منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 13 تیر 1394 09:45 ب.ظ نظرات ()



    "بِل اِپُک Belle Époque " دوره ای از تاریخ اروپای غربی است که پس از پایان جنگ فرانسه-پروس در سال 1871 آغاز و تا شروع جنگ جهانی اول در 1914  ادامه یافت. در دوران جمهوری سوم فرانسه( آغاز در 1871)، این دوره با نشانه های از جمله، خوش بینی؛ صلح در منطقه، رشد اقتصادی، افزایش اکتشافات و اختراعات علمی شناخته می شود. در حال و هوای آن دوره، به خصوص در پاریس، هنر شکوفا شد، شاهکارهای زیادی در زمینه ادبیات، موسیقی، تئاتر و هنرهای تجسمی خلق شد. بعدها با مشاهده و تجربه هولناک جنگ جهانی اول، از آن دوره به عنوان دوره ی طلایی یاد می شد.
    تصویر: پاریس در 1900 در این دوره.











    ادامه ی تصاویر در ادامه ی مطلب..
    آخرین ویرایش: شنبه 13 تیر 1394 11:25 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 19 خرداد 1394 03:55 ب.ظ نظرات ()




    طراحی های گالیله از کره ی ماه در سال 1610 .
    آخرین ویرایش: شنبه 28 آذر 1394 09:11 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 7 خرداد 1394 01:37 ق.ظ نظرات ()

    Battle erie.jpg

    دریادار پری در حال انتقال به کشتی نیاگارا پس از منهدم شدن ناوسرفرماندهی اش

    رضاکیانی موحد

    تاریخ: 10 سپتامبر 1813

    موقعیت: دریاچه ی اری

    نتیجه: پیروزی قاطع ایالات متحده

     

    متخاصمین

    بریتانیا

    ایالات متحده آمریکا

    فرماندهان

    رابرت هریوت بارکلی

    اولیور هازارد پری

    جس اولیوت

    استعداد

    2 فروند کشتی

    2 فروند کشتی دو دکلی

    1 فروند قایق دو دکلی

    1 فروند کرجی بادبانی

     

    5 فروند قایق دو دکلی[i]

    3 فروند کشتی دو دکلی

    1 فروند کرجی بادبانی[ii]

    تلفات

    41 نفر کشته

    93 نفر مجروح

    306 نفر اسیر

    تمامی کشتی ها به غنیمت گرفته شدند

    27 نفر کشته

    96 نفر مجروح

    یک فروند کشتی دو دکلی آسیب دیده

    پس زمینه

    1812

    هنگامی که جنگ بین بریتانیا و مستعمره نشینان آن در قاره ی جدید آغازشد، بریتانیا بلافاصله کنترل دریاچه ی اری را در دست گرفت. آنها دو کشتی کوچک نظامی آنجا داشتند: کرجی جنگی کویین شارلوت و کشتی بادبانی ژنرال هانتر. کشتی بادبانی لیدی پرووست در حال ساخت بود و چند هفته بعد به نبرد پیوست. این کشتی ها تحت فرمان نیروی دریایی ایالتی بودند که بیشتر یک سرویس حمل و نقل بود تا یک نیروی جنگی.

    آمریکایی ها هیچ کشتی جنگی در دریاچه نداشتند و تنها شناور نظامی آنها کشتی بادبانی آدامز بود که در بندر دیترویت توسط توپخانه ی بریتانایی ها در آن طرف رودخانه به دام افتاده بود. این کشتی با فتح دیترویت به دست بریتانیایی ها افتاد و نامش را به اچ.ام.اس دیترویت تغییردادند. این کشتی به همراه کشتی بادبانی کالدونیا ،که از کمپانی کانادایی شمال غرب مصادره شده بود، توسط تفنگداران دریایی آمریکا در روز نهم اکتبر به غنیمت گرفته شدند. قایقهای توپدار سومرز، تیگرس و اوهایو و کرجی بادبانی تریپه در رودخانه ی بلک راک توسط توپخانه ی بریتانیایی ها مستقر در دژ اری به دام افتاده بودند و نمی توانستند وارد دریاچه شوند.

    1813

    در ژانویه 1813 ویلیام جونز ،که به تازگی وزیر دریاداری ایالات متحده شده بود، دستور داد تا دو فروند کشتی بادبانی سریع السیر در جزیره ی پرسکیو ساخته شوند. این دو کشتی از روی کشتی یو.اس.اس هورنت ساخته شدند.

    کمی قبل از آن اولیور هازارد پری به فرماندهی ناوگان دریاچه ی اری منصوب شده بود. او در انتهای ماه مارس به جزیره ی پرسکیو رسید. وی علاوه بر سازماندهی دفاع جزیره به جستجوی دریانوردانی برآمد که حاضر باشند برای آمریکایی ها بجنگند. پس از اینکه بریتانیایی ها دژ اری را در انتهای ماه می ترک کردند و با به انتها رسیدن نبرد دژ جورج، کشتی های آمریکایی از تله آزاد شدند. او در طی 6 روز توانست آنها را به بالای نیاگارا منتقل کرده و به ساحل پرسکیو برساند.

    همزمان رابرت هریوت بارکلی به فرماندهی ناوگان بریتانیا در دریاچه ی اری منصوب شد. او در روز دهم ژوئن به محل مأموریت خود رسید. وی تنها تعداد اندکی افسر و دریانورد به همراه خود آورده بود. تعداد نفرات ناوگان او اندک و بی تجربه بودند. با این وجود بارکلی بلافاصله کوئین شارلوت و لیدی پرووست را اعزام کرد تا محل پایگاه پری را در جزیره ی پرسکیو کشف و شناسایی کنند. او متوجه شد که پری دارای 2000 شبه نظامی می باشد که در درون چند دژ کوچک سنگرگرفته اند و توسط توپخانه محافظت می شوند. سپس بارکلی به انتهای شرقی دریاچه رفت تا شاید بتواند کشتی های آمریکایی را رهگیری کند اما وضعیت مه آلود هوا سبب شد تا آنها را از دست بدهد.

    در طی ماه های جولای و آگوست بارکلی دو فروند کشتی کوچک دیگر نیز به دست آورد و سعی کرد تا ساختمان ناوچه ی بادبانی اچ.ام.اس دیترویت را کامل کند. به خاطر اینکه کنترل دریاچه ی اونتاریو در دست آمریکایی ها بود و شبه جزیره ی نیاگارا را نیز تصرف کرده بودند تجهیزات مورد نیاز بارکلی باید از راه های زمینی تأمین می شدند. پیروزی آمریکایی ها در نبرد یورک سبب شد تا توپهای 24 پوندی مورد نیاز ناو دیترویت به دست آمریکایی ها بیفتد. توپهای دیترویت به ناچار از روی دیوارهای دژ آمهرستبورگ برداشته شدند. بارکلی بارها از فرمانده ی ناوگان اونتاریو ،جیمز لوکاس یو، درخواست تجهیزات و نفرات کرد اما در انتها چیز زیادی دستش را نگرفت.




    [i] schooner

    [ii] sloop

    آخرین ویرایش: دوشنبه 4 خرداد 1394 08:52 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 6 فروردین 1394 05:07 ب.ظ نظرات ()
    آخرین ویرایش: سه شنبه 4 فروردین 1394 05:11 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 16 اسفند 1393 08:02 ق.ظ نظرات ()


    هوپلایت یونانی

     

    بخشی از  کشمکش های بعد از جنگ پلوپونزی

    زمان وقوع :  6 جولای 371 پیش از میلاد

    مکان وقوع : بئوتیا ، یونان امروزی

    نتیجه : پیروزی  قاطع تبائیان   

    متخاصمین

    اتحادیه بئوتیایی ( تب )

    اسپارت

    فرماندهان

    اپامینونداس 

    کلئومبروتوس اول  ( در نبرد کشته شد )

    استعداد رزمی

    6 تا 7 هزار هوپلایت

    1500 نفر سواره نظام  

    10 تا 11 هزار هوپلایت

    1000 نفر سواره نظام

    تلفات

    300 نفر به روایت دیودوروس

    47 نفر به روایت پائوسانیاس

    هزار نفر به روایت اکسنوفون ( گزنفون )

    بیش از 4 هزار نفر به روایت دیودوروس

     

    نبرد لئوکترا  نبردی بود که در ششم جولای سال 371 پیش از میلاد میان  سپاهیان اتحادیه بئوتیا به رهبری تبائیان و اسپارتی ها و متحدانشان در میانه درگیری های پس از جنگ کورینت درگرفت . نبرد در اطراف دهکده لئوکترا  و قلمرو  تسپیا رخ داد . پیروزی تب  نفوذ گسترده اسپارتیان  بر یونان را که از پیروزی آنان در جنگ پلوپونزی حاصل شده بود ، از میان برد .

     مقدمات

    در سال 371  پیش از میلاد دموکراسی تازه تاسیس تب 4 سردار  جنگی جدید  ( بئوتارک ) انتخاب کرد ، حرکتی که از دوره نابودی اتحادیه بئوتیا توسط اسپارتیان تا آن زمان سابقه نداشت . در این زمان تب با آتن متحد بود ، اما آتنی ها از آن چه بر سر  پلاته آمده بود آگاه بودند و تمایلی به جنگ نداشتند . زمانی که هنگام وفای به عهد و پیمان ها رسید ، اسپارتی ها می توانستند روی خود و متحدانشان حساب کنند . اپامینونداس ، سردار تبایی قصد داشت به نمایندگی از اتحادیه بئوتیا سوگند بخورد ، اما اسپارتیان اعلام کردند او تنها نماینده تب ، و نه نماینده بئوتیا ، به شمار می رود . اپامینونداس این برخورد اسپارتیان را رد کرد . اسپارتیان احساس کردند می توانند از این موقعیت برای تحکیم قدرت شکننده خود در مناطق مرکزی یونان استفاده کنند . کلئومبروتوس اول ، شاه اسپارت ، نیروهایش را از فوکیس به سوی بئوتیا به حرکت درآورد .

    اسپارتیان بر خلاف انتظار بقیه به جای عبور از گذرگاه کوهستانی مرسوم ، با عبور از تپه های تیسبائه  استحکامات کرئوسیس را به همراه 12 کشتی جنگی تبایی مستقر در آن به تصرف درآوردند و تباییان را غافلگیر کردند. . سرانجام  نیروهای دو طرف در لئوکترا  به هم رسیدند .

    شش سردار بئوتیایی حاضر در صحنه در ابتدا در مورد ورود به نبرد اختلاف داشتند . اپامینونداس طرفدار جنگ با اسپارت بود . سرانجام و با رسیدن هفتمین سردار رای اکثریت بر جنگ با اسپارتیان قرار گرفت . در حالی که تعداد نیروهای بئوتیایی کمتر از حریف بود و اطمینان کاملی هم به وفاداری سربازان وجود نداشت  ، سرداران بئوتیا تصمیم گرفتند در دشت نزدیک به لئوکترا  نبرد را آغاز کنند .

     اندازه ارتش ها

    چند مورخ  عهد باستان شمارگان یک یا هر دو ارتش را تخمین زده اند اما بیشتر این تخمین ها متناقض و غیرقابل قبول هستند . پژوهشگران دوره مدرن  تعداد سربازان بئوتیایی را 6 تا 7 هزار نفر  می دانند . در مورد اسپارتی ها بیشتر تخمین های مدرن شمارگان اعلام شده توسط پلوتارک ، 10 هزار پیاده و هزار نفر سواره ، را می پذیرند .

    آخرین ویرایش: شنبه 16 اسفند 1393 08:09 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 13 بهمن 1393 12:43 ق.ظ نظرات ()

    زمانی که بتهوون، یکی از نوابغ موسیقی جهان قدرت شنوایی خود را از دست داد،
    پایه های میز پیانوی خود را برید و روی زمین نشست در نتیجه او می توانست لرزش و ارتعاشات آن را حس کند.




    آخرین ویرایش: دوشنبه 13 بهمن 1393 12:55 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 50 1 2 3 4 5 6 7 ...