منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 7 آذر 1394 08:00 ب.ظ نظرات ()
    قصد دارم به صورت خیلی خلاصه به مقایسه بزرگترین امپراطوریهای تاریخ با یکی از بزرگترین امپراطوری های تاریخ ایران زمین،هخامنشیان، از منظر وسعت، نوع حکومت، علت افول و افراد تاثیر گذار آن بپردازم.





    امپراطوری هخامنشی


     

    امپراطوری هان



    امپراطوری هخامنشیان

    شاهنشاهی هخامنشی یا هخامنشیان (۵۵۰-۳۳۰ پیش از میلاد، «۲۲۰ سال») نام دودمانی و یک سلسلهٔ پادشاهی در ایران دورهٔ باستان است.

    به پادشاهی رسیدن پارسی‌ها و دودمان هخامنشی یکی از رخدادهای برجسته‌ی تاریخ باستان است. اینان دولتی ساختند که دنیای باستان را به استثنای دو سوم یونان زیر فرمان خود در آورد. شاهنشاهی هخامنشی را نخستین امپراتوری تاریخ جهان می‌دانند. پذیرش و بردباری دینی از ویژگی‌های شاهنشاهی هخامنشی به شمار می‌رفت.

    شاهنشاهی هخامنشیان به عنوان بزرگترین امپراتوری جهان از نظر گستردگی و جمعیت نام برده شده است. بیش از ۴۹ میلیون نفر از ۱۱۲ میلیون جمعیت جهان آن زمان در این سرزمین زندگی می‌کردند. در دوران هخامنشیان سی قوم مختلف تحت لوای این امپراتوری بودند. وسعت ایران در این زمان حدودا 8 میلیون کیلومتر مربع بوده است.


    امپراطوری هان


    دودمان هان، که بعد از دودمان چه‌این به قدرت رسید، بین سالهای ۲۰۶ قبل از میلاد و ۲۲۰ میلادی، حدود ۴۰۰ سال بر چین فرمانروایی می‌کرد. این زمان طولانی یکی از پرتأثیرترین دوره‌ها در تاریخ چین بوده‌است و تا آشوب کلاه‌زردها و دوره سه امپراتوری ادامه پیدا کرد.

    اکثر مردم چین، اکنون خود را از قوم هان می‌دانند، که به علت حکومت طولانی این سلسله این قومیت اکثریت مطلق را پیدا کرد. دوران امپراطوری هان مشهور به دوران طلایی تاریخ چین می باشد. وسعت این امپراطوری در اوج خود حدودا 6 میلیون کیلومتر مربع بوده است.



     

     

    نام کشور

     

    چین- امپراطوری هان 

     china-Han Empire

     

    ایران- امپراطوری هخامنشی 

      Iran-Achaemenid Empire

     

    رهبر و پادشاه در اوج

     

    هٌدی

     

     کوروش بزرگ

     

    سال در اوج امپراطوری از نظر وسعت

     

    100 پس ازمیلاد

     

    -480 پیش از میلاد

     

    دلیل نابودی

     

    شورش

     

    جنگ داخلی

     

    مغلوب شدن

     

    مدل حکومتی

     

    نظام اقتدار گرا*

     

    پادشاهی موروثی

     

    قاره های در برگیرنده

     

    آسیا

     

    آسیا- آفریقا- اروپا

     


    *در علم سیاست دولت اقتدارگرا دولتی است که در آن اقتدار سیاسی در گروه کوچکی از سیاست‌مداران متمرکز شده است.



    آخرین ویرایش: جمعه 6 آذر 1394 08:42 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 17 مهر 1394 03:55 ب.ظ نظرات ()
    نقشه ای از کاروانهای اکتشافی اروپایی ها برای کشف نقاط ناشناخته ی نیمکره ی غربی
    منبع: دایره المعارف چندرسانه ای انکارتا
    http://s3.picofile.com/file/8216315384/new_world_exploration.png
    آخرین ویرایش: جمعه 17 مهر 1394 01:16 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 10 مهر 1394 07:58 ب.ظ نظرات ()

    جان ئی. ولیز (جونیور)

    پرفسورتاریخ در دانشگاه کالیفرنیایی جنوبی(لوس آنجلس) و نویسنده

    مترجم رضا کیانی موحد

     

    در سال 1498، 3 فروند کشتی پرتغالی تحت فرمان واسکودوگاما اولین سفر ثبت شده ی انسان از اقیانوس اطلس به دور دماغه ی امیدنیک به سمت شرق آسیا و هندوستان را انجام دادند. پرتغالی ها سعی کردند تا راه های تجاری تحت کنترل مسلمانان را ،که ادویه و دیگر کالاهای آسیایی را به مدیترانه حمل می کردند، قطع کنند. آنها همچنین می خواستند تا کنترل منابع ادویه ،گروهی از جزایر کوچک در اندونزی را که اروپایی ها آنها را به نام "جزایر ادویه" می شناختند، به دست آورند. پرتغالی ها "گوآ" را در ساحل غربی هند در سال 1510 فتح کردند و آنجا را تا سال 1961 در کنترل خود داشتند. پس از آن آنها مالاکا ،که یکی از دو راه اصلی دریایی مناسب بین اقیانوس هند و دریای جنوبی چین را حفاظت می کرد، و تنگه ی بین شبه جزیره ی مالایا و سوماتارا، را فتح کردند. آنها در مناطق دیگر شکست خوردند. آنها به تجارت مسلمانان بین هندوستان و دریای سرخ و خلیج فارس حمله کردند اما نتوانستند آن را به صورت دائم از بین ببرند. آنها همچنین نتوانستند مناطق تولید فلفل در جنوب هندوستان را کنترل کنند و در جستجوی جزایر ادویه نه آنها و نه اسپانیایی ها ،که قبل از آنها در طی سفر ماژلان به آنجا رسیده بودند، به چیزی دست پیدا نکردند جز گشودن جبهه ای دیگر بر علیه مسلمانان. با این حال، ورود پرخاشگرانه ی آنها به این منطقه یک ویژگی مهم این دوره را نمایش می دهد: جهان در حال تبدیل شدن به یک بازار بزرگ بود که رقابت سبوعانه ای در آن جریان داشت.

    تا قرن پانزدهم میلادی ،به مدت هزاران سال، تاجران کالاهای خود را از به صورت زمینی از راه اوراسیا و به صورت دریایی از میان اقیانوس هند حمل می کردند. به هرحال در طی این قرن مسیرهای جدید جهانی که توسط کشتی های بادبانی اروپایی ،که از اقیانوس اطلس می گذشتند و آفریقا را دور می زدند و یا از اقیانوس آرام عبور می کردند، ایجادشدند به صورت معنی داری طبیعت تجارت جهانی را عوض کرد. ادویه ای مانند میخک یا جوز ،که در جزایر ادویه یافت می شدند، تقاضای زیادی در اروپا داشتند.  پنبه ی هندوستان و پارچه های ابریشم در جنوب شرق آسیا، خاورمیانه، اروپا و مستعمرات آمریکا به فروش می رسید. کشتی ها نقره ی آمریکا را به هرجا ،به ویژه به چین، می بردند و اروپاییان نوشیدن چای را از چینی ها و قهوه را از یمنی ها و اهالی اندونزی فراگرفتند. این راه های تجاری جدید در ثروتمند شدن بسیاری از کشورها و افزایش سریع جمعیت دنیا دخیل بودند.

    برای آسیا، مهمترین تغییرات مهیج در این عصر جدید تجارت جهانی استقرار 3 امپراطوری بزرگ بود. عثمانی ها ،که قسطنطنیه را در سال 1453 فتح کرده بودند، در دوران سلیمان اول ،که از 1520 تا 1566 حکومت کرد، به اوج قدرت خود رسیدند. در همان زمان امپراطوری مسکویی در روسیه گام های بلندی در جهت متمرکز کردن قدرت تحت فرمان ایوان چهارم برداشت و غازان و آستراخان را در کناره ی ولگا فتح کرد. امپراطوری مغول ،به ویژه تحت حکومت اکبر در سالهای 1556 تا 1605 در شمال هندوستان برقرار شد. اما تجارت جهانی در ناپایداری بعضی از جوامع بزرگ و پیشرفته و کشورهای آسیایی ،به ویژه آنها که تاریخ نوسان "امپراطوریهای کشاورزی" می خوانندشان، نیز تأثیر گذار بود.


    آخرین ویرایش: یکشنبه 12 مهر 1394 06:15 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 11 مرداد 1394 09:11 ق.ظ نظرات ()

    قسمت اول

    قسمت دوم

    نبرد نهایی


    کوته تسو کشتی فولادی ساخت فرانسه در خدمت نیروی دریایی سلطنتی

    در روز 20 مارس ناوگان امپراطوری به میاکو رسید اما شورشیان ازو در پی اجرای یک نقشه ی متهورانه برای در اختیار گرفتن ناو زرهپوش کوته تسو بودند. 3 فروند کشتی برای اجرای یک شبیخون به راه افتادند اما در نهایت به خاطر هوای بد، مشکلات موتورخانه و استفاده ی مؤثر ناوگان امپراطوری از گاتلینگ شکست خوردند.

    پس از اینکه ارتش امپراطوری جای پای خود را در جزیره ی اصلی ژاپن محکم کرد در آوریل 1860 یک ناوگان و 7000 نفر سرباز به ازو اعزام کرد. ناوگان امپراطوری در خلیج هاکوداته پیروز شد و دژ گوریوکاکو سقوط کرد. مستشاران فرانسوی جمهوری ازو با وخیم شدن اوضاع به عرشه ی یک کشتی فرانسوی پناه بردند و به فرانسه گریختند. انوموتو نیز در 18 می 1869 تسلیم شد و جمهوری ازو در 27 ژوئن به تاریخ پیوست.

    پی آمدها


    مئیجی امپراطور 16 ساله ی ژاپن  در انتهای سال 1868 حکومت را از کیوتو به توکیو منتقل کرد.

    پس از این پیروزی تمامی ژاپن تحت پرچم امپراطور متحد شد. امپراطور از کیوتو به توکیو منتقل شد. قدرت نظامی و سیاسی تیول داران سنتی ژاپن اندک اندک کاهش یافت و تیول های آنها به تدریج از کنترلشان خارج شده و به صورت استانهایی که استاندارشان توسط دولت مرکزی تعیین می شد درآمد. اصلاحات بزرگی در ساختار اجتماعی صورت  گرفت. امتیازهای طبقات سامورایی ها لغو شد و بسیاری از آنان به فلاکت و تنگدستی افتادند. بعضی از سامورایی ها به مشاغل مدیریتی و تجاری پرداختند و تعدادی از آنها هم جذب ارتش مدرن امپراطوری شدند. افراد خانواده های ساتسوما، چوشو و توسا ،که بیشترین نقش را در وقایع داشتند، به مدت چندین دهه مقامات عالی حکومت را بین خود تقسیم کردند. در سال 1869 معبد یاکوسونی در مقام بزرگداشت قربانیان جنگهای داخلی در توکیو ساخته شد.

    تعدادی از شورشیان طرفدار دیکتاتور نظامی به زندان افتادند اما از با وساطت سایگو تاکاموری، ایواکورا تومومی و پارکز از اعدام نجات یافتند. پارکز اطرافیان امپراطور را متقاعد کرد که اعدام اسرا جلوه ی خوبی به حکومت جدید ژاپن در بین قدرتهای غربی نخواهد بخشید. بعضی از آنها دوباره به حکومت بازگشتند و شخص انوموتو به وزارت آموزش و پرورش رسید.


    مئیجی نوجوان در کنار نمایندگان دول بیگانه


    آخرین ویرایش: یکشنبه 11 مرداد 1394 11:10 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 29 تیر 1394 09:04 ق.ظ نظرات ()

    قسمت اول

    درگیری آغاز می شود

     File:TobaFushimiBattle2.jpg

    صحنه ای از نبرد توبا-فوشیمی. نیروهای شوگون در سمت چپ و نیروهای چوشو و توسا در سمت راست هستند. به سلاح های هر دو طرف دقت کنید.

    در روز 27 ژانویه قوای توکاگاوا با قوای متحد چوشو و ساتسوما در نزدیک توبا و فوشیمی (جنوب توکیو) درگیر شدند. قسمتی از نیروی 15هزار نفری شوگان توسط فرانسوی ها آموزش دیده بودند اما بیشتر آنها به صورت سنتی می جنگیدند. قوای مشترک ساتسوما و چوشو استعدادی برابر یک سوم قوای توکوگاوا داشتند اما کاملا مدرنیزه شده بودند و به هویتزرهای آرمسترانگ و تفنگهای مینیه و چند قبضه گاتلینگ مسلح شده بودند. پس از یک شروع بی نتیجه، در روز دوم پرچم سلطنتی به قوای مشترک رسید و یکی از بستگان امپراطور به صورت اسمی فرمانده ی سپاه چوشو و ساتسوما شد. با این وضعیت دیگر ارتش ساتسوما و چوشو نه قوای شورشی بلکه ارتش امپراطور نام گرفتند. به علاوه، فعالیتهای سیاسی دربار سبب شد تا بعضی از لردهای وفادار به دیکتاتور نظامی(لردهای اقوام لودو و تسو)  به ارتش امپراطوری ملحق شوند که در نتیجه کفه ی سلطنت طلبان سنگین تر از قبل شد.

    در روز هفتم فوریه یوشینوبو ،که ظاهرا از تغییرات سیاسی چند روز گذشته افسرده شده بود، سوابر بر عرشه ی یک کشتی نظامی به توکیو بازگشت. ارتش توکوگاوا در اثر فرار یوشینوبو و خیانت لردهای یودو و تسو روحیه ی خود را از دست داد و به سمت توکیو عقب نشست. تسلیم کردن قلعه ی اوزاکا در روز هشتم فوریه نقطه ی پایانی بود بر نبرد توبا-فوشیمی.

    File:SakaiJiken.jpg

    کشته شدن ملوان فرانسوی به دست سامورایی های توسا؛ هشتم مارس 1868.


    آخرین ویرایش: یکشنبه 11 مرداد 1394 11:19 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 19 تیر 1394 03:51 ب.ظ نظرات ()


    سوم ژانویه 1868- 18 می 1869

    محل: ژاپن

    نتیجه: از بین رفتن دیکتاتوری نظامی، بازگشت قدرت سیاسی به سلطنت

    متخاصمین

    1868

    سلطنت طلبان:

    توزاما:

    متفقین ساتچو

    دیگر لردهای توزاما

    تیول توزا

    تیول هیروشیما

    تیول سوگا

    تیول ساگا

    تیول اوگاکی

    تیول هیروساکی

    تیول کوروئیشی

    تیول یودو

     

    1869

    امپراطور ژاپن

    (پشتیبانی شده توسط بریتانیا)

    1868

    دیکتاتوری نظامی توکوگاوا

    تیول آیزو

    تیول تاکاماتسو

    متفقین شمالی

    تیول جوزای

    تیول ناگائوکا

    تیول سندایی

    تیول سورواوکا

    تیول کاوانا

    تیول ماتسویاما

    تیول اوگاکی

    متحدین برگشته:

    تیول سو

    تیول یودو

    1869

    جمهوری ازو

    (پشتیبانی شده توسط فرانسه)

    فرماندهان

    1868–1869

    امپراطور مئیجی

    شاهزاده کوماتسو آکیهیتو

    سایگو تاکاموری

    کورودا کیوتاکا

    اومورا ماسوجیرو

    یاماگاتا آریتومو

    ناکامورا هانجیرو

    1868

    توکوگاوا یوشینوبو

    کاتسو کیاشو

    انوموتو تاکه آکی

    ماتسودایرا کاتاموری

    شینودا گیاسابورو†

    ماتسودایرا ساداکی†

    تاناکا توسا†

    کوندو ایسامی†

    1869
    رئیس جمهور:

    انوموتو تاکه آکی

    نیروی زمینی:

    اوتوری کیسوکو

    نیروی دریایی:

    آرایی ایکونوسوکه

    مشاوران:

    ژول برون

    اوژن کولاژ

    استعداد رزمی

    ?

    ?

    تلفات

    در مجموع 8200 کشته و 5000 زخمی برای طرفین

     


    نقشه ی جنگهای داخلشی ژاپن (1868-1869). تیولهای غربی ساتسوما، چوشو و توسا(قرمز) برای شکست دادن قوای دیکتاتور نظامی متحد شدند.

    پس زمینه ی سیاسی

    تا سال 1855،به مدت دو قرن، ژاپن درهای خود را بر روی کشورهای خارجی بسته بود و داد و ستد اندکی با دیگران داشت. تجارت با بیگانگان محدود شده بود به تجارت با کره از طریق تنگه ی تسوشیما، امپراطوری چین از طریق جزایر اوکیناوا (که در آن زمان تحت الحمایه ژاپن محسوب می شد) و هلند از طریق دجیما. در سال 1854 دریاسالار پری با استراتژی قایقهای توپدار درهای ژاپن را بر روی جهان بازکرد. در این زمان تجارت خارجی و غربگرایی به سرعت در ژاپن گسترش یافت. به خاطر شرایط تحقیر کننده ی پیمان نامه هایی که در این دوره بسته شد فرماندار نظامی (شوگون) به زودی خود را در مقابل دشمنان داخلی متعصبی یافت که اساسا بیگانه ستیز بودند و شعارشان این بود:"به امپراطور احترام بگذارید؛ اجانب را بیرون کنید."


    کانرین مارو اولین کشتی بخاری مجهز به پروانه در ژاپن که توسط شوگون خریداری شد

    رشد این گونه احساسات در میان فرماندهان و لردها سبب شد تا امپراطور وقت ،کومه ئی، برخلاف قرنها سیاست رسمی امپراطوری مبنی بر عدم دخالت در مسائل سیاسی نقش فعال تری در امور سیاسی بازی کند. با برآمدن فرصتها، او در برابر پیمان نامه هایی که دیکتاتور نظامی با خارجیان امضا کرده بود اعتراض کرد و سعی کرد تا در انتخاب جانشین او دخالت کند. تلاش های امپراطور در مارس 1863 با توشیح فرمان زیر به اوج رسید:"بربرها را بیرون کنید." اگرچه دیکتاتور نظامی به این فرمان اعتنایی نکرد اما بسیاری از متعصبین و تندروها به حمله به خارجی ها پرداختند. در مشهورترین مورد یک تاجر بریتانیایی کشته شد و توکوگاوا ناچار شد تا یکصدهزار پوند غرامت بپردازد. در یک مورد دیگر کشتی های پهلو گرفته در شیمونوسه کی توسط توپخانه ی ساحلی بمباران شدند.

    در طی سال 1864 این گونه فعالیتهای شبه نظامی با عکس العمل نظامی قدرتهای خارجی روبروشدند: بریتانیا کاگوشیما را بمباران کرد و شیمونوسه کی توسط یک ناوگان بین المللی گلوله باران شد. در همین زمان نیروهای تیول چوشو به همراه سامورایی های بیگانه ستیز بدون ارباب شورشی به راه انداختند تا کیوتو ،شهری که به صورت سنتی مقر امپراطور محسوب می شد، را تحت کنترل خود بگیرند. نیروهای توکوگاوا شورشیان را شکست دادند. توکوگاوا دستور داد تا یک عملیات نظامی برای گوشمالی چوشو اجرا شود که آن را اولین عملیات چوشو نامیده اند و شوچو بدون درگیری نظامی تسلیم فرامین دیکتاتور نظامی شد. در این زمان مقاومت در برابر دیکتاتور نظامی به امپراطور و سران چوشو محدود بشده بود اما رفته رفته نظرات چوشو به بعضی از لردهای دیگر گسترش یافت و توکوگاوا روز به روز کنترل کمتری نسبت به لردهای متحد چوشو پیدا می کرد.

    کمکهای نظامی خارجی


    سربازان باکوفو در کنار کوه فوجی در سال 1867 با ترکیبی از سلاح های سنتی و مدرن

    با وجود بمباران کاگوشیما، سران قوم ساتسوما به بریتانیا نزدیکتر شدند و سعی کردند تا با کمک آنها ارتش و نیروی دریایی خود را مدرنیزه کنند. یک تاجر اسکاتلندی به نام توماس بلیک گلوور چند فروند کشتی جنگی و تعدادی توپ به ایالتهای جنوبی فروخت. بازنشستگان و افسران داوطلب بریتانیایی و آمریکایی خدمات مستشاری خود را به لردهای ژاپنی ارائه می کردند. سفیرمختار بریتانیا ،هاری اسمیت پارکز، از فعالیتهای لردهای جنوبی در محدود کردن قدرت دیکتاتور نظامی و بازگرداندن قدرت سیاسی به امپراطور جانبداری می کرد. در این دوره لردهایی چون سایگو تاکاموری (ساتسوما)، ایتو هیروبومی و اینوئه کائورو (چوشو) شروع کردند تا به صورت بی واسطه با دیپلماتهای بریتانایی رابطه برقرار کنند.

    از سوی دیگر دیکتاتور نظامی نیز برای مقابله با لردهای جنوب شروع کرد به مدرنیزه کردن نیروهای نظامی خود. با بی توجهی از سوی بریتانیا، توکوگاوا دست نیاز به سوی متخصصین فرانسوی دراز کرد، که در آن زمان به خاطر سیاستهای نظامی ناپلئون سوم، به این گونه سرمایه گذاری های نظامی علاقمند شده بودند.

    توکوگاوا قدمهای بزرگی به سوی مدرنیزاسیون نظامی برداشت: آنها یک نیروی دریایی با هسته ی 8 کشتی جنگی بخار تدارک دیدند که در آن زمان قوی ترین نیروی دریایی آسیا بود. در سال 1865 ژاپن اولین  زرادخانه ی مدرن خود را در یوکوسوکا با کمک یک متخصص فرانسوی بناکرد. در ژانویه 1867 یک هیئت مستشاری فرانسوی برای تجدید ساختار نیروی زمینی دیکتاتور نظامی اعزام شد که در نتیجه یک واحد نخبه به نام دنشوتای تشکیل شد. توکوگاوا دستور داد تا یک کشتی زرهپوش ساخت فرانسه که در جنگهای داخلی آمریکا جنگیده بود خریداری شود. این کشتی که سی.اس.اس استون وال نام داشت به دست سلطنت طلبان افتاد و در نبردهای دریایی اطراف هاکوداته با نام کوته تسو شرکت کرد.

    کودتا

    در پی یک کودتا توسط سران افراطی قوم چوشو دیکتاتور نظامی دومین لشکرکشی را به قصد تنبیه چوشو اعزام کرد. چوشو به صورت پنهانی با ساتسوما متحد شد. در تابستان 1866 لشکرکشی توکوگاوا توسط چوشو شکست خورد و حیثیت نظامی دیکتاتور نظامی لکه دار شد. در اواخر همان سال دیکتاتور نظامی ایه موچی توکوگاوا و امپراطور کومه ئی فوت کردند و به ترتیب توسط یوشینوبو توکوگاوا و امپراطور مئیجی جایگزین شدند. این وقایع یک متارکه ی موقت در عملیات نظامی به همراه داشت.

    در نهم نوامبر 1867 یک فرمان مخفیانه توسط چوشو و ساتسوما به نام امپراطور منتشر شد که دستور می داد:" یوشونیوبو ی خائن را اعدام کنید." اندکی قبل از این یوشینوبو مقام خود به عنوان دیکتاتور نظامی را واگذار کرد و تمام قدرت سیاسی خود را به امپراطور عودت داد. او توافق کرد تا عامل اجرای دستورات سلطنتی باشد. با این رویداد دیکتاتوری نظامی توکوگاوا برای همیشه با تاریخ وداع کرد.

    درحالیکه یوشینوبو قدرت را در سطح ملی واگذار می کرد هنوز به عنوان یک تیول دار دارای قدرت منطقه ای بود. به علاوه، افراد خاندان توکوگاوا از نخبگان سیاسی طراز اول ژاپن بودند و در بسیاری از موقعیتهای سیاسی قرارگرفتند. این مسئله از سوی سران افراطی قوم ساتسوما و چوشو غیرقابل پذیرش بود. در سوم ژانویه 1868 کاخ سلطنتی کیوتو توسط عناصر ساتسوما و چوشو اشغال شد و یک روز بعد امپراطور 15 ساله اعلام کرد که خود تمام قدرت را در دست گرفته است. اگرچه بیشتر مشاوران امپراطور از این امر خوشحال شدند اما تمایل داشتند تا با توکوگاوا همکاری خود را ادامه دهند. سایگو تاکاموری شورای سلطنتی را تهدید کرد که عنوان "دیکتاتور نظامی" را منسوخ خواهدکرد و دستور داد تا تیول خانوادگی یوشینوبو مصادره شود.

    اگرچه یوشینوبو ابتدا با این تقاضا موافقت کرد اما در 17 ژانویه 1868 اعلام کرد که:" با بازپس گیری قدرت توسط امپراطور موافق نیست و درخواست کرد تا این فرمان لغوشود." در 24 ژانویه یوشینوبو تصمیم گرفت تا به کیوتو حمله کند. حریقهایی که در ادو (توکیوی امروزی) توسط عناصر نفوذی ساتسوما و چوشو روی دادند توکوگاوا را به سوی درگیری نظامی سوق دادند.

    مترجم رضاکیانی موحد

    منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/Boshin_War

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 18 تیر 1394 09:54 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 50 1 2 3 4 5 6 7 ...