جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

سلطان عبدالحمید دوم؛ اولین شلیک کننده اژدر از زیرآب


Abdul Hamid

پس از شکست مصیبت بار عثمانی در جنگ با روسها (1878 میلادی) تلاشهای متعددی از جانب ترکها برای تقویت قوای نظامیشان انجام شد. در نهایت ،سلطان عبدالحمید دوم، که همواره از تهدیدهای دریایی نسبت به عثمانی در واهمه بود، به وزیر دریاداری ،حسن حسنو پاشا، فرمان داد تا تکنولوژی های جدید را برای به روز کردن نیروی دریایی عثمانی به خدمت بگیرد. مدرنیزاسیون سریع نیروی دریایی کشورهای حوزه بالکان و علاقه یونانی ها به زیردریایی در تصمیم به خرید سلاح جدید مؤثر بودند.

کشتی سازی "بارو" دو نمونه از قایقهای زیرآبی بخاری برای یک سوئدی به نام "تورستن نوردنفلت" ساخته بود که این دو زیردریایی در نهایت به روسها و عثمانی ها فروخته شدند. زیردریایی روسها اصلا به دستشان نرسید چرا که در هنگام رسیدن به روسیه در سواحل دانمارک غرق شد.

اما زیردریایی ترکها ،که عبدالحمید نام گرفت، پیاده شد و در کارگاه کشتی سازی آنها در استانبول تحت نظارت مهندسان انگلیسی دوباره مونتاژ شد. یک فروند زیردریایی دیگر از همین کلاس با نام عبدالمجید در همان دوران ساخته شد و کمی بعد به ترکها تحویل داده شد.

عبدالحمید در روز 6 سپتامبر 1886 در حضور بسیاری از بزرگان عثمانی و سفرای خارجی المللی به آب انداخته شد. اولین آزمایش غوطه وری عبدالحمید در فوریه سال بعد انجام شد. سه غوطه وری موفقیت آمیز هر کدام با زمان 20 ثانیه توسط عبدالحمید انجام شد که در طی آنها تنها محفظه ناوبری زیردریایی بالای آب باقی ماند. در آزمایش دیگری در اوایل سال 1888 عبدالحمید توانست در جریانات قوی آبی مسیر خود را حفظ کند و یک کشتی را به عنوان هدف واقعی از زیر آب هدف اژدر قرار دهد. این اولین بار بود که یک زیردریایی در تاریخ توانسته بود یک کشتی را با شلیک اژدر از زیر آب غرق کند. در نهایت در روز 24 مارس 1888 و با پایان گرفتن آزمایش ها عبدالحمید رسما به نیروی دریایی ترکیه پیوست.

خدمه عبدالحمید ناچار بودند برای رفتن به عمق آب موتور بخار زیردریایی را خاموش کنند و دریچه های خروج دود را ببندند. در این هنگام زیردریایی از یک مخزن هوای فشرده برای چرخش پروانه اش نیرو می گرفت. به همین دلیل عبدالحمید تنها مدت زمان کوتاهی را می توانست زیر آب طی کند.

اما بزرگترین اشکال این زیردریایی در آن بود که هنگام شلیک اژدر تعادل زیردریایی از بین می رفت. عبدالحمید در هیچ نبرد واقعی شرکت نکرد و نهایتا در سال 1910 بازشسته شد و همانجایی که مونتاژ شد اسقاط شد.

عبدالحمید دوم

مشخصات

طول

30.5 متر

قطر

6 متر

وزن

100 تن

خدمه

7 نفر

پیشرانه

یک دستگاه موتور بخار به قدرت 250 اسب بخار؛

یک محور و یک پروانه

سرعت

6 گره دریایی

عمق غوطه وری

48 متر

تسلیحات

دو قبضه اژدرافکن 356 میلیمتری

دو قبضه مسلسل 35 میلیمتری

 

رضاکیانی موحد

منتشرشده در ماهنامه جنگ افزار

در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


بر سرکورسک چه آمد؟


دونیتس، فرمانده ناوگان آلمان، بی گناه یا گناهکار؟



نبرد دریایی ریورپلات؛The Battle of the River Plate

نبردهای دریایی در مدیترانه باستان


 

تا  دوران گسترش راه آهن سریعترین وسیله حمل و نقل نظامی یا غیرنظامی راه های آبی بودند. جزیره کرت در قرن چهاردهم قبل از میلاد به دست مهاجمینی از سرزمین اصلی افتاد. در حدود 200 سال بعد بود که یک ارتش یونانی به سوی ترویا رهسپار شد تا اولین و معروفترین عملیات محاصره ای تاریخ غرب را رقم بزند. در حدود 700 سال قبل از میلاد فنیقی ها اولین کشتی های جنگی را ساختند. تا آن زمان کشتی های ساخته شده هم برای حمل کالا و هم برای حمل سرباز بکارگرفته می شدند و چند منظوره بودند. تجربه، مهارت دریانوردی و کشتی سازی را افزایش داد و کشتی های جنگی پارویی زاده شدند. با استقلال از وزش باد، این کشتی های باریک و دراز مانورپذیری و شتاب بیشتری نسبت به کشتی های کند تجاری بادبانی آن دوران داشتند.

با استفاده از دو ردیف پارو ،یک ردیف بالای ردیف دیگر، فنیقی ها کشتی های جنگی بایریم را توسعه دادند. در قرن پنجم قبل از میلاد بایریم ها توسط کشتی های جنگی با سه ردیف پارو ،ترای ریم، جایگزین شدند. کشتی های جنگی اولیه از نظر عملیاتی پرهزینه بودند؛ آنها به تعداد زیادی پاروزن ماهر نیاز داشتند که به دلیل طرح خاص این گونه کشتی ها هیچ استفاده دیگری نمی شد از آنها کرد. در زمان نبرد ماراتون یک دولت-شهر وابسته به دریا نمی توانست بیش از 20 فروند ترای ریم فراهم آورد. شهرها ناچار بودند از متحدانشان ترای ریم ها را به همراه پرسنل مورد نیازشان قرض کنند و این چنین بود که ایونی ها ،یونانی های مقیم سواحل ترکیه امروزی، توانستند از امپراطوری هخامنشی امتیاز استفاده از ناوگانشان را در عوض قرض دادن آنها به ایرانی ها بدست آوردند. هنگامی که ده سال پس از ماراتن دوباره لبه حمله هخامنشی ها متوجه یونان شد ایرانی ها به صورت قابل فهمی دلگرمتر شده بودند. سربازان هخامنشی در طول سالها مبارزه آبدیده شده بودند و با استفاده از یک ناوگان بزرگ 400 فروندی پشتیبانی می شدند. این ناوگان عظیم برای ناوگان کوچکتر یونانی ها یک غافلگیری نامطبوع بود. برای بار دوم آتنی ها با عنایت آینده نگری رهبرانشان نجات یافتند. تمیستوکلس مردم را به هزینه سودشان از محل معادن نقره در صنعت کشتی سازی تشویق کرده بود. این نیروی دریایی آتن بود که توانست جلوی پیشروی هخامنشی ها را سد کند ولی در عوض سربازان اسپارتی ،که در ترموپیل جنگیدند، به اسطوره تبدیل شدند.

در نبردهای دریایی دوران باستان هیچ مزیتی در تاکتیکهای دفاعی وجود نداشت. ترای ریمها با دماغه ای محکم ساخته شده بودند و خدمه ماهر آن می توانستند به سمت کشتی دشمن حمله کنند و با حفظ کردن پاروهایشان از تصادم، بدنه چوبی کشتی حریف را در هم بکوبند. در غیر این صورت شمشیرزنان می توانستند با طناب خود را به عرشه کشتی دشمن بیاندازند در حالیکه تیراندازان افسران و سکان داران دشمن را از فاصله دور از پای می انداختند. به هرحال، یونانی ها توانستند ناوگان هخامنشی را به خلیج سالامیس کشانده و به دام اندازند. خدمه کشتی های یونانی به اندازه حریفشان تجربه نداشتند، کشتی هایشان سنگین تر و کند تر بود اما توانستند تا بر اسکادرانهای پیشروی دشمن که وارد خلیج می شدند تمرکز کنند. در حالیکه کشتی های هخامنشی در گلوی بطری گیر کرده بودند جایی برای استفاده از خدمه ماهرشان نداشتند. یک حمله جناحی به وسیله اسکادرانهای مصری آنها نیز توسط ضدحمله ترای ریم های کورینتایی که از سمت غرب سالامیس می آمدند شکست خورد و ناوگان ایرانی ها نهایتا سراسیمه فرارکردند.

تمام نبردهای بزرگ دریایی در مدیترانه باستان در کناره های ساحل روی دادند. کشتی های جنگی پارویی به تعداد زیادی خدمه نیاز داشتند و ترای ریم ها تنها می توانستند برای چند روز آذوقه در خود حمل کنند. پاروزنی به شدت خدمه را تشنه می کرد و کشتی ها ناچار بودند هر شب برای تجدید آذوقه به ساحل بروند. این مسئله اعمال یک محاصره دریایی را با سختی دچار می کرد. اهالی پمپی نتوانستند جلوی اولین حمله سزار و بعدتر مارک آنتونی در سال 48 قبل از میلاد را ،که از طریق دریای آدریاتیک روی داد، سد کنند. کشتی های آن زمان هنگامی که در شب به ساحل می آمدند آسیب پذیر می شدند. این ضعف هنگامی که ناوگان آتن در جنگهای پلوپونزی در سال 405 قبل از میلاد در اطراف آئگوسپوتامی نابودشد، بیشتر نمایان شد. فرمانده اسپارتی ها ،لیساندر، پاروزنان آتنی را قتل عام کرد. آتن قدرت بازسازی عجیبی را در طی 30 سال پس از درگیری ها به نمایش گذاشت اما در حالیکه آتن می توانست تمام ناوگانش را دوباره بسازد خدمه آموزش دیده غیرقابل جانشینی بودند. آتنی ها در نهایت تسلیم شدند.


ادامه مطلب

هیونمو-3



هیونمو در زبان کره ای نام "نگهبان افسانه ای آسمان شمالی" است. در میانه دهه 80 کره جنوبی تصمیم گرفت در پاسخ به توسعه موشکی کره شمالی دست به ساخت موشکی بومی بزند. کره ای ها بر اساس موشکهای زمین به هوای نایک هرکولس ،که از آمریکا تحویل گرفته بودند، یک موشک  برد کوتاه زمین به زمین ساختند و آن را هیونمو-1 نام نهادند.

نایک هرکولس

نسل سوم موشکهای کره جنوبی با نام هیونمو-3 بدون استفاده از قطعات موشکهای قبلی ساخته شده است و جدیدترین موشک این کشور می باشد. هیونمو-3 از نظر ظاهری شبیه به توماهاوک آمریکایی از کار درآمد است و دارای 3 گونه می باشد که برد آنها از 500 تا 1500 کیلومتر متغیر است. لازم به یادآوری است که هیونمو-1 تنها 180 کیلومتر و هیونمو-2 ، 300 کیلومتر برد داشتند. هیونمو-3 بر خلاف دو مدل قبلی که موشکهای بالستیک بودند از نوع موشکهای کروز است.

توماهاوک

کا.دی.اکس-2

هیونمو-3 ،مانند دیگر موشکهای کروز متعارف،از یک موتور توربوفن استفاده می کند. وزن کلاهک این موشک 500 کیلوگرم است ولی طراحان این موشک آن را به گونه ای طراحی کرده اند تا در زمان لازم از یک کلاهک هسته ای با قدرت 500 کیلونیوتن استفاده کنند.

موشک کروز هیونمو-3 از سیستم هدایت مشترک جی.پی.اس/اینرسیایی استفاده می کند. قرار است که شناورهای مدرن کا.دی.اکس-2 و زیردریایی های کا.اس.اس-2 این موشکها را در پرتاب کننده های عمودی خود بکاربگیرند. کره جنوبی به دلیل محدودیتهایی که در نتیجه امضاء قرارداد کنترل موشکی نصیبش شده است تاکید زیادی بر توسعه موشکهای کروز دارد تا از محدودیتهای وزن و برد این پیمان درامان بماند. این کشور همراه با معرفی این موشک مدرن دست به تأسیس یک فرماندهی موشکی زده است تا نیروی بازدارنده موشکی خود را در هنگام نبرد مدیریت کند.

 نویسنده:رضاکیانی موحد

منتشرشده در ماهنامه جنگ افزار

 
  • تعداد صفحات :2
  • 1  
  • 2  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان