منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • یکشنبه 13 خرداد 1397 09:02 ب.ظ نظرات ()

     از ابتدای سال 1915 ، هنگامی که تلفات کشتی رانی در برابر حملات زیردریایی ها به طور قابل توجهی افزایش یافت، دریاداری بخش قابل توجهی از منابع خود را به جنگ های ضدزیردریایی اختصاص داد، و از دانشمندان، مهندسان، دانشگاهیان و دیگران برای کمک به توسعه راه هایی برای از بین بردن زیردریایی ها کمک خواستبا اعتقاد بر این که بهترین دفاع حمله است، سلاح های اصلی ضدزیردریایی در جنگ جهانی اول ظاهر شدند:

    ·        شکارچیان سطحی: دریاداری حمل و نقل ابتدا چند فروند، سپس صدها فروند، و بعدتر هزاران فروند کشتی برای مقابله با زیردریایی ها به اقیانوس ها فرستاد. این کشتی ها شامل انواع ناوشکن ها، ناوچه ها، قایق های تفریحی و کشتی های بادبانی مسلح (Q-ships) بودند که به عنوان تله در دریاها ول بودندبرخی از کشتی ها به گیرنده های صوتی غیرفعال مجهز شده بودند، که می توانست سر و صدای موتور یک زیردریایی را در سطح اب تشخیص دهد، اما تنها در صورتی که خود کشتی شکارچی در حال حرکت نباشد.

    ·        بمبهای زیرآبی: در سال 1916 بسیاری از این کشتی های ضدزیردریایی تهاجمی با یک سلاح جدید به نام بمب زیر آبی مسلح شدندبهترین ازنوع این بمب های زیر آب مشتق شده از مینهای زیر آبی بودند که حاوی 300 پوند TNT یا آماتول بوده و دارای فیوز های هیدرواستاتیکی بودند که می توانست برای انفجار در عمق 40 و 80 فوت و بعدتر تا 50 تا 200 فوت تنظیم شودنداز آنجایی که بمبهای زیرآبی از پاشنه ی کشتی به آب انداخته شده در عمق کم عمق منفجر می شدند، کشتی مهاجم باید حداکثر سرعت را داشت و یا آسیب جدی به پاشنه ی خود را بپذیرد.بنابراین، کشتی های کندرو نمی توانستند از بمبهای زیرآبی 300 پوندی استفاده کنند تا زمانی که فیوز هایی با تنظیم برای عمق بیشتر ساخته شدنددر تمام سال 1916 نیروی دریایی بریتانیا تنها دو زیردریایی را با بمب زیرآبی غرق کرددر سال های 1917 و 1918، هنگامی که بمبهای زیرآبی بهبود یافته بود و بیشتر در دسترس بود، نرخ شکار توسط این سلاح به میزان قابل توجهی افزایش یافت.

    ·        شکارچیان هوابرد:  زمانی که جنگ آغاز شد، سن صنعت هوانوردی کمتر از ده سال بود. نیروی دریایی سلطنتی در حدود پنجاه فروند هواپیمای آبنشین و هفت فروند کشتی هوایی (زیپلن) برای دیده بانی نیروی دریایی دشمن دراختیار داشت. برخی از این هواپیما به شکار زیردریایی ها اختصاص داده شدند اما، با توجه به عدم اطمینان از موتور، سرعت کم، ظرفیت سوخت و بمب محدود، و عوامل دیگر، بی فایده بودند. با این حال آشکار شد که زمانی که یک هواپیما در نزدیکی یک زیردریایی ظاهر می شد، زیردیایی به عمق آب شیرجه می رود و بی حرکت می شوداز این رو گشت زنی هوایی برای مجبورکردن زیردریایی ها به ماندن در زیر آب سودمند بود و در نتیجه کشتی ها را قادر می ساخت تا منطقه ی خطر را دور بزنند و از حمله جلوگیری کنند. در سال 1915 نیروی دریایی سلطنتی هواپیماهای آب نشین بهبود یافته (کرتیس آمریکایی) و بالن های بیشتری به دست آورداینها با بمبهای 100 یا 520 پوندی با فیوز ضربه ای و یا بمبهای زیرآبی 230 پوندی با فیوز تاخیری، که در عمق هفتاد پا منفجر می شود، مسلح بودند، اما نرخ شکار زیردریایی توسط هواپیما اساسا صفر باقی ماند.

    ·        زیردریایی های شکارچی: نیروی دریایی سلطنتی بر اساس این نظریه که "دزد را برای گرفتن یک دزد بفرست" آبهای ساحلی آلمان را با زیردریای های مجهز به هیدروفون پرکردگشت های اولیه هیچ شکار تأیید شده ای نداشتند، اما حضور زیردریایی های بریتانیایی در آبهای آلمان، از جمله دریای بالتیک، که در آنجا خدمه ی زیردریایی های آلمان آموزش می دیدند، موجب اضطراب فراوانی شد و روالهای آموزشی را مختل کرداز آغاز سال 1915، زیردریایی های بریتانیایی شروع کردن تا زیردریایی های آلمانی را به تعداد قابل توجهی به اژدرببندنددریاداری طراحی و تولید یک زیردریایی کوچک (کلاس R) را مخصوصا برای شکار زیردریاییها در دستور قرار داد، اما دیگر خیلی دیر شده بوداگر اژدرهای بریتانیایی بیشتر قابل اعتماد بودند، زیردریایی بدون شک می توانستند بسیاری از زیردریایی های آلمانی را از بین ببرند.

    ·        مینها: از روزهای اول جنگ، هر دو طرف درگیر در جنگ از مین های تماسی که در آب های کم عمق کاشته شده بودند، معمولا برای دفاع و گاهی برای حمله استفاده می کردند. میدان های مین دفاعی برای جلوگیری از نیروهای دشمن از نفوذ به آب های ساحلی برای بمباران ساحل، جلوگیری از حمل و نقل دریایی، و یا حمله ی دشمن کاشته شدند. چنین مین ریزی هایی با توجه به اهداف و برنامه ریزی انجام می شدند و خطوط مخفی امن برای کشتی رانی و نیروی دریایی خودی را در اختیار می گذاشتند. به منظور حمله به کشتی رانی بریتانیا، زیردریایی های آلمانی اغلب به مجبور بودند تا میانهای مین را دورزده و یا با قبول خطر به قلب میدان مین بزنند. بسیاری از زیردریایی ها در میدان های مین بریتانیا گرفتار می شدند و یا به مینهایی می خوردند که جابجا شده یا ول شده بودندمین ریزی تهاجمی پیچیده تر بود و اغلب یا به هدف می خورد و یا بی فایده بود. شناورهای سطحی، تحت پوشش تاریکی و با عجله، مینها را در مسیرهایی مانند خطوط دریایی و یا گاهی اوقات حتی در راه های امن میدان های مین خودی می کاشتند، تا کشتی های دشمن و یا کشتی های تجاری را غافلگیر کنند. بعدا در جنگ، هر دو طرف زیردریایی ها را برای مینگذاری به کار گرفتند و دو سلاح دریایی بسیار خطرناک را با هم ترکیب کردند.

    برای جلوگیری از دسترسی زیردریایی های آلمانی به اقیانوس اطلس از طریق کانال انگلیس، بریتانیا خطوطی از مینها را در سراسر کانال از دوور انگلستان، تا کیپ گریس-نز فرانسه کاشت. با این حال، در سال های 1915 و 1916، مینها تماسی بریتانیا معیوب بودند، و تا زمانی که دریاسالاری به کپی و تولید انبوه مینهای استاندارد آلمان نپرداخت میدان "دوور" نتوانست از عبور زیردریایی های آلمانی جلوگیری کند.هنگامی که میدان دوور در نهایت موثر شد، زیردریایی مجبور شدند برای رسیدن به اقیانوس اطلس شمال اسکاتلند را دور بزنند و حدود 1400 مایل (حدود هفت روز) به سفر آنها اضافه شد.

    پس از اینکه ایالات متحده وارد جنگ شد و به نیروی دریایی سلطنتی یک نوع مین محرمانه با فیوز مغناطیسی عرضه کرد، متفقین طرحی برای کاشت 200،000 عدد از این نوع مین در سرتاسر دریای شمال از جزایر اورکنی تا ساحل نروژ ریختند. اگرچه نیروهای آمریکایی و بریتانیایی در این بنا به اصطلاح در این دیوار دفاعی حدود 80،000 مین کاشتند، اما بیشتر این مینها نیز معیوب بودند و آسیب اندکی به آلمان ها وارد کردند. با این وجود، مینهای متفقین در همه ی مناطق به عنوان قاتل زیردریایی ها شناخته شدند.

    ·        استراق سمع: هنگامی که جنگ آغاز شد، ارتباط بیسیم و یا تلگراف بی سیم یک فن آوری نظامی جدید بود که بریتانیا در آن خبره بود. با بهره گیری از امتیاز یک دفترچه ی رمز نیروی دریایی آلمان، که به صورت اتفاقی به دست آمده بود، و همچنین استفاده از کمبود خبرگی در مخابرات و امنیت بیسیمهای آلمان، بریتانیا به طور کامل در ارتباطات نیروی دریایی آلمان نفوذ کرد. بریتانیا ابتدا در روش کشف جهت رادیویی برای شناسایی و شناسایی فرستنده های ساحلی و دریایی آلمان استاد شدند. با استفاده از دفترچه کد به دست آمده، آنها اکثر مخابرات نیروی دریایی آلمان را می خواندند. سرویس استراق سمع دریاداری (معروف به اتاق 40) با استفاده از این اطلاعات پربها را فعال کنید به رهگیری زیردریایی های آلمانی می پرداخت. یک مورخ انگلیسی نوشت که  در اوایل سال 1915، اتاق 40 قدرت مجموع ناوگان زیردریایی آلمان، نرخ رشد آن ... موقعیت هر ناوگان ... تعداد زیردریایی های در حال گشت یا در بندر، و اینکه چه هنگام قرار است به دریا بروند... تلفاتشان، هنگامی که یک زیردریایی به پایگاهش بازنمی گشت، و در اغلب موارد، میزان تهدید [زیردریاییها] در هر منطقه ی خاص را می دانست.


     

    آخرین ویرایش: یکشنبه 13 خرداد 1397 09:53 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • چهارشنبه 2 خرداد 1397 12:56 ب.ظ نظرات ()

    هنگامی که جنگ جهانی اول در روزهای ابتدایی آگوست سال 1914 آغاز شد، نیروی دریایی امپراطوری آلمان گسترش کشتی های بزرگش را آغاز نکرده بود. بنابراین ناوگان آبهای آزاد آنقدر قدرتمند نبود تا در مصافی قاطع به مصاف ناوگان بزرگ بریتانیا برود. نیروی دریایی سلطنتی نیز قادر نبود تا یک حمله ی قاطع به نیروی دریایی آلمان در آبهای آن کشور انجام دهد. در پی انسدادی که حاصل شده بود فرماندهان هر طرف در فکر این بودند که در محدوده ی دریای شمال با حیله و فریب حریف را به تله بیاندازند. بنابر این جنگ دریایی این دو قدرت با روشی کنجکاوانه، محتاطانه و غیر قابل پیش بینی به پیش می رفت. بین آن دو تنها یک نبرد بزرگ دریایی ،نبرد ژوتلند، روی داد که کوتاه و بی سرانجام بود.

    در ابتدای جنگ هم آلمان و هم بریتانیا زیردریایی را در نقش یک سلاح تهاجمی بکار بردند. تاخت و تازهای اولیه ی آنها قابل ملاحظه است. زیردریایی های آلمانی 3 رزمناو سنگین و 2 رزمناو سبک بریتانیا را ، با بیش از 2000 نفر تلفات، غرق کردند. زیردریایی های بریتانیایی زیردریایی سبک هلا را غرق کردند. بنابراین هر دو طرف ناچار شدند تا به زیردریایی ها به عنوان یک تهدید جدید خطرناک نگاه کنند و بر اساس آن عکس العمل نشان بدهند. ناوگان بزرگ بریتانیا از پایگاه خود در اسکاپا فلو به آبهای شمال ایرلند رفت. ناوگان دریای آزاد آلمان عملیاتش را به آبهای ساحلی خود محدود کرد.

    بریتانیا یک محاصره ی دریایی را بر علیه آلمان اعمال کرد با این هدف که از رسیدن مواد لازم برای ماشین جنگی آنها جلوگیری کند. حتی کشتی های بی طرفی که مواد غذایی به آلمان می بردند مورد حمله قرار می گرفتند، راهشان سد می شد یا بازگردانده می شدند. در تلافی، نیروی دریایی آلمان به زیردریایی هایش دستور داد تا کشتی های تجاری متفقین را مورد حمله قرار بدهند. در روز بیستم اکتبر 1914، یک زیردریایی آلمانی در آبهای ساحلی نروژ یک کشتی باری بریتانیایی را پس از بازرسی غرق کرد. یک هفته بعد زیردریایی دیگری که در کانال مانش عملیات می کرد بدون اخطار یک کشتی بخار فرانسوی را به اژدر بست که پر از سرباز بود. در حقیقت کشتی توسط 2400 نفر پناهنده ی بلژیکی ،که بسیاری از آنان زن و بچه بودند پر شده بود. خوشبختانه این کشتی غرق نشد.

    این دو زیردریایی به کشتی های تجاری بی دفاعی حمله کردند که نجات بریتانیا وابسته به آنها بود. ممکن بود که جنگ با کشتی های تجاری ویرانگر باشد. بر این اساس، دولت بریتانیا این حملات را غیرقانونی،جنایت آمیز، دزدی دریایی و زشت اعلام کرد. دارندگان کشتی، تجار و شرکتهای بیمه با این شکایتهای هم نوا شدند.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 2 خرداد 1397 08:59 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 27 شهریور 1396 09:23 ب.ظ نظرات ()

    Image result for Lada-class submarine


    تاریخچه

    پس از موفقیت بی نظیر روسها در طراحی و ساخت زیردریایی های کلاس کیلو، نیروی دریایی روسیه تصمیم گرفت تا نمونه ی پیشرفته تری از این زیردریایی ها را در اختیار بگیرد. این زیردریایی های جدید کلاس سنت پیترزبورگ (یا کلاس لادا در ناتو) نام گرفتند و می توان آنها را نسل چهارم زیردریایی های دیزل الکتریک روسیه ،و البته یک شکست بزرگ، به حساب آورد.

    پروژه ی ساخت سنت پیترزبورگ در سال 1989 ،و در دفتر طراحی روبین، کلید خورد. زیردریایی سنت پیترزبورگ در سال 2004 به آب انداخته شد و اولین آزمایش خود را در دریا در نوامبر سال بعد آغاز کرد. پس از اتمام آزمایشها، سنت پیترزبورگ در بهار 2010 رسما به نیروی دریایی روسیه تحویل داده شد. طبق برنامه ریزیهای اولیه قرار بود تا جمعا 8 فروند از این زیردریایی ها تا سال 2015 به خدمت گرفته شوند اما اشکالات موجود سبب شد تا در سال 2011 نیروی دریایی این کشور از تصمیم خود پشیمان بشود. نیروی دریایی روسیه اعلام کرد که سنت پیترزبورگ در بعضی موارد انتظارات آنها را برآورده نکرده است و ساخت بقیه ی زیردریایی ها عملا متوقف شد. روزنامه ی ایزوستیا دو عامل اصلی این تصمیم را قدرت پایین پیشرانه و ضعف سونارها اعلام کرده است.

    در سال 2012 ،پس از یک سری تغییرات گسترده، ساخت بقیه ی زیردریایی ها از سرگرفته شد ولی تنها 2 فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شد. روسها توقف این پروژه را اولویت بالای ساخت زیردریایی های هسته ای موشک انداز و شکارچی عنوان کردند.

    مشخصات

    توسعه ی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ در اواخر دهه 90 قرن گذشته آغازشد. قرار بر این بود که این زیردریایی ها نقش شکارچی دیگر زیردریایی ها ،و همچنین دیگر شناورهای سطحی، را برعهده بگیرند. نقش فرعی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ حفاظت از بنادر، سواحل، خطوط کشتی رانی و عملیات اکتشافی بود. علاوه بر اینها، سنت پیترزبورگ می توانست در عملیات مین ریزی یا پیاده کردن کماندو در سواحل دشمن نیز بکارگرفته شود.

    گفته می شود که این زیردریایی ها امضای صوتی کمتر و اتوماسیون بیشتری نسبت به زیردریایی های دیزل الکتریک قبلی روسها دارند. بدنه ی سنت پیترزبورگ از پوشش جاذب صدای جدیدی پوشیده شده است.

    سنت پیترزبورگ به طرز معناداری کوچک تر از زیردریایی های کلاس کیلو است. ظرفیت جابجایی سنت پیترزبورگ 25% کمتر از زیردریایی های کلاس کیلو می باشد. این زیردریایی می تواند تا 34 خدمه را در خود جای دهد و بدون تجدید آذوغه و سوخت به یک سفر 45 روزه برود. سنت پیترزبورگ می تواند در طی این مدت با سرعت اقتصادی 3 گره ی دریایی تا 500 مایل دریایی را بپیماید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 3 شهریور 1396 01:49 ب.ظ نظرات ()

    یو-118 یک زیردریایی مین گذار بود که پس از پایان جنگ جهانی قرار شد توسط انگلیسیها اوراق شود. از بخت بد، به هنگام عبور از کانال مانش طوفانی برخواست و در نتیجه کابل یدک کش زیردریایی پاره شد و این زیردریایی در ساحل شهر هستنیگز به گل نشست.

    ابتدا تلاشهایی شد تا آن را دوباره به دریا بازگردانند اما با هجوم مردم به ساحل برای تماشای این غول آهنین مقامات شهر یو-118 را تبدیل به یک موزه ی ناخواسته کردند. قرار شد تا درآمد حاصل از بازدید مردم خرج بازگشت کهنه سربازانی بشود که به شهر باز می گشتند. دو نفر از افراد گارد ساحلی مأمور شدند تا بازدیدکنندکان مهم را به درون زیردریایی ببرند اما هر دو به فاصله ی کمی مردند. علت مرگ این دو را استنشاق گازهای سمی ناشی از شکسته شدن باتریهای یو-118 می دانند.

    هرچند که بازدید از داخل زیردریایی متوقف شد اما مردم زیادی برای عکس گرفتن در کنار آن می آمدند. در نهایت، یو-118 در دسامبر 1919 اوراق شد. توپ روی عرشه آن را تا 2 سالی در محل نگه داشتند اما آنهم در سال 1921 برداشته شد.

    ترجمه و تلخیص

    رضا کیانی موحد

    منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/SM_U-118

     

     

     

     

    آخرین ویرایش: جمعه 3 شهریور 1396 09:58 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 23 مرداد 1396 07:41 ق.ظ نظرات ()

    Swedish attack submarine HMS Gotland.jpg

     

    هر چند که سوئد از نظر استعداد و بودجه ی نظامی در میان کشورهای اروپایی جایی ندارد اما این ضعف خود را با تکیه بر تکنولوژی پیشرفته و صنایع نظامی خود جبران می کند. پیشگامی سوئدی ها در عرصه ی صنعت سبب شده تا این کشور بتواند بهترین تجهیزات را برای نیروهای مسلح خود فراهم کند. از جمله ی این تجهیزات زیردریایی های پیشرفته ی کلاس ژوتلند می باشند. این زیردریایی ها اولین زیردریایی هایی هستند که به پیشرانه ی مستقل از هوای استرلینگ مجهز شدند و از همین رو می توان آنها را نقطه ی عطفی در تاریخ طراحی زیردریایی ها به شمار آورد. توانایی حرکت در زیر آب با این پیشرانه ی پیشرفته تا چند هفته افزایش یافته است، توانایی که تا پیش از این تنها در اختیار زیردریایی هایی با پیشرانه ی هسته ای بود.

    کارخانه ی کشتی سازی کوکامس (اکنون قسمتی از شرکت سآب است) در سال 1990 برنده ی مناقصه ی ساخت زیردریایی های جدید نیروی دریایی سوئد شد. اولین نمونه از این زیردریایی مدرن زیردریایی ژوتلند بود که در فوریه ی 1996 رسما به نیروی دریایی سوئد پیوست. پس از آن دو فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شدند که آپلند و هالند نام گرفتند و آخرین آنها در سال 1997 عملیاتی شد.

    پیشرانه

    هنگامی که ژوتلند در سطح آب حرکت می کند پیشرانه ی آن توسط دو دستگاه موتور دیزل ساخت شرکت ام.تی.یو تأمین می شود اما در زیرآب دو موتور استرلینگ ساخت شرکت کوکامس یک ژنراتور را به حرکت در می آورند و می توانند سبب رانش زیردریایی یا شارژ باتری های آن شوند. موتور استرلینگ یکی از بهترین گزینه های برای زیردریایی هاست چرا که تقریبا بی صدا کار می کند و برای خنک شدن می تواند آب دریا را بکار بگیرد. مدت زمانی که زیردریایی می تواند در زیر آب بماند به مقدار اکسیژن مایع ذخیره شده بستگی دارد و می تواند تا 2 هفته به طول انجامد.

    طراحی

    بدنه ی پیشرفته ی زیردریایی های کلاس ژولتند به همراه سکان X شکل آن قدرت مانوردهی آنها را بالا برده تا جائیکه می توانند در نزدیکی بستر دریا به راحتی تغییر مسیر بدهند. هدایت خودکار نصب شده در عرشه ی زیردریایی خدمه ی مورد نیاز را به یک نفر کاهش داده که سبب می شود تعداد خدمه ی زیردریایی به صورت معنی داری کاهش بیابد.

    زیردریایی های کلاس ژوتلند ویژگی های کافی برای حرکت پنهانی دارند. تمامی تجهیزات نصب شده در موتورخانه مجهز به عایقهای صوتی هستند و بر روی لرزش گیر نصب شده اند تا لرزش و سر و صدای کمتری تولید کنند. طراحی بدنه در راستای کاهش امضای صوتی، امضای حرارتی،امضای الکترومغناطیسی و کم کردن امواج سونار دشمن بوده است. تمامی بدنه از یک پوشش جذاب امواج سونار پوشیده شده است تا کشف آن برای کشتی ها و زیردریایی های دشمن سخت تر شود. بدنه ی برجک نیز از یک پوشش ضد رادار پوشیده شده تا در زمانی که زیردریایی در سطح آب حرکت می کند امضای راداری کمتری داشته باشد. پروانه ی زیردریایی نیز با سرعت اندکی می گردد تا با از ایجاد حباب و در نتیجه سر و صدا جلوگیری شود.

    تسلیحات

    سلاح اصلی زیردریایی های کلاس ژوتلند اژدرهای 533 میلیمتری و 400 میلیمتری هستند. این زیردریایی ها توانایی شلیک اژدرهای تایپ-613 و تایپ-40 (هر دو ساخت بوفورس) را دارد.

    اژدر تایپ-613 یک اژدر سنگین ضدسطحی است که توسط سیم و سونار آشیانه یاب غیرفعال هدایت می شود. وزن کلاهک آن به 240 کیلوگرم می رسد و با سرعت 40 گره ی دریایی 20 کیلومتر برد دارد. بوفورس در حال طراحی یک اژدر جدیدتر برای نیروی دریایی سوئد می باشد که زیردریایی 2000 نام گرفته است. این اژدر هم بر علیه اهداف سطحی بکار می رود و هم بر علیه اهداف زیرسطحی و با سرعت 40 گره 2 برابر اژدر تایپ-613 برد دارد. هر زیردریایی کلاس ژوتلند می تواند تا 16 تیر اژدر 2000 در خود جای دهد.

    اژدر تایپ-40 یک اژدر سبک ضد زیردریایی است که قرار است با اژدرهای مدرنتر تایپ-43اکس2 جایگزین شود. اژدر ،به مانند اژدر 2000، هم برعلیه کشتی ها و هم بر علیه زیردریایی ها استفاده می شود و هدایت آن با سیم صورت می گیرد. هر لوله ی اژدرافکن 400 میلیمتری می تواند 2 تیراژدر در خود جای دهد.

    علاوه بر اژدر، زیردریایی های کلاس ژوتلند می تواند برای مین گذای نیز بکار برود. این زیردریایی می تواند توسط لوله های اژدرافکن خود اقدام به مین ریزی کند. به علاوه، می تواند 48 مین را در کنار بدنه ی خارجی خود جای دهد.


    آخرین ویرایش: جمعه 20 مرداد 1396 07:46 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 9 مرداد 1396 08:08 ب.ظ نظرات ()

    Vanguard at Faslane 03.jpg


    برنامه ی هسته ای ترایدنت

    در انتهای دهه ی 60 میلادی نیروی دریایی سلطنتی دارای 4 فروند زیردریایی هسته ای کلاس رزولوشن بود. هر یک از این زیردریایی ها می توانست تا 16 تیر موشک هسته ای پولاریس را در خود جای دهد. ده سال بعد دولت بریتانیا در فکر تعویض زیردریایی های کلاس رزولوشن با زیردریایی های مدرنتر و موشکهای قوی تر بود. در ابتدا تصمیم گرفته شد تا برای زیردریایی های جدید موشکهای بومی ساخته شود اما به دلیل اینکه بریتانیا برنامه های موشک سازی خود را از دهه ی 60 به بعد تعطیل کرده بود این راهکار غیرممکن تشخیص داده شد. راه حل بعدی استفاده از موشکهای پولاریس در زیردریایی های جدید بود که در کوتاه مدت هزینه ی کمتری داشت اما پس از یک دهه هزینه های نگهداری این موشکهای قدیمی سربه فلک می کشید. بهترین گزینه خرید موشکهای جدید بالستیک ترایدنت از آمریکا بود. این موشکها قیمتی معقول و توانایی مناسبی داشتند و خود آمریکا نیز صدها تیر از آنها را به خدمت گرفته بود تا در برابر موشکهای پرتعدادتر روسها صف آرایی کند. در نهایت، در روز دهم جولای 1980 مارگارت تاچر در نامه ای به جیمی کارتر درخواست کرد که موشکهای ترایدنت را با همان شرایط موشکهای پولاریس از آمریکا خریداری کند. با موافقت اولیه ی  آمریکا در سال 1982 تاچر از ریگان درخواست کرد که موشکهای مدرنتر ترایدنت-2 را در اختیار بریتانیا قرار بدهد. قرارداد نهایی در مارس سال 1982 بین دو کشور امضا ضد و قرار شد تا بریتانیا با پرداخت 5% از هزینه های تحقیقاتی ترایدنت لیسانس ساخت این موشکها را به دست آورد.

    طراحی

    در سال 1985 بریتانیا در حال تهیه ی زیرساختهای لازم برای هر دو پروژه بود: زیردریایی های جدید کلاس ونگارد و موشکهای هسته ای ترایدنت. این هزینه های اولیه شامل ساخت انبار، حوضچه های خشک، مهندسی، آموزش و... می شد و تقریبا به550 میلیون پوند رسید.

    طراحی زیردریایی های کلاس ونگارد در ابتدای دهه ی 80 توسط شرکت ویکرز ،امروزه بی.آ.ئی. سیستمز دریایی، آغاز شد. قسمت حمل و شلیک موشکها برای حمل موشکهای ترایدنت طراحی شد و مشابه زیردریایی های آمریکایی کلاس اوهایو ازکار درآمد. در نتیجه، زیردریایی های کلاس ونگارد بسیار بزرگتر از زیردریایی های کلاس رزولوشن درآمدند و با وزن تقریبا 16هزارتن بزرگترین زیردریایی های ساخته شده در بریتانیا محسوب می شوند.

    ساخت ونگارد در سال 1986 توسط شخص تاچر کلید خورد و این زیردریایی در سال 1992 به آب انداخته شد و یک سال بعد رسما به خدمت نیروی دریایی سلطنتی درآمد. طبق برنامه ی ترایدنت قرار شد تا 4 فروند از این زیردریایی ها ساخته شوند.

    اکنون این 4 فروند زیردریایی همگی به صورت عملیاتی در اختیار نیروی دریایی سلطنتی هستند و با توجه به اینکه بریتانیا بمب های هواپرتاب هسته ای خود را از رده خارج کرده است این کشور برای یک رویارویی هسته ای تنها می تواند بر روی زیردریایی هایش تکیه کند. تصور می رود که زیردریایی های کلاس ونگارد تا انتهای دهه ی 20 قرن حاضر در خدمت باقی بمانند.

    تسلیحات

    زیردریایی های کلاس ونگارد به 16 دستگاه موشک انداز عمودی مجهز هستند. البته در بازبینی برنامه ی هسته ای بریتانیا در سال 2010 قرار شده است تا هر کدام از آنها را تنها به 8 تیر موشک مسلح کنند. هر موشک ترایدنت دارای 8 کلاهک هسته ای بوده که هر کدام می توانند هدف جداگانه ای را مورد اصابت قراربدهند.

    سلاح متعارف ونگارد اژدرهای 533 میلیمتری هستند که برای شلیک آنها 4 لوله ی اژدر افکن در جلوی دماغه ی زیردریایی تعبیه شده است. این زیردریایی می تواند از اژدرهای سنگین اسپیرفیش برای مقابله با اهدافی در فاصله ی 65 کیلومتری بهره گیری کند.

    تجهزات الکترونیکی

    زیردریایی های کلاس ونگارد از سونارهای مرکب تایپ-2054 استفاده می کنند. این سونار یک سونار چند کاره با چند فرکانس کاری است که سونارهای 2046، 2043 و 2082 را یکپارچه می کند. سونار تایپ-2043 یک سونار جستجوی فعال/غیرفعال نصب شده در داخل بدنه ی زیردریایی است. تایپ-2082 یک سونار غیرفعال رهگیری و تعیین فاصله و تایپ2046 یک سونار یدک کش آرایه ای است که در فرکانس پایین و به صورت غیرفعال کار می کند. در این زیردریایی ها از معماری باز پردازش با استفاده از تکنولوژیهای غیرنظامی استفاده شده است.

    ناوبری زیردریایی توسط یک دستگاه رادار تایپ-1007 در باند آی صورت می گیرد. یک سیستم کنترل صحنه ی جنگ این تجهیزات را تکمیل می کند که در ابتدا برای زیردریایی های کلاس ونگارد طراحی شد و بعدتر بر روی زیردریایی های کلاس ترافالگار هم بکارگرفته شد. ونگاردها دارای دو پریسکوپ جداگانه برای جستجوی سطح آب و حمله هستند. هر دو پریسکوپ علاوه بر تصویر عادی دارای دوربین تلویزیونی و دید در شب هستند.

    علاوه بر اینها دو دستگاه پرتاب گر مارک 10 به ونگارد اجازه می دهند تا اقدام به شلیک اهداف دروغین تایپ-2066 و تایپ-2071 بکنند و یک دستگاه جنگ الکترونیک مارک-3 وظیفه ی حفاظت زیردریایی را دربرابر تهدیدات دشمن برعهده دارد.


    آخرین ویرایش: دوشنبه 9 مرداد 1396 08:18 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 5 1 2 3 4 5