منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • یکشنبه 13 خرداد 1397 09:02 ب.ظ نظرات ()

     از ابتدای سال 1915 ، هنگامی که تلفات کشتی رانی در برابر حملات زیردریایی ها به طور قابل توجهی افزایش یافت، دریاداری بخش قابل توجهی از منابع خود را به جنگ های ضدزیردریایی اختصاص داد، و از دانشمندان، مهندسان، دانشگاهیان و دیگران برای کمک به توسعه راه هایی برای از بین بردن زیردریایی ها کمک خواستبا اعتقاد بر این که بهترین دفاع حمله است، سلاح های اصلی ضدزیردریایی در جنگ جهانی اول ظاهر شدند:

    ·        شکارچیان سطحی: دریاداری حمل و نقل ابتدا چند فروند، سپس صدها فروند، و بعدتر هزاران فروند کشتی برای مقابله با زیردریایی ها به اقیانوس ها فرستاد. این کشتی ها شامل انواع ناوشکن ها، ناوچه ها، قایق های تفریحی و کشتی های بادبانی مسلح (Q-ships) بودند که به عنوان تله در دریاها ول بودندبرخی از کشتی ها به گیرنده های صوتی غیرفعال مجهز شده بودند، که می توانست سر و صدای موتور یک زیردریایی را در سطح اب تشخیص دهد، اما تنها در صورتی که خود کشتی شکارچی در حال حرکت نباشد.

    ·        بمبهای زیرآبی: در سال 1916 بسیاری از این کشتی های ضدزیردریایی تهاجمی با یک سلاح جدید به نام بمب زیر آبی مسلح شدندبهترین ازنوع این بمب های زیر آب مشتق شده از مینهای زیر آبی بودند که حاوی 300 پوند TNT یا آماتول بوده و دارای فیوز های هیدرواستاتیکی بودند که می توانست برای انفجار در عمق 40 و 80 فوت و بعدتر تا 50 تا 200 فوت تنظیم شودنداز آنجایی که بمبهای زیرآبی از پاشنه ی کشتی به آب انداخته شده در عمق کم عمق منفجر می شدند، کشتی مهاجم باید حداکثر سرعت را داشت و یا آسیب جدی به پاشنه ی خود را بپذیرد.بنابراین، کشتی های کندرو نمی توانستند از بمبهای زیرآبی 300 پوندی استفاده کنند تا زمانی که فیوز هایی با تنظیم برای عمق بیشتر ساخته شدنددر تمام سال 1916 نیروی دریایی بریتانیا تنها دو زیردریایی را با بمب زیرآبی غرق کرددر سال های 1917 و 1918، هنگامی که بمبهای زیرآبی بهبود یافته بود و بیشتر در دسترس بود، نرخ شکار توسط این سلاح به میزان قابل توجهی افزایش یافت.

    ·        شکارچیان هوابرد:  زمانی که جنگ آغاز شد، سن صنعت هوانوردی کمتر از ده سال بود. نیروی دریایی سلطنتی در حدود پنجاه فروند هواپیمای آبنشین و هفت فروند کشتی هوایی (زیپلن) برای دیده بانی نیروی دریایی دشمن دراختیار داشت. برخی از این هواپیما به شکار زیردریایی ها اختصاص داده شدند اما، با توجه به عدم اطمینان از موتور، سرعت کم، ظرفیت سوخت و بمب محدود، و عوامل دیگر، بی فایده بودند. با این حال آشکار شد که زمانی که یک هواپیما در نزدیکی یک زیردریایی ظاهر می شد، زیردیایی به عمق آب شیرجه می رود و بی حرکت می شوداز این رو گشت زنی هوایی برای مجبورکردن زیردریایی ها به ماندن در زیر آب سودمند بود و در نتیجه کشتی ها را قادر می ساخت تا منطقه ی خطر را دور بزنند و از حمله جلوگیری کنند. در سال 1915 نیروی دریایی سلطنتی هواپیماهای آب نشین بهبود یافته (کرتیس آمریکایی) و بالن های بیشتری به دست آورداینها با بمبهای 100 یا 520 پوندی با فیوز ضربه ای و یا بمبهای زیرآبی 230 پوندی با فیوز تاخیری، که در عمق هفتاد پا منفجر می شود، مسلح بودند، اما نرخ شکار زیردریایی توسط هواپیما اساسا صفر باقی ماند.

    ·        زیردریایی های شکارچی: نیروی دریایی سلطنتی بر اساس این نظریه که "دزد را برای گرفتن یک دزد بفرست" آبهای ساحلی آلمان را با زیردریای های مجهز به هیدروفون پرکردگشت های اولیه هیچ شکار تأیید شده ای نداشتند، اما حضور زیردریایی های بریتانیایی در آبهای آلمان، از جمله دریای بالتیک، که در آنجا خدمه ی زیردریایی های آلمان آموزش می دیدند، موجب اضطراب فراوانی شد و روالهای آموزشی را مختل کرداز آغاز سال 1915، زیردریایی های بریتانیایی شروع کردن تا زیردریایی های آلمانی را به تعداد قابل توجهی به اژدرببندنددریاداری طراحی و تولید یک زیردریایی کوچک (کلاس R) را مخصوصا برای شکار زیردریاییها در دستور قرار داد، اما دیگر خیلی دیر شده بوداگر اژدرهای بریتانیایی بیشتر قابل اعتماد بودند، زیردریایی بدون شک می توانستند بسیاری از زیردریایی های آلمانی را از بین ببرند.

    ·        مینها: از روزهای اول جنگ، هر دو طرف درگیر در جنگ از مین های تماسی که در آب های کم عمق کاشته شده بودند، معمولا برای دفاع و گاهی برای حمله استفاده می کردند. میدان های مین دفاعی برای جلوگیری از نیروهای دشمن از نفوذ به آب های ساحلی برای بمباران ساحل، جلوگیری از حمل و نقل دریایی، و یا حمله ی دشمن کاشته شدند. چنین مین ریزی هایی با توجه به اهداف و برنامه ریزی انجام می شدند و خطوط مخفی امن برای کشتی رانی و نیروی دریایی خودی را در اختیار می گذاشتند. به منظور حمله به کشتی رانی بریتانیا، زیردریایی های آلمانی اغلب به مجبور بودند تا میانهای مین را دورزده و یا با قبول خطر به قلب میدان مین بزنند. بسیاری از زیردریایی ها در میدان های مین بریتانیا گرفتار می شدند و یا به مینهایی می خوردند که جابجا شده یا ول شده بودندمین ریزی تهاجمی پیچیده تر بود و اغلب یا به هدف می خورد و یا بی فایده بود. شناورهای سطحی، تحت پوشش تاریکی و با عجله، مینها را در مسیرهایی مانند خطوط دریایی و یا گاهی اوقات حتی در راه های امن میدان های مین خودی می کاشتند، تا کشتی های دشمن و یا کشتی های تجاری را غافلگیر کنند. بعدا در جنگ، هر دو طرف زیردریایی ها را برای مینگذاری به کار گرفتند و دو سلاح دریایی بسیار خطرناک را با هم ترکیب کردند.

    برای جلوگیری از دسترسی زیردریایی های آلمانی به اقیانوس اطلس از طریق کانال انگلیس، بریتانیا خطوطی از مینها را در سراسر کانال از دوور انگلستان، تا کیپ گریس-نز فرانسه کاشت. با این حال، در سال های 1915 و 1916، مینها تماسی بریتانیا معیوب بودند، و تا زمانی که دریاسالاری به کپی و تولید انبوه مینهای استاندارد آلمان نپرداخت میدان "دوور" نتوانست از عبور زیردریایی های آلمانی جلوگیری کند.هنگامی که میدان دوور در نهایت موثر شد، زیردریایی مجبور شدند برای رسیدن به اقیانوس اطلس شمال اسکاتلند را دور بزنند و حدود 1400 مایل (حدود هفت روز) به سفر آنها اضافه شد.

    پس از اینکه ایالات متحده وارد جنگ شد و به نیروی دریایی سلطنتی یک نوع مین محرمانه با فیوز مغناطیسی عرضه کرد، متفقین طرحی برای کاشت 200،000 عدد از این نوع مین در سرتاسر دریای شمال از جزایر اورکنی تا ساحل نروژ ریختند. اگرچه نیروهای آمریکایی و بریتانیایی در این بنا به اصطلاح در این دیوار دفاعی حدود 80،000 مین کاشتند، اما بیشتر این مینها نیز معیوب بودند و آسیب اندکی به آلمان ها وارد کردند. با این وجود، مینهای متفقین در همه ی مناطق به عنوان قاتل زیردریایی ها شناخته شدند.

    ·        استراق سمع: هنگامی که جنگ آغاز شد، ارتباط بیسیم و یا تلگراف بی سیم یک فن آوری نظامی جدید بود که بریتانیا در آن خبره بود. با بهره گیری از امتیاز یک دفترچه ی رمز نیروی دریایی آلمان، که به صورت اتفاقی به دست آمده بود، و همچنین استفاده از کمبود خبرگی در مخابرات و امنیت بیسیمهای آلمان، بریتانیا به طور کامل در ارتباطات نیروی دریایی آلمان نفوذ کرد. بریتانیا ابتدا در روش کشف جهت رادیویی برای شناسایی و شناسایی فرستنده های ساحلی و دریایی آلمان استاد شدند. با استفاده از دفترچه کد به دست آمده، آنها اکثر مخابرات نیروی دریایی آلمان را می خواندند. سرویس استراق سمع دریاداری (معروف به اتاق 40) با استفاده از این اطلاعات پربها را فعال کنید به رهگیری زیردریایی های آلمانی می پرداخت. یک مورخ انگلیسی نوشت که  در اوایل سال 1915، اتاق 40 قدرت مجموع ناوگان زیردریایی آلمان، نرخ رشد آن ... موقعیت هر ناوگان ... تعداد زیردریایی های در حال گشت یا در بندر، و اینکه چه هنگام قرار است به دریا بروند... تلفاتشان، هنگامی که یک زیردریایی به پایگاهش بازنمی گشت، و در اغلب موارد، میزان تهدید [زیردریاییها] در هر منطقه ی خاص را می دانست.


     

    آخرین ویرایش: یکشنبه 13 خرداد 1397 09:53 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 25 خرداد 1391 06:23 ق.ظ نظرات ()


    Abdul Hamid

    پس از شکست مصیبت بار عثمانی در جنگ با روسها (1878 میلادی) تلاشهای متعددی از جانب ترکها برای تقویت قوای نظامیشان انجام شد. در نهایت ،سلطان عبدالحمید دوم، که همواره از تهدیدهای دریایی نسبت به عثمانی در واهمه بود، به وزیر دریاداری ،حسن حسنو پاشا، فرمان داد تا تکنولوژی های جدید را برای به روز کردن نیروی دریایی عثمانی به خدمت بگیرد. مدرنیزاسیون سریع نیروی دریایی کشورهای حوزه بالکان و علاقه یونانی ها به زیردریایی در تصمیم به خرید سلاح جدید مؤثر بودند.

    کشتی سازی "بارو" دو نمونه از قایقهای زیرآبی بخاری برای یک سوئدی به نام "تورستن نوردنفلت" ساخته بود که این دو زیردریایی در نهایت به روسها و عثمانی ها فروخته شدند. زیردریایی روسها اصلا به دستشان نرسید چرا که در هنگام رسیدن به روسیه در سواحل دانمارک غرق شد.

    اما زیردریایی ترکها ،که عبدالحمید نام گرفت، پیاده شد و در کارگاه کشتی سازی آنها در استانبول تحت نظارت مهندسان انگلیسی دوباره مونتاژ شد. یک فروند زیردریایی دیگر از همین کلاس با نام عبدالمجید در همان دوران ساخته شد و کمی بعد به ترکها تحویل داده شد.

    عبدالحمید در روز 6 سپتامبر 1886 در حضور بسیاری از بزرگان عثمانی و سفرای خارجی المللی به آب انداخته شد. اولین آزمایش غوطه وری عبدالحمید در فوریه سال بعد انجام شد. سه غوطه وری موفقیت آمیز هر کدام با زمان 20 ثانیه توسط عبدالحمید انجام شد که در طی آنها تنها محفظه ناوبری زیردریایی بالای آب باقی ماند. در آزمایش دیگری در اوایل سال 1888 عبدالحمید توانست در جریانات قوی آبی مسیر خود را حفظ کند و یک کشتی را به عنوان هدف واقعی از زیر آب هدف اژدر قرار دهد. این اولین بار بود که یک زیردریایی در تاریخ توانسته بود یک کشتی را با شلیک اژدر از زیر آب غرق کند. در نهایت در روز 24 مارس 1888 و با پایان گرفتن آزمایش ها عبدالحمید رسما به نیروی دریایی ترکیه پیوست.

    خدمه عبدالحمید ناچار بودند برای رفتن به عمق آب موتور بخار زیردریایی را خاموش کنند و دریچه های خروج دود را ببندند. در این هنگام زیردریایی از یک مخزن هوای فشرده برای چرخش پروانه اش نیرو می گرفت. به همین دلیل عبدالحمید تنها مدت زمان کوتاهی را می توانست زیر آب طی کند.

    اما بزرگترین اشکال این زیردریایی در آن بود که هنگام شلیک اژدر تعادل زیردریایی از بین می رفت. عبدالحمید در هیچ نبرد واقعی شرکت نکرد و نهایتا در سال 1910 بازشسته شد و همانجایی که مونتاژ شد اسقاط شد.

    عبدالحمید دوم

    مشخصات

    طول

    30.5 متر

    قطر

    6 متر

    وزن

    100 تن

    خدمه

    7 نفر

    پیشرانه

    یک دستگاه موتور بخار به قدرت 250 اسب بخار؛

    یک محور و یک پروانه

    سرعت

    6 گره دریایی

    عمق غوطه وری

    48 متر

    تسلیحات

    دو قبضه اژدرافکن 356 میلیمتری

    دو قبضه مسلسل 35 میلیمتری

     

    رضاکیانی موحد

    منتشرشده در ماهنامه جنگ افزار

    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


    بر سرکورسک چه آمد؟


    دونیتس، فرمانده ناوگان آلمان، بی گناه یا گناهکار؟



    آخرین ویرایش: جمعه 26 خرداد 1391 05:54 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 15 خرداد 1391 06:25 ق.ظ نظرات ()


     

    تا  دوران گسترش راه آهن سریعترین وسیله حمل و نقل نظامی یا غیرنظامی راه های آبی بودند. جزیره کرت در قرن چهاردهم قبل از میلاد به دست مهاجمینی از سرزمین اصلی افتاد. در حدود 200 سال بعد بود که یک ارتش یونانی به سوی ترویا رهسپار شد تا اولین و معروفترین عملیات محاصره ای تاریخ غرب را رقم بزند. در حدود 700 سال قبل از میلاد فنیقی ها اولین کشتی های جنگی را ساختند. تا آن زمان کشتی های ساخته شده هم برای حمل کالا و هم برای حمل سرباز بکارگرفته می شدند و چند منظوره بودند. تجربه، مهارت دریانوردی و کشتی سازی را افزایش داد و کشتی های جنگی پارویی زاده شدند. با استقلال از وزش باد، این کشتی های باریک و دراز مانورپذیری و شتاب بیشتری نسبت به کشتی های کند تجاری بادبانی آن دوران داشتند.

    با استفاده از دو ردیف پارو ،یک ردیف بالای ردیف دیگر، فنیقی ها کشتی های جنگی بایریم را توسعه دادند. در قرن پنجم قبل از میلاد بایریم ها توسط کشتی های جنگی با سه ردیف پارو ،ترای ریم، جایگزین شدند. کشتی های جنگی اولیه از نظر عملیاتی پرهزینه بودند؛ آنها به تعداد زیادی پاروزن ماهر نیاز داشتند که به دلیل طرح خاص این گونه کشتی ها هیچ استفاده دیگری نمی شد از آنها کرد. در زمان نبرد ماراتون یک دولت-شهر وابسته به دریا نمی توانست بیش از 20 فروند ترای ریم فراهم آورد. شهرها ناچار بودند از متحدانشان ترای ریم ها را به همراه پرسنل مورد نیازشان قرض کنند و این چنین بود که ایونی ها ،یونانی های مقیم سواحل ترکیه امروزی، توانستند از امپراطوری هخامنشی امتیاز استفاده از ناوگانشان را در عوض قرض دادن آنها به ایرانی ها بدست آوردند. هنگامی که ده سال پس از ماراتن دوباره لبه حمله هخامنشی ها متوجه یونان شد ایرانی ها به صورت قابل فهمی دلگرمتر شده بودند. سربازان هخامنشی در طول سالها مبارزه آبدیده شده بودند و با استفاده از یک ناوگان بزرگ 400 فروندی پشتیبانی می شدند. این ناوگان عظیم برای ناوگان کوچکتر یونانی ها یک غافلگیری نامطبوع بود. برای بار دوم آتنی ها با عنایت آینده نگری رهبرانشان نجات یافتند. تمیستوکلس مردم را به هزینه سودشان از محل معادن نقره در صنعت کشتی سازی تشویق کرده بود. این نیروی دریایی آتن بود که توانست جلوی پیشروی هخامنشی ها را سد کند ولی در عوض سربازان اسپارتی ،که در ترموپیل جنگیدند، به اسطوره تبدیل شدند.

    در نبردهای دریایی دوران باستان هیچ مزیتی در تاکتیکهای دفاعی وجود نداشت. ترای ریمها با دماغه ای محکم ساخته شده بودند و خدمه ماهر آن می توانستند به سمت کشتی دشمن حمله کنند و با حفظ کردن پاروهایشان از تصادم، بدنه چوبی کشتی حریف را در هم بکوبند. در غیر این صورت شمشیرزنان می توانستند با طناب خود را به عرشه کشتی دشمن بیاندازند در حالیکه تیراندازان افسران و سکان داران دشمن را از فاصله دور از پای می انداختند. به هرحال، یونانی ها توانستند ناوگان هخامنشی را به خلیج سالامیس کشانده و به دام اندازند. خدمه کشتی های یونانی به اندازه حریفشان تجربه نداشتند، کشتی هایشان سنگین تر و کند تر بود اما توانستند تا بر اسکادرانهای پیشروی دشمن که وارد خلیج می شدند تمرکز کنند. در حالیکه کشتی های هخامنشی در گلوی بطری گیر کرده بودند جایی برای استفاده از خدمه ماهرشان نداشتند. یک حمله جناحی به وسیله اسکادرانهای مصری آنها نیز توسط ضدحمله ترای ریم های کورینتایی که از سمت غرب سالامیس می آمدند شکست خورد و ناوگان ایرانی ها نهایتا سراسیمه فرارکردند.

    تمام نبردهای بزرگ دریایی در مدیترانه باستان در کناره های ساحل روی دادند. کشتی های جنگی پارویی به تعداد زیادی خدمه نیاز داشتند و ترای ریم ها تنها می توانستند برای چند روز آذوقه در خود حمل کنند. پاروزنی به شدت خدمه را تشنه می کرد و کشتی ها ناچار بودند هر شب برای تجدید آذوقه به ساحل بروند. این مسئله اعمال یک محاصره دریایی را با سختی دچار می کرد. اهالی پمپی نتوانستند جلوی اولین حمله سزار و بعدتر مارک آنتونی در سال 48 قبل از میلاد را ،که از طریق دریای آدریاتیک روی داد، سد کنند. کشتی های آن زمان هنگامی که در شب به ساحل می آمدند آسیب پذیر می شدند. این ضعف هنگامی که ناوگان آتن در جنگهای پلوپونزی در سال 405 قبل از میلاد در اطراف آئگوسپوتامی نابودشد، بیشتر نمایان شد. فرمانده اسپارتی ها ،لیساندر، پاروزنان آتنی را قتل عام کرد. آتن قدرت بازسازی عجیبی را در طی 30 سال پس از درگیری ها به نمایش گذاشت اما در حالیکه آتن می توانست تمام ناوگانش را دوباره بسازد خدمه آموزش دیده غیرقابل جانشینی بودند. آتنی ها در نهایت تسلیم شدند.


    آخرین ویرایش: پنجشنبه 18 خرداد 1391 08:03 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 13 فروردین 1391 11:41 ب.ظ نظرات ()


    هیونمو در زبان کره ای نام "نگهبان افسانه ای آسمان شمالی" است. در میانه دهه 80 کره جنوبی تصمیم گرفت در پاسخ به توسعه موشکی کره شمالی دست به ساخت موشکی بومی بزند. کره ای ها بر اساس موشکهای زمین به هوای نایک هرکولس ،که از آمریکا تحویل گرفته بودند، یک موشک  برد کوتاه زمین به زمین ساختند و آن را هیونمو-1 نام نهادند.

    نایک هرکولس

    نسل سوم موشکهای کره جنوبی با نام هیونمو-3 بدون استفاده از قطعات موشکهای قبلی ساخته شده است و جدیدترین موشک این کشور می باشد. هیونمو-3 از نظر ظاهری شبیه به توماهاوک آمریکایی از کار درآمد است و دارای 3 گونه می باشد که برد آنها از 500 تا 1500 کیلومتر متغیر است. لازم به یادآوری است که هیونمو-1 تنها 180 کیلومتر و هیونمو-2 ، 300 کیلومتر برد داشتند. هیونمو-3 بر خلاف دو مدل قبلی که موشکهای بالستیک بودند از نوع موشکهای کروز است.

    توماهاوک

    کا.دی.اکس-2

    هیونمو-3 ،مانند دیگر موشکهای کروز متعارف،از یک موتور توربوفن استفاده می کند. وزن کلاهک این موشک 500 کیلوگرم است ولی طراحان این موشک آن را به گونه ای طراحی کرده اند تا در زمان لازم از یک کلاهک هسته ای با قدرت 500 کیلونیوتن استفاده کنند.

    موشک کروز هیونمو-3 از سیستم هدایت مشترک جی.پی.اس/اینرسیایی استفاده می کند. قرار است که شناورهای مدرن کا.دی.اکس-2 و زیردریایی های کا.اس.اس-2 این موشکها را در پرتاب کننده های عمودی خود بکاربگیرند. کره جنوبی به دلیل محدودیتهایی که در نتیجه امضاء قرارداد کنترل موشکی نصیبش شده است تاکید زیادی بر توسعه موشکهای کروز دارد تا از محدودیتهای وزن و برد این پیمان درامان بماند. این کشور همراه با معرفی این موشک مدرن دست به تأسیس یک فرماندهی موشکی زده است تا نیروی بازدارنده موشکی خود را در هنگام نبرد مدیریت کند.

     نویسنده:رضاکیانی موحد

    منتشرشده در ماهنامه جنگ افزار

    آخرین ویرایش: دوشنبه 14 فروردین 1391 10:18 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 11 شهریور 1390 02:20 ب.ظ نظرات ()

    http://wars-and-history.persiangig.com/6.jpg

    محاکمات جنجال بر انگیز زیادی در طول تاریخ اجرا شده است، اما شاید هیچ کدام از انها به شهرت محاکمات نورمبرگ نرسد، پس از سقوط رایش و شکست نازی ها ، متفقین دادگاهی در نورمبرگ آلمان  برای رسیدگی به جنایات نازی ها  تشکیل داده و به زعم خود به اجرای بزرگترین عدالت تاریخ پرداختند.در مورد عادلانه بودن یا نبودن این دادگاه در اینده  کامل تر بحث خواهم کرد.
    یکی از کسانی که در این دادگاه مورد محاکمه قرار گرفت فرمانده نیروی دریایی ارتش آلمان، دریاسالار کارل دونیتس بود. دونیتس کسی بود که  به هیتلر در مورد آغاز جنگ و آماده نبودن ارتش آلمان هشدار داد و پس از خودکشی هیتلر جانشین او شد و با متفقین قرار داد صلح امضا کرد.او 20 روز پایانی حکومت رایش را رهبری کرد.

    دونیتس در پشت هیتلر با یونیفرم مشکی

    دونیتز به عنوان یک دریاسالار و یک نظامی  همیشه مورد احترام بوده  و یکی از لایق ترین فرماندهان نظامی بوده است.ابتدا توضیح کمی برای آشنایی خوانندگان با او قرار می دهم سپس به اصل ماجرا می پردازم.

     دونیتس در16 سپتامبر 1891 در برلین پایتخت امپراطوری آلمان به دنیا امد، او خدمت خود را در جنگ جهانی اول در زیردریایی یو.بی-68 انجام داد و در همان جنگ زیردریایی آنها توسط نیروهای بریتانیایی مورد اصابت قرار گرفت و اسیر شد. هنگامی که در کمپ اسرا به سر می برد تاکتیک جدید دریایی را به نام "گله گرگ" برای حمله زیر دریایی ها ابداع کرد. در زمان آغاز جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده زیردریایی های آلمان  تا سال 1943 خدمت کرد و در آن سال به فرماندهی کل نیروی دریایی آلمان رسید و این سمت را تا زمان مرگ هیتلر به عهده داشت. نبرد بزرگ دریایی آتلانتیک نیز به فرماندهی او انجام شد.

    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3b/Doenitz2.jpg

    دونیتس به عنوان افسر دیده بان در زیردریایی "U-39"

      او هر 2 پسر خود را در طی جنگ از دست داد. پسر کوچک او، پتر، در زیردریایی "یو-954" خدمت می کرد که در سال 1943 مورد هدف قرار گرفته و کشته شد. پسر بزرگتر او،کلاوس، اجازه یافت جنگ را ترک گفته و به تحصیل در دوره ی دکترا بپردازد. در سال 1944 به مناسبت تولد بیست و چهار سالگی اش از دوستان خود خواست تا به او اجازه دهند تا به قایق اژدر افکن "اس-141" امده و همراه با آنان به منطقه ای در سواحل انگلستان حمله کند. در این حمله قایق آنها از بین رفته  و علی رغم نجات یافتن 6 خدمه ی دیگر او کشته شد. تنها دختر دونیتس نیز در سال 1937 با یک فرمانده نیروی دریایی ازدواج کرد. دونیتس تا سال 1944 هرگز رسماً به حزب نازی نپیوست. از او 2 کتاب به یادگار مانده است ، کتاب اول به نام "خاطرات: 10 سال و 20 روز" که مربوط به شرح خاطرات او می پردازد و شامل 10 سال فرماندهی نیروی دریایی و رهبری 20 روز پایانی حکومت رایش سوم المان است. کتاب دوم او که کمتر شناخته شده است به نام "زندگی پرحادثه من" به شرح وقایع زندگی او قبل از سال 1934 می پردازد.


    اما چرا او را به نورمبرگ فرا خواندند؟ او را به اتهام جنایت جنگی به دادگاه کشانده و مورد محاکمه قرار دادند . اما آیا به راستی او  مجرم بود؟ آیا عدالت در مورد او اجرا شد؟

    جرم او چه بود؟ داستان از آنجا آغاز می شود که دونیتس در سال 1942 به ناخداهای زیردریایی هایش در اقیانوس اطلس گفته بود بازماندگان کشتی هایی را که با اصابت اژدر غرق می شدند نجات ندهند. این فرمان پس از آن صادر شد که زیردریایی های آلمانی مورد حمله ی هواپیماهای آمریکایی در جریان عملیات نجات سربازان و دیگر مسافران کشتی در حال غرق شدن بریتانیایی لاکونیا قرار گرفتند . رسم و عرف در جنگها بر این است شناوری که مسئول غرق کردن یک کشتی دیگر است باید تمام تلاش خود را برای نجات بازماندگان انجام دهد، کشتی لاکونیا شامل 80 غیرنظامی، 286 سرباز بریتانیایی ،160 سرباز لهستانی ( به عنوان محافظ) و 1800 اسیر ایتالیایی بود که در حال انتقال به یک اردوگاه  مورد اصابت قرار گرفت و زیردریایی های آلمانی  پس از آن به سرعت عملیات نجات را اغاز کرده و سربازان متفقین و اسرای ایتالیایی را از دریا بیرون کشیده و آنها را در قایق های نجات قرار داده و به سوی ساحل حرکت دادند، آلمانها حتی پیام رادیویی به زبان انگلیسی نیز مخابره کرده و قصد دوستانه خود را اعلام کردند، اما در همین هنگام هواپیماهای بمب افکن آمریکایی(B-24 liberator) شروع به حمله به زیردریایی های آلمانی که بر روی آب برای نجات بازماندگان شناور بودند کردند. در نتیجه زیردریایی های آلمانی عملیات نجات را متوقف ساخته و بیش از نیمی از افراد کشتی لاکونیا غرق شدند.

    U-156 و U-506 در حال نجات خدمه کشتی لاکونیا

    B-24 liberator

    پس از این اتفاق دونیتس به ناخداهای زیردریایی هایش در اقیانوس اطلس دستور داد تا از این  پس بازماندگان کشتی هایی را که مورد اصابت قرار می گیرند را نجات ندهند.
    در دادگاه نورمبرگ دونیتس به جرم جنایت جنگی به 10 سال زندان محکوم شد. او سرانجام در 24 دسامبر 1980 در نزدیکی هامبورگ
      از دنیا رفت.

    http://collections.yadvashem.org/photosarchive/s637-328/5582191164896614333.jpg

    کارل دونیتس در دادگاه نورمبرگ

    http://www.war44.com/misc/images/5/Capture_Admiral_Doenitz.jpg

    کارل دونیتس در اسارت نیروهای بریتانیایی در زمان برگزاری دادگاه نورمبرگ

    فیلمی در مورد دونیتس

    در یوتیوب

    []

    سوالی که  در انتها پیش می آید این است که آیا واقعا دونیتس مرتکب جنایت جنگی شده و گناه کار بود؟  قضاوت با شما.

     اگر شما جای او بودید چه کار می کردید؟

    منتظر نظرات شما هستیم.

    نویسنده : محمدحسین پاز

    منابع استفاده شده: ویکیپدیا

    انتشار یافته در ماهنامه جنگ افزار شماره 81

    ISSN 1735251-7


     


    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


    حمله به کشورهای اسکاندیناوی،نروژ/ عملیات فورتیتود شمالی / نمونه ای از عملیات فریب استراتژیکی در جنگ جهانی دوم


    نبرد دریایی ریورپلات؛The Battle of the River Plate





    آخرین ویرایش: چهارشنبه 21 دی 1390 11:27 ب.ظ
    ارسال دیدگاه