تبلیغات
جنگها و تاریخ - مطالب فریب و ضدفریب
جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

صورتی

ماشین رمزنگار صورتی که آمریکایی ها از سفارتخانه ی ژاپن در برلین به غنیمت گرفتند

مقدمه

نیروی دریایی ژاپن برای توسعه ماشینهای رمزنگار خود تا زمان جنگ با نیروی زمینی این کشور مشارکتی نداشت. نیروی دریایی فکر می کرد که دستگاه "رمزنگار صورتی" به اندازه کافی ایمن است و کسی نمی تواند رمز آن را بشکند. از همین روی نیروی دریایی در فکر جانشین کردن یا بهبود عملکرد آن نبود. ظاهرا این تصمیم توسط ریاضی دانی به نام "تیجی تاکاگی" توصیه شده بود که دارای تجربه ای در امور رمزنگاری نبود. وزارت امور خارجه ژاپن ماشینهای رمز نگار صورتی و قرمز مورد نیازش را از نیروی دریایی این کشور تهیه می کرد. در ژاپن کسی نبود که به ضعفهای این دو ماشین توجه نشان دهد.

درست کمی قبل از پایان جنگ، نیروی زمینی به نیروی دریایی درباره امنیت رمزهای ماشین رمزنگارصورتی اخطار داد اما نیروی دریایی توجهی به این اخطار نکرد. نیروی زمینی ژاپن ماشینهای رمزنگار خود را بر اساس انیگمای آلمانها ساخته بودند. نیروی زمینی گمان می کرد که این دستگاه ها امنیت کمتری نسبت به دستگاه صورتی نیروی دریایی دارند.

رمزنگار قرمز

در سال 1922 و در طی مذاکرات دریایی واشنگتن رمزهای دیپلماتیک هیئت ژاپنی توسط دستگاه "بلک چامبر" آمریکایی ها شکسته شد. فاش شدن این مسئله سبب شد تا فشار زیادی برای بهبود عملکرد دستگاه های رمز نگار به ژاپن وارد شود. در همان دوران نیروی دریایی این کشور در فکر توسعه اولین ماشین رمزنگار خود برای کنفرانس دریایی لندن بود. سروان "ریسابورو ایتو" از واحد رمز ستاد کل نیروی دریایی این پروژه را هدایت می کرد. در سال 1928 سر طراح این نیرو "کازو تانابه" به همراه فرمانده "جنچیرو کاکیموتو" نمونه اولیه ماشین "رمزنگار قرمز" را تکمیل کردند.

رمزنگار قرمز از اصول بکار رفته در دستگاه "رمزنگار کریها" استفاده می کرد. این دستگاه در طی مذاکرات دریایی لندن در سال 1930 توسط هیئت دیپلماتیک ژاپن و نیروی دریایی این کشور بکارگرفته شد.

نمونه نهایی رمزنگار قرمز نهایتا در سال 1931 تکمیل شد. رمزنگار قرمز توسط وزارت امور خارجه ژاپن نیز بکارگرفته شد و می توانست حروف لاتین را به رمز درآورده ارسال کند.

رمزنگار قرمز غیرقابل اعتماد بود مگر اینکه کلیدهای گردان آن هر روز نظافت می شدند. این دستگاه حروف صدا دار و بی صدا را به صورت جداگانه رمز می کرد،شاید به دلیل کاهش هزینه ارسال، و همین نکته نقطه ضعف اصلی آن بود. نیروی دریایی ژاپن از نمونه رمزنگار قرمز که حروف ژاپنی را به رمز درمی آورد استفاده می کرد.

رمزنگار صورتی

در سال 1937 ژاپنی ها نسل بعدی دستگاه رمزنگار خود را با نام "97- شیکی اینجیکی" تکمیل کردند. همین دستگاه به وزارت امورخارجه ژاپن هم تحویل شد و از سوی آمریکایی ها "رمزنگارصورتی" نام گرفت. در رمزنگار صورتی از کلیدهای پله ای به جای کلیدهای گردان استفاده شد.

آشکار بود که رمزنگار صورتی از رمزنگار قرمز امنیت بیشتری دارد اما نیروی دریایی نمی دانست که کدهای رمزنگار قرمز قبلا شکسته شده اند. رمزنگار صورتی نقطه ضعف اساسی رمزنگار قرمز را به ارث برده بود. البته بر خلاف قرمز که حروف صدا دار را همیشه به صورتی یکسان به رمز در می آورد در رمزنگار صورتی هر نه روز یکبار علامت رمز این حروف عوض می شد. به همین دلیل رمزشکنهای آمریکایی قادر بودند ابتدا این حروف صدادار را در متن پیامهای رمز ژاپنی ها تشخیص داده و رمزگشایی کنند.

نقطه ضعف

نمونه شبیه سازی شده صورتی توسط متخصصان رمزشکن آمریکایی

به صورت عملی این دستگاه دارای یک صفحه کلید لاتین بود که پس از تایپ هر حرف آن را به صورت رمزگذاری شده به خروجی می فرستاد. در سال 1940 رمز این دستگاه توسط گروهی از متخصصین رمز نیروی زمینی آمریکا ، به رهبری "ویلیام فریدمان"، شکسته شد. ساخت دستگاهی برای شبیه ساز عملکرد رمزنگار صورتی بر اساس طرح "لری کلارک" انجام شد. نحوه کار این دستگاه بیشتر توسط ستوان "فرانسیس راون" توضیح داده شد. راون کشف کرد که ژاپنی ها هر ماه را به سه دوره ده روزی تقسیم کرده اند و در هر دوره از کلید اولین روز به همراه تغییرات قابل پیشبینی استفاده می کنند. اطلاعاتی که از شکستن رمز این دستگاه ها به دست می آمد توسط دولت آمریکا با نام رمز "ماژیک" شناخته می شد.

ژاپنی ها حتی زمانی که توسط آلمانها مطلع شدند که دستگاه رمزنگارشان غیر ایمن است اعتقاد داشتند که رمزنگار صورتی غیرقابل شکست است. در آوریل 1941، "هانس تامسون" ،یک دیپلمات آلمانی که در سفارت این کشور در واشنگتن کار می کرد، پیامی برای وزیر امور خارکه آلمان فرستاد و در طی آن اعلام کرده بود که یک منبع اطلاعاتی قابل اعتماد به وی گفته است که آمریکایی ها رمز دستگاه رمزنگار صورتی را شکسته اند. این منبع ظاهرا "کونستانتین اومانسکی" ،سفیر شوروی سابق در آمریکا، بود. این پیام به ژاپنی ها تحویل داده شد اما استفاده از رمزنگار صورتی ادامه پیداکرد. آمریکایی ها قسمت هایی از یک دستگاه رمزنگار صورتی را پس از سقوط آلمان در سفارت این کشور در برلین کشف کردند و فهمیدند که ژاپنی ها از همان روشی که آمریکایی ها برای ساخت شبیه ساز صورتی استفاده کرده اند در رمزنگاری بهره گرفته اند. کلیدهای پله ای که در این ماشین بکاررفته بود یک عنصر استاندارد در مراکز تلفن آن زمان بود. ظاهرا، در زمان پایان جنگ ژاپنی ها تمام رمزنگارهای صورتی خود را در تمام سفارتخانه هایشان در کشورهای دیگر از بین برده اند.

رمز دستگاه رمزنگار صورتی اولین بار در ژوئن 1938 شکسته شد اما رمزشکنهای آمریکایی و بریتانیایی توانستند قبل از حمله غافلگیرکننده ژاپن به پرل هاربر بعضی از پیامهای ژاپنی ها را رمزگشایی کنند.

دیگر عوامل

سفارتخانه ژاپن در آلمان در طی جنگ به صورت مدام از طرح های جنگی آلمان مطلع می شد. آنها این اطلاعات را توسط رمزنگار صورتی به توکیو ارسال می کردند. مثلا اطلاعاتی درباره دیوار آتلانتیک بدین وسیله به ژاپن ارسال شد. توانایی متفقین در خواندن و رمزگشایی این پیامها منبع اطلاعاتی مهمی درباره اقدامات دفاعی رایش بود.

 

پاسخ مسابقه پنجم جنگها و تاریخ

متاسفانه با اینکه دوستان خیلی نزدیک شده بودند بازهم برنده قطعی برای مسابقه پنجم جنگها و تاریخ نداشتیم و ناچاریم تا جایزه را برای فرصتهای بعد نگه داریم اما جواب مسئله:

http://wars-and-history.persiangig.com/map/02.gif

ماهتاب

در زمان جنگ جهانی دوم آلمان و بریتانیا در حوزه جنگ الکترونیک کشورهای پیشتاز جهان محسوب می شدند. هر دو کشور به روش استفاده از باریکه های فلزی (چف) برای گمراه کردن رادارهای دشمن پی برده بودند و هر دو کشور از ترس آشکار شدن این روش برای طرف مقابل از استفاده از چف در حملات هوایی خودداری می کردند. در نهایت انگیسی ها به خاطر اینکه روش جدیدتری برای گمراه کردن رادار پیداکردند تصمیم گرفتند برای اولین بار در تاریخ از چف استفاده کنند. آنها در بمباران هامبورگ (26 ژوئیه 1942) برای مقابله با رادارهای آلمان از چف استفاده کردند.

پخش کردن چف در آسمان برای اپراتور رادار یک تصویر غیرواقعی از هواپیماهایی می ساخت که در حقیقت وجود نداشتند. اما دکتر کوران روش جدیدتری برای جنگ الکترونیک پیداکرد. او با استفاده از نوعی رله تقویت کننده امواج رادارهای آلمانی را می گرفت و بازتاب آن را دوباره به سمت رادار دشمن می فرستاد. این وسیله که بر روی هواپیما یا کشتی نصب می شد می توانست تعداد خیلی زیادی هواپیما یا کشتی دروغین در رادار آلمانها ایجاد کند. آن را مهتاب یا moonshine نامیدند.(اشاره به اینکه این وسیله مانند ماه نوعی رفلکتور یا بازتاباننده امواج است و از خود موجی ایجاد نمی کند یا به عبارت دیگر یک وسیله passive است نه active)

در ششم آوریل 1942 هشت فروند جنگنده دفیانت به ماهتاب مجهز شدند و با بلند شدن از فرودگاهی در انگلستان وانمود کردند که قصد حمله به بندرشربور را دارند. استراق سمع مخابرات آلمانها نشان داد که آنها تمام جنگنده های موجودشان را برای مقابله به هوا فرستاده اند. یازده روز بعد  برای ایجاد یک حمله هوایی دروغین از مهتاب استفاده شد و لوفت وافه دو برابر معمول هواپیما به مقابله فرستاد. این تکنیک برای حمله متفقین به نرماندی کنارگذاشته شد.

نوعی منعکس کننده دیگر به نام فیلبرت نیز توسط انگلیسی ها اختراع شد که بر روی بالونهایی از نوع زیپلن کارگذاشته می شد. با استفاده از چف، ماهتاب و فیلبرت در یک مانور انگلیسی ها توانستند یک ناوگان دروغین به وسعت 200 مایل مربع را تنها با استفاده از یک ناوشکن و چند فروند کشتی مین روب ایجاد کنند. این روشهای جنگ الکترونیک با صداهای رهاشدن لنگر و قایقهای پیاده کردن نیرو توسط بلندگوهای قوی و همچنین ایجاد یک پرده دود ترکیب شدند تا یک فریب کامل را در هنگام حمله ایجاد کنند. قرار بود که برای مشغول کردن فکر آلمانها از نرماندی به شبه جزیره پادو کاله یک ناوگان دروغین با این روش به پادوکاله حمله کند. تمام اینها با یک عملیات چتربازی دروغین تکمیل تر می شد. هنگامی که آدمکها به زمین می رسیدند با پخش صدای مسلسل، صدای سربازان، فریاد کمک که توسط چند بلندگو پخش می شد تصور یک حمله همزمان هوابرد را ایجاد می کرد. اما قرار بود که چتربازان اصلی در مناطق دیگری غیر از پادوکاله فرود بیایند. با این فریبها الکترونیک به بعد جدیدی از جنگ تبدیل شد، یک سلاح انقلابی.

خلاصه شده از کتاب "حصاری از دروغ" آنتونی کیو بروان-محسن اشرفی چاپ دوم نشر نی صفحات743 تا 746

در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


مسابقه و رقابت 2 سرباز آمریکایی و کانادایی


تزار یا رئیس جمهور


اولین گام به سوی آبهای آزاد(استراتژی آینده نیروی دریایی کره جنوبی)

ترور یک فرمانده اس اس و عاقبت عامل آن


اکس آ 200؛جنگجوی شمالی(فنلاند)


ویلی کوچولو؛ اولین تانک جهان


آیا مغولها از باروت استفاده می کردند؟


هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت اول:اصول اساسی


هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت دوم:مکانیزمهای شکست

مسابقه پنجم جنگها وتاریخ

 

 

 

متاسفانه مسابقه چهارم جنگها و تاریخ هم برنده قطعی نداشت. البته واضح است که جواب درست گزینه دوم بود و بعضی دوستان خیلی نزدیک شده بودند. اما حالا دیگر گذشته ها گذشته. از همین روی مسابقه پنجم جنگها وتاریخ با جایزه یک خانه طلایی با کلید مطلا برگذار می شود. اما سوال هفته:

عکسهای های بالا متعلق به پیاده شدن متفقین در سواحل نرماندی در طی جنگ جهانی دوم هستند. سوال این است که این همه بالون وسط درگیری ها چه نقشی داشته اند؟

پاسخ های خود را به همین جا ارسال کنید و فراموش نکنید که روی پاکت بنویسید مسابقه پنجم جنگها و تاریخ.

 
  • تعداد صفحات :6
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان