندهی و مخابراتی پیشرفته به همراه شبکه های کامپیوتری در این کشتی سبب شده تا بتوان آن را به عنوان یک گزینه ی مناسب برای سرفرماندهی یک ناوگان در عملیاتهای نظامی بین المللی در نظر گرفت.

    San Giusto L9894.jpg

    سان گویستو

    این کشتی ها می توانند یک گردان تفنگدار دریایی را به همراه 30 دستگاه تانک متوسط یا 36 دستگاه زرهپوش در خود حمل کنند. عرشه ی تخلیه ی پشتی کشتی در آب شناور بوده و می تواند 2 فروند هاورکرافت یا لندینگ کرافت ،هر یک به ظرفیت 30 تن بار، را در خود جای دهد. علاوه بر اینها از 3 جایگاه قایق نجات در کنار عرشه ی اصلی نیز می توان برای پیاده کردن نیرو یا به آب انداختن قایقهای کوچک مسلح استفاده کرد. این تجهیزات به تفنگداران دریایی ایتالیا اجازه می دهند تا به حملات دور از افق دید دست بزند و ریسک نزدیک شدن کشتی هایش به ساحل و درگیر شدن با دفاع ساحلی دشمن را به حداقل برساند.


    آخرین ویرایش: شنبه 23 آبان 1394 08:30 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • چهارشنبه 6 آبان 1394 05:21 ق.ظ نظرات ()


    رضاکیانی موحد

    بازسازی نیروی دریایی ژاپن پس از جنگ کره و با چراغ سبز آمریکا آغازشد. هدف اصلی این بود که ژاپن ،به عنوان قوی ترین متحد غرب در منطقه ی شرق آسیا، یک نیروی دفاعی بزرگ و مستقل در برابر گسترش کمونیسم در اختیار داشته باشد. در ابتدا دو ناوشکن دست دوم نیروی دریایی آمریکا به این کشور فروخته شد اما توان بالقوه ی کارخانجات کشتی سازی ژاپن سبب شد تا این نیرو به سرعت بازسازی شود و به بازوی توانای نیروهای دفاعی ژاپن تبدیل شود. در سال 1956 نیروی دریایی ژاپن اولین کشتی نظامی بومی خود را پس از پایان جنگ جهانی دوم با نام ناوشکن هاروکازه به خدمت گرفت. این کشتی و کشتی هایی که پس از آن ساخته شدند از نظر تسلیحات و تجهیزات الکترونیکی به شدت به آمریکایی ها و ابسته بودند. اولین مأموریت این ناوگان دفاع از سواحل ژاپن بود بنابراین تمرکز اصلی بر روی ساخت شناورهای ضدزیردریایی بود.

    در دهه ی هفتاد نیروی دریایی این کشور با به خدمت گرفتن ناوشکنهای هلیکوپتربر کلاس هارونا و کلاس شیرانه توانایی آبی-خاکی خود را تقویت کرد. هر کدام از این ناوشکن های 7500 تنی دارای آشیانه ی نسبتا بزرگی بودند که می توانست 3 فروند هلیکوپتر متوسط را در خود جای دهند و دارای یک عرشه ی پرواز در پشت کشتی بودند. اصطلاح ناوشکن هلیکوپتربر از ساخته های ژاپنی ها بود و این برای اولین بار بود که یک ناوشکن می توانست 3 فروند هلیکوپتر را با خود حمل کند. هر چند که قرار بود این ناوشکنها بر روی خود هلیکوپترهای ضدزیردریایی حمل کنند اما به خدمت گرفتن این گونه شناورهای نظامی توان آبی-خاکی محدودی نیز به نیروی دریایی ژاپن می داد چرا که این نیرو در هنگام نیاز می توانست از هلیکوپترهای آنها برای حمل تفنگداران دریایی و تسلیحاتشان به سواحل دوردست استفاده کند.


    Haruna (DDH-141)

    هارونا

    Kurama (DDH-144) at sea in 2011

    شیرانه

    ***

    قدم بعدی این نیرو برای افزایش توان آبی-خاکی در قرن بعد برداشته شد.  ناوهای هلیکوپتربر هیوگا هرچند که در نیروی دریایی ژاپن به عنوان ناوشکنهای هلیکوپتر بر طبقه بندی شده اند اما برخلاف اسلافشان دارای عرشه ی پروازی بزرگی هستند که تمام طول بدنه را فراگرفته است. یعنی این کشتی ها ظاهری کاملا شبیه ناوهای هلیکوپتربر سنتی دارند و مشخصاتشان شبیه به ناوهای هواپیمابر ایتالیایی جوزپه گالیباردی و اسپانیایی پرنس آستریا می باشد.

    وظیفه ی اصلی کشتی های کلاس هیوگا از طرف مقامات ژاپنی جنگ ضدزیردریایی اعلام شده است و این امر باید توسط هلیکوپترهای محمول آن صورت بگیرد. همچنین می توان آنها را به عنوان کشتی سرفرماندهی یک ناوگان نیز بگار گرفت. البته بسیاری از ناظران اعتقاد دارند که ژاپن می تواند در هنگام لزوم با استفاده از هواپیماهای عمودپرواز اف-35 این ناوها را به ناوهای هواپیمابر تهاجمی تغییر کاربری بدهد. علت اینکه ژاپنی ها اصرار دارند که این ناوها را سلاح های دفاعی معرفی کنند حساسیت زیاد کره شمالی و به ویژه چین نسبت به افزایش توانایی های نظامی این کشور است. سابقه ی تجاوز ژاپن به کره و چین سبب شده تا هر گونه تغییر اساسی در استعداد نیروهای نظامی این کشور با مخالفت و نگرانی همسایگانش روبرو شود. به علاوه، ژاپن اعلام کرده که یکی از موارد اصلی استفاده از این گونه کشتی ها کمک به مردم غیرنظامی در هنگام بروز سوانح طبیعی می باشد.

    ظرفیت رسمی کشتی های کلاس هیوگا 4 الی 11 فروند هلیکوپتر اعلام شده است اما هر یک از آنها احتمالا می توانند در موارد ضروری تا 24 فروند هواگرد را در خود جای دهند. به صورت عادی هر یک از ناوهای کلاس هیوگا دارای 3 فروند هلیکوپتر اس.اچ-60 و یک فروند هلیکوپتر ام.سی.اچ-101 هستند. در سال 2013 هواپیماهای عمودپرواز آمریکایی وی-22 در طی تمرینهای نظامی مشترک بر عرشه ی این ناو فرود آمدند. وزارت دفاع ژاپن رسما اعلام کرده است که به دنبال خرید هواپیماهای وی-22 از آمریکا می باشد و احتمالا از سال 2015 آنها را به خدمت خواهد گرفت. هواپیمای وی.22 را علاوه بر حمل چترباز و سرباز می توان برای عملیات جستجو و شناسایی نیز بکار گرفت.

    این ناوها برای دفاع از خود علاوه بر گتلینگهای فالانکس دارای موشک انداز عمودی مارک-41 برای شلیک موشکهای ضدهوایی سی اسپارو و موشکهای ضدزیردریایی آسروک نیز هستند.

    در نوامبر 2009 هیوگا در تمرینهای نظامی سالانه ی 21جی به همراه ناوهواپیمابر جورج واشنگتن و دیگر کشتی های آمریکایی و ژاپنی شرکت کرد. دو سال بعد و پس از زلزله و سونامی ژاپن هیوگا به کمک بازماندگان شتافت. 4 روز بعد خواهر هیوگا ،ناو هلیکوپتربر ایسه، نیز به خدمت نیروی دریایی درآمد و بلافاصله به عملیات امداد و نجات بازماندگان زلزله اعزام شد. پس از گردباد 2013 در فیلیپین هلیکوپترهای ناو ایسه برای کمک به بازماندگان اعزام شدند. این نیرو در حال حاضر دو فروند ناو هلیکپتربر کلاس هیوگا در اختیار دارد که آنها را در سالهای 2009 و 2011 به خدمت گرفته است.


    File:Helicopter carrier Hyūga (16DDH).jpg

    هیوگا

    ***

    ناوهای کلاس اوزومی حاصل تجربه ی موفق ژاپنی ها در طراحی و ساخت ناوهای هلیکوپتربر کلاس هیوگا هستند. دوباره ژاپن به دلایل سیاسی از اعتراف به اینکه ناوهای کلاس اوزومی دارای توانایی عملیات آبی-خاکی هستند سرباز می زند و نیروی دریایی این کشور ادعا می کند که هیچ آموزه ی رسمی آبی-خاکی ندارد. آنها ادعا می کنند که هدف از ساختن چنین کشتی هایی اعزام سرباز به مناطقی از خاک ژاپن است که ممکن است تحت حملات آبی-خاکی قرار بگیرند و یا قبلا توسط حملات دشمن اشغال شده باشند. بازهم تمام تلاش ژاپن این است که نشان دهد این کشتی ها یک سلاح تدافعی هستند نه تهاجمی.

    هرچند که اوزومی از سوی ژاپنی ها به عنوان یک کشتی تانک بر معرفی شده است اما در حقیقت اوزومی دارای سکویی در سینه ی کشتی ،برای پیاده کردن تانک و زرهپوش در ساحل، نیست و به جای آن دارای درهایی در پاشنه ی کشتی برای تخلیه ی محموله ی خود می باشد. همین امر این کشتی را در رده ی ناوهای هلیکوپتربر آبی-خاکی قرار داده است.

    در حقیقت اوزومی با ابعاد و شکل خود بیشتر شبیه به یک ناو هواپیمابر کوچک است و شباهت زیادی با ناوهای هواپیمابر کلاس اینونسیبل نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا دارد. البته این کشتی دارای تفاوتهای اساسی با ناوهای هواپیمابرنیز می باشد. ناوهای هواپیمابر ،به صورت عمومی، در زیر عرشه ی پروازی خود دارای یک آشیانه به عنوان پارکینگ و تعمیرگاه هواگردهای خود هستند. هواگردهای موجود در این آشیانه از طریق چند آسانسور به عرشه ی پرواز حمل می شوند. اما اوزومی دارای آسانسورهای کوچکی است و هیچ آشیانه ای در زیر عرشه ی پرواز آن وجود ندارد. در حقیقت در اوزومی از فضای عرشه ی پروازی به عنوان پارکینگ هواگردها استفاده می شود.

    در قسمت پاشنه ی کشتی دو باند فرود برای نشست و برخواست هلیکوپترهای بزرگ سی.اچ-47 در نظر گرفته شده است. یک عرشه ی تخلیه در قسمت پاشنه ی کشتی قرار دارد که دو هاورکرافت در آن جای گرفته اند. در زیر عرشه ی اصلی یک عرشه به طول 100 متر قرار دارد که توسط آسانسور عرشه ی پرواز به دو قسمت تقسیم شده است. هلیکوپترهای بزرگ یا هواپیماهای عمودپرواز بزرگتر از آن هستند که توسط این آسانسور جابجا شوند. فضای این عرشه به حمل نفربرهای زرهی یا خودروهای نظامی اختصاص داده شده است.

    اوزومی به ژاپن توانایی نسبی عملیات آبی-خاکی ،به ویژه برای دفاع از جزایر دور افتاده  تر این کشور، می دهد. به علاوه این کشتیها می توانند در مواقع ضروری ،مانند سیل یا زلزله، به تخلیه غیرنظامیان نیز کمک کنند. دو فروند از کشتی های این کلاس در سونامی سال 2011 توکیو در عملیات جستجو و نجات شرکت داشتند.

    همانطور که ذکر شد یک سال پیش وزارت دفاع ژاپن اعلام کرد که برای افزایش توانایی های این کشتی ها قصد دارد که از هواپیماهای عمودپرواز وی-22 و زرهپوشهای آبی-خاکی آ.آ.وی7 در این کشتی ها بهره بگیرد. این ترکیب به ایزومو اجازه می دهد که به راحتی حملات آبی-خاکی فراتر از افق را اجرا کند بدون اینکه بخواهد ریسک هدف قرارگرفتن توسط پدافند ساحل به دریای دشمن را بپذیرد. در حال حاضر نیروی دریایی ژاپن 3 فروند از این ناوها را در اختیار دارد.

    File:JS Kunisaki (LST-4003) and USNS Mercy (T-AH-19) in the South China Sea, -14 Jun. 2010 a.jpg

    اوزومی در کنار یو.اس.اس مرسی

    ***


    آخرین ویرایش: شنبه 2 آبان 1394 06:50 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 4 آبان 1394 06:07 ق.ظ نظرات ()

    ناو هلیکوپتربر اندورانس

    رضاکیانی موحد

     

    آر.اس.اس اندورانس در حال حاضر بزرگترین کشتی جنگی نیروی دریایی سنگاپور به شمار می رود. این ناوهلیکوپتربر توسط صنایع دریایی بومی سنگاپور طراحی و ساخته شده است و این نیرو تا به امروز 4 فروند از آنها را به خدمت گرفته است.

    نیازها

    وزیر دریاداری سابق سنگاپور ،دکتر تونی تان، در بازدیدی که از پایگاه دریایی توآس در آگوست 1996 انجام داد اظهار داشت که کشورش علاقمند است تا برای جایگزینی 5 فروند کشتی آمریکایی کلاس کانتی، کشتی های جدید آبی-خاکی خریداری نماید. سنگاپور این کشتی های آبی-خاکی را در دهه ی 70 به صورت دست دوم از آمریکایی ها خریده بود. طراحی و ساخت این کشتی به شرکت اس.تی انجینیرینگ سفارش داده شد. ساخت اندورانس در ابتدای سال 1997 آغاز شد و این کشتی در روز 18 مارس 2000 به نیروی دریایی سنگاپور تحویل داده شد. پس از آن 3 فروند کشتی دیگر از این کلاس به نیروی دریایی سنگاپور تحویل داده شده اند.

    ناو آبی-خاکی


    تصویری از پاشنه ی کشتی اندورانس در حالیکه دریچه ی عرشه ی تخلیه را بازکرده است. یک فروند سوپرپوما بر روی عرشه ی پرواز دیده می شود.


    سوپر پومای نیروی هوایی سنگاپور در حال برخواستن از عرشه ی پرواز رزولوشن.

    کشتی های هلیکوپتربر اندورانس 40% از کشتی های قدیمی کلاس کانتی بزرگتر بوده و در حدود 2 برابر سریعتر می باشند. هر کشتی کلاس اندورانس دارای یک عرشه ی تخلیه در پاشنه ی کشتی می باشد که می تواند 4 فروند لندینگ کرافت را از آن وارد دریا کند. در ضمن دو فروند قایق بزرگ در طرفین کشتی نصب شده اند که هم می توانند به عنوان قایق نجات و هم برای تخلیه ی سربازان بکار برده بشوند.

    علاوه بر عرشه ی تخلیه در پاشنه ی کشتی، یک سطح شیب دار هم در سینه ی کشتی نصب شده است که می توان برای آن برای بارگیری یا تخلیه ی تانکها و نفربرها در عرشه ی بار استفاده کرد. عرشه ی بار در قسمت جلویی کشتی قرار دارد و می تواند 18 دستگاه تانک و یا 20 دستگاه زرهپوش را در خودجای دهد. در حال حاضر سنگاپور دارای تانکهای سنگین لئوپارد ،که به تازگی به روز شده اند، و نفربرهای زرهی ام-113 می باشد. در ضمن زرهپوشهای بوینیکس به صورت بومی در سنگاپور تولید می شوند که ظرفیت حمل 7 تا 9 نفر سرباز را دارند و قرار است که جایگزین نفربرهای قدیمی ام-113 بشوند. نیروی دریایی سنگاپور می تواند با تخلیه ی این ادوات زرهی ،به ویژه تانکهای قدرتمند لئوپارد، در ساحل دشمن بهترین پشتیبانی را از تفنگداران دریایی خود انجام بدهد.

    اندورانس ظرفیت حمل 350 تا 500 نفر سرباز را با تجهیزاتشان دارد و می تواند یک گردان تفنگدار دریایی را به صورت یکجا در ساحل دشمن پیاده کند. برای بارگیری و تخلیه ی بارهای سنگین دو دستگاه جرثقیل 25 تنی بر روی عرشه ی کشتی های هلیکوپتربر کلاس اندورانس نصب شده اند.

    ناوهلیکوپتربر

    هرچند که نیروی دریایی سنگاپور این کشتی را رسما به عنوان یک کشتی آبی-خاکی معرفی کرده است اما حقیقت این است که اندورانس نمی تواند مانند کشتی های آبی-خاکی سنتی مستقیما در ساحل نیرو پیاده کند و عرشه ی تخلیه و عرشه ی پروازی آن مقدورات بسیار بیشتری از یک کشتی متعارف آبی-خاکی به آن بخشیده اند. از همین رو شاید بهتر باشد که کشتی های کلاس اندورانس را "کشتی چندمنظوره ی پشتیبانی" بنامیم.

    اندورانس می تواند دو فروند هلیکوپتر متوسط را در درون آشیانه ی خود و دو فروند دیگر را نیز بر روی عرشه ی پرواز خود جای دهد. در سال 2014 در نمایشگاه هوایی سنگاپور یک مدل از کشتی های اندورانس به عنوان ناوهلیکوپتربر معرفی شد. اگر سنگاپور از هلیکوپترهای آپاچی خود بر روی عرشه ی این ناوها استفاده کند می تواند آنها را در نقش یک ناو هلیکوپتربر هجومی بکار بگیرد. به علاوه سنگاپور دارای هلیکوپترهای سی هاوک نیز می باشد که می توانند توان ضدزیردریایی ناوهای اندورانس را به صورت معنی داری افزایش بدهند.

    به منظور عملیات تخلیه ی سرباز یا چترباز اندورانس می تواند از هلیکوپترهای سوپرپوما(آ.اس-332) ، گوکار(آ.اس-532)  یا نمونه ی دریاپایه ی هلیکوپتر شینوک (سی نایت) استفاده کند. هلیکوپتر سی نایت می تواند 17 سرباز را در خود جای دهد و تا 4500 کیلوگرم بار را به صورت آویخته حمل کند. شعاع عملیاتی هلیکوپتر سی نایت 300 کیلومتر می باشد. این هلیکوپتر دارای دریچه ی بزرگی در عقب است که می تواند برای تخلیه ی خودروهای سبک مورد استفاده قرار بگیرد. هلیکوپتر سی نایت را می توان به دو قبضه مسلسل 12.7 میلیمتری و یک قبضه مسلسل 7.62 میلیمتر مجهز کرد تا برای دفاع از خود یا پشتیبانی از سربازانی که در حال پیاده و سوار شدن به هلیکوپتر هستند بکارگرفته شوند. هلیکوپتر سوپرپوما می تواند تعداد 19 نفر سرباز یا 4.1 تن بار را با خود حمل کند و می توان آن را به انواع مسلسل، راکت انداز، موشک انداز و اژدرافکن مسلح کرد. هلیکوپتر گوکار نمونه ی بهینه شده ی سوپرپوما است و می تواند 20 نفر سرباز یا 4.65 تن بار را حمل کند.

    اگر نیروی دریایی سنگاپور اراده کند می تواند این کشتی ها را با کمی تغییرات به عنوان یک ناوهواپیمابر سبک مجهز به هواپیماهای عمود پرواز مانند اف-35 به خدمت بگیرد. ظاهرا سنگاپور به خرید نمونه های عمودپرواز جنگنده ی نسل پنجم اف-35 ،که برای نشست و برخواست بر روی ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتربر مناسب هستند، علاقه نشان داده است. وجود ناوهای هلیکوپتربر یا هواپیمابر می تواند به سیاست سنگاپور در تأمین امنیت تنگه ی مالاکا بعد تازه ای ببخشد مخصوصا که سنگاپور تصمیم گرفته است تا 2 فرودگاه نظامی از 3 فرودگاهش را تعطیل کند. ایراد عمده ی جنگنده های اف-35 قیمت بسیار گران آنها است. علاوه بر جنگنده ی گران قیمت اف-35، سنگاپور می تواند مانند تایلند و اسپانیا از جنگنده های عمودپرواز هاریر نیز به عنوان یک گزینه ی محتمل استفاده کند. علاوه بر قیمت بالا، مشکل دیگر این است که اندورانس در حال حاضر برای تبدیل شدن به یک ناوهواپیمابر واقعی نیاز به آشیانه ی بزرگتری دارد و هواپیماهای عمودپرواز برای اینکه از حداکثر ظرفیت خود استفاده کنند نیازمند به تخته ی پرش می باشند که نصب آن بر روی طرح فعلی ناوهای کلاس اندورانس غیر ممکن می باشد.

    با افزایش رقابتهای منطقه ای بین چین و متحدان آمریکا در دریای جنوبی چین و ادعاهای ارضی کشورهای منطقه احتمال دارد که نیروی دریایی منطقه به سوی ساختن کشتی های هلیکوپتربر یا هواپیمابر بزرگتر گام بردارد تا بتواند با ظرفیت رو به رشد نیروی دریایی ارتش خلق چین مقابله کند.

    تسلیحات

    کشتی های کلاس اندورانس برای دفاع از خود در برابر هواگردهای دشمن به دو فروند موشک انداز دو تایی میسترال ،ملقب به سندباد، ساخت فرانسه مسلح شده اند. برد این موشکها 5.3 کیلومتر بوده و با سرجنگی 2.95 کیلوگرمی خود می توانند برای هر هدفی را که در ارتفاع پست پرواز می کند تهدیدی جدی محسوب شوند.

    توپ اصلی این کشتی یک قبضه توپ خودکار کالیبر 76 میلیمتری اتومرالا با نواخت بالا است که می تواند 120 گلوله را در ظرف یک دقیقه شلیک کند و برد گلوله های آن به 30 کیلومتر می رسد. این توپ در بسیاری از ناوهای پیشرفته ی جهان ،از جمله کشتی های نیروی دریایی آمریکا و ناوچه های کلاس کمان نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران، نصب شده و آزمایش خود را به خوبی پس داده است. کشتی های کلاس اندورانس با استفاده از این توپ می توانند هر گونه هدفی را در ساحل دشمن در هم بکوبند و از فاصله ی دور با شناورهای سطحی دشمن درگیر شوند.

     2 قبضه توپ خودکار 25 میلیمتری بوش مستر ام.242 (در طرفین بدنه) و 4 قبضه مسلسل کالیبر 50 نصب شده بر روی اندورانس می توانند هر گونه تحرکی را از دزدان دریایی بگیرند.


    موشک انداز میسترال


    توپ خودکار اتومرالا


    توپ خودکار بوش مستر


    آخرین ویرایش: شنبه 30 آبان 1394 09:00 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 5 1 2 3 4 5