منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 17 خرداد 1395 08:51 ب.ظ نظرات ()

    بعضی از آدمها در توهم به سر می برند. توهم ربطی به سن و سال و تجربه و سواد ندارد. شاید به نوعی حاصل شرایط زندگی باشد... نمی دانم... شاید هم به وراثت و ژنتیک برمی گردد. به هرحال، هر چه که هست، بعضی از آدمها متوهم هستند. فیلمی که در زیر می بینید ماجرای یکی از همین متوهم هاست. سبکی رزمی در ژاپن وجود  به نام کیای جوتسو. افرادی که به تمرین این سبک می پردازند می گویند که با تمرکز انرژی درونی خود ،و بدون استفاده از مشت یا لگد، می توانند آسیبهای جدی به حریف وارد کنند. همان طور که در قسمت اول فیلم می بینید یکی از اساتید این سبک در حال مبارزه با شاگردان و کارآموزان خود با همین روش می باشد. نتیجه اینکه قرار می شود حضرت استاد با یک فایتر واقعی سر مبلغ کلانی وارد یک مبارزه ی واقعی بشود. پس از امضاء قرار داد هر دو نفر به هم احترام گذاشته و با علامت داور مبارزه آغاز می شود. فایتر ،که جوانی است خوش خلق، ابتدا فکر می کند که حضرت استاد واقعا چیزی در چنته دارد و مقداری محتاطانه رفتار می کند(احتمالا مبارزات خیالی استاد را با شاگردانش دیده بوده). استاد متوهم هم به خیال اینکه واقعا دارای نیروی شگفت انگیز در دستانش می باشد شروع می کند تا با حرکات دست این نیرو را به حریف منتقل کند اما در نهایت تعجب متوجه می شود که نیرویش از کار افتاده و بر حریف کارگر نیست. اندکی بعد حضرت استاد را می بینیم که در کمتر از یک دقیقه بر روی زمین افتاده و از هوش رفته است. نگاهی به مبارزه ی حضرت استاد متوهم و فایتر واقعی بیندازید و اگر فکر می کنید که منظور من سردار جزایری است سخت در اشتباه هستید. من درباره ی هنرهای رزمی بحث می کنم نه سیاستهای دفاعی جمهوری اسلامی ایران.
    [http://www.aparat.com/v/XQrSz]



    آخرین ویرایش: دوشنبه 17 خرداد 1395 07:13 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 16 خرداد 1395 09:14 ب.ظ نظرات ()
    دنیا دنیای کوتوله هاست... خداوند روح ش را قرین رحمت خود قرار دهد.
    [http://www.aparat.com/v/Uh0T6]

    آخرین ویرایش: یکشنبه 16 خرداد 1395 09:15 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 5 مرداد 1391 04:55 ب.ظ نظرات ()

    رضا کیانی موحد

    کاراته دو

    مجمع الجزایر ریوکیو در 550 کیلومتری جنوب جزیره کیوشو (جنوبی ترین جزیره بزرگ ژاپن) و 740 کیلومتری شرق چین واقع شده است. بزرگترین جزیره این مجمع الجزایر اکیناوا نام دارد. این جزیره مهد یکی از هنرهای رزمی است که امروزه آن را با نام کاراته می شناسیم.

    مردم این جزیره به وسیله ماهیگیری و کشاورزی زندگی ساده ای را می گذراندند ولی حمله های گاه و بی گاه دزدان دریایی ژاپنی آنها را ناچار کرد تا حکومتی برای خود تشکیل دهند. در سال 1340 م اکیناوا بین سه حاکم نشین تقسیم شد. در سال 1372 م بزرگترین حاکم نشین رسما خراجگذار چین شد(احتمالا برای مصون ماندن از شر ژاپنی ها) و تعدادی از اشراف زادگان اکیناوا برای آموزش علوم و فرهنگ چین به آن کشور اعزام شدند. چینی ها هم متقابلا هیئتهای سیاسی خود را به اکیناوا می فرستادند. در سال 1429 م اولین سلسله پادشاهی اکیناوا با نام شو توانست کشور را یکپارچه کند. تجارت در اکیناوا رونق گرفت و در نتیجه زیاد شدن کاروانهای تجاری، به تعداد زیادی از محافظین برای حفاظت از کاروانها نیازشد. بازرگانان افراد ورزیده را با خود به چین می بردند تا تحت آموزش فنون رزمی چینی قراربگیرند و پس از آن به عنوان محافظ در کاروانها به خدمت گرفته شوند. این چنین بود که فنون رزمی چینی آرام آرام وارد اکیناوا شدند. در سال 1477 م سلسله جدیدی به وجود آمد. پادشاه شوشین برای جلوگیری از اغتشاش در کشور دستور داد تا شمشیرهای تمام افراد عادی و اشراف جمع آوری شود و قانونی بر منع حمل سلاح صادر شد. در سال 1609 شوگونهای سلسله توکوگاوا پس از یکپارچه کردن سیاسی ژاپن به اکیناوا لشکر کشیدند و پادشاه را به اسارت گرفتند. پس از سه سال پادشاه آزاد شد و اکیناوا عملا به صورت تحت الحمایه ژاپن درآمد.

    ژاپنی ها تجارت با چین و دیگر کشورها را ضروری می دانستند ولی توکوگاواها عملا تمام بنادر ژاپن را بر روی کشورهای دیگر بسته بودند. از این رو اکیناوا به صورت پل ارتباطی ژاپن با دنیای خارج درآمد. هرچند اکیناوا رسما خراج گذار چین بود اما چینی ها در روزهای خاصی از سال جزیره را تخلیه می کردند و تجار ژاپنی برای تجارت وارد می شدند. ژاپنی ها همچنان قانون منع سلاح را ادامه دادند. بارها مردم اکیناوا توسط سامورایی های ژاپنی مورد مزاحمت قرار می گرفتند و چون دولت از آنان حمایت نمی کرد به ناچار خودشان از خودشان دفاع می کردند.

    اشراف اکیناوا به سمت فنون دفاعی با دست خالی روی آوردند که تانگ ته یا اکیناواته نامیده می شد. تانگ به معنای چین بود و پسوند ته به معنای روش (هرچند که از نظر لغوی معنی دست می دهد). تانگ ته اشاره ای بود به سرمنشا هنرهای رزمی مورد استفاده در اکیناوا. روش مبارزه چینی اندک اندک در اکیناوا تغییر کرد و خود را با فیزیک خاص مردم این سرزمین هماهنگ کرد و به صورت یک سلاح مبارزه ای درآمد. این فنون به دور از چشم ژاپنی ها تعلیم داده می شد و چون آموزش آن مخفیانه صورت می گرفت پس از مدتی کاتا در آن به صورت محور اصلی آموزش درآمد. کاتا (یا فرم) تعدادی از ضربات و دفاع ها بود که در برابر یک یا چند حریف فرضی انجام می شد و فرد انجام دهنده کاتا بدون نیاز به حریف تمرینی واقعی می توانست فنون مختلف رزمی را با اجرای کاتا تمرین کند. تعداد زیادی فنون دفاع شخصی در برابر سلاح های مختلف در کاتاهای پیشرفته تر وجود داشت تا هنرجو بتواند در برابر حریف مسلح هم از خود دفاع کند.

    اغلب ضربات دست روش اکیناوایی با دست مشت کرده یا شوتو (لبه خارجی دست) اجرا می شد. به علاوه از آرنج، زانو و پا هم برای ضربه زدن استفاده می شد. برای دفاع اغلب ساعد بکارگرفته می شد.

    در اواخر قرن نوزدهم روشهای مختلف اوکیناواته به سه روش عمده تقسیم شده بودند که نام خود را از شهری که در آنجا آموزش داده می شدند گرفته بودند. در شهر شوری ،پایتخت اکیناوا، روش شوری ته در شهر بندری ناها روش ناهاته و در شهر توماری روش توماری ته اشاعه یافتند. شوری ته از روشهای سخت شائولین الگو گرفته بود. ناهاته بیشتر از روشهای نرم چینی برداشت شده بود و توماری ته ترکیبی از شوری ته و ناهاته بود. هرچند که روشهای مختلف اکیناواته در اجرای کاتاهایشان با هم تفاوت داشتند از شباهت بین آنها بیشتر از تفاوتشان بود و می شد که همه آنها را تحت نام یک سبک رده بنده کرد.

    همانطور که گفته شد کاراته در ابتدا تانگ ته یا اکیناواته نامیده می شد. کارا در زبان ژاپنی به دو صورت(با دو واژه نگار مختلف) نوشته می شود. واژه نگار اولی به معنای چینی است و در نتیجه کاراته اگر با این واژه نگار (唐手)نوشته شود به همان معنای تانگ ته یا روش چینی است. اما واژه نگار دومی به معنای خالی است و اگر از این واژه نگار برای نگارش کاراته استفاده شود کاراته به معنای روش خالی یا روش دست خالی می شود. پس از رواج کاراته در ابتدای قرن بیستم در خاک اصلی ژاپن اساتید اکیناوایی که به ژاپن رفته بودند از واژه نگار دوم (空手) برای نگارش کاراته استفاده کردند و کم کم این واژه نگار برای همگان جا افتاد. به همین دلیل امروزه کاراته را به نام روش مبارزه با دست خالی می شناسیم.

    به هر حال،بنا بر شجره نامه ها، اولین بار قوانین محل تمرین (دوجو) توسط کاراته ساکوگاوا پایه گذاری و آموزش کاراته در اکیناوا به صورت مدون درآمد. در سال 1903 آموزش کاراته به صورت رسمی در مدارس اکیناوا شروع شد. اندکی بعد فوناکوشی به عنوان اولین استاد اکیناواته وارد ژاپن شد و در توکیو به آموزش کاراته ی خود با نام شوتوکان پرداخت. پس از فوناکوشی کنوا مابونی به بندر اوساکا رفت و سبک خود ،شیتوریو، را در آنجا آموزش داد. بعدتر هم چوجون میاگی سبک ناهاته را با نام گوجوریو وارد ژاپن کرد.

    وقتی کاراته وارد خاک ژاپن شد فاقد روشهای مسابقه ای بود. ژاپنی هایی که به فراگیری کاراته نزد اساتید اکیناوایی پرداخته بودند (بنا بر پیش زمینه فرهنگی خود) دوست داشتند که تعلیمات خود را به وسیله مسابقه دادن با دیگر مدارس به بوته آزمون بسپارند. اینگونه بود که هیرونوری اوتسوکا ،یکی از شاگردان ارشد فوناکوشی، با ترکیب جوجیتسوی ژاپنی با کاراته سبک وادوریو را پدید آورد و عنصر مسابقه را وارد کاراته سنتی کرد. امروزه چهار سبک اصلی و رسمی کاراته عبارتند از شوتوکان، شیتوریو، گوجوریو و وادوریو.

    روش دیگری که در اکیناوا رواج داشت روش کن کاراته یا کاراته غیر کنترلی بود که روشی بود غیر رسمی و در آن مبارزه به صورت ضربات آزاد انجام می شد. در 4 روش اصلی کاراته مبارزه به صورت کنترلی است و حریفان حق ندارند ضربه خود را به بدن دیگری وارد کنند. پس از جنگ جهانی دوم ماسوتاتسو اویاما ،که اصلا کره ای بود و البته کره آن زمان قسمتی از ژاپن، روش گوجورریو را فراگرفت و با علاقه ای که به مبارزات آزاد داشت روش کاراته غیرکنترلی کیوکوشین را بنانهاد.

    امروزه کاراته را می توان به دو روش اصلی کنترلی (4 روش اصلی کاراته) و غیر کنترلی (کیوکوشین و روشهایی که از کیوکوشین مشتق شده اند مثل انشین کاراته و آشی هارا کاراته) تقسیم کرد. کاراته امروزی هر چه بیشتر از بنیان های سنتی خود فاصله می گیرد و به صورت بازی و گیم استحاله پیدا می کند.

    نکته پایانی این است که در اکیناواته سنتی ذن و مراقبه نقش چندانی ندارد و اصولا ذن از عناصر هنرهای رزمی ژاپنی به حساب می آید و پس از ورود کاراته به خاک ژاپن بود که اساتید ژاپنی لعابی از ذن به کاراته زدند ولی ذن ژاپنی نتوانست نفوذی را که بر هنرهای رزمی ژاپنی دارد در سبکهای مختلف کاراته بدست آورد.

    رضاکیانی موحد

    آخرین ویرایش: یکشنبه 1 مرداد 1391 11:59 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 16 تیر 1391 04:56 ب.ظ نظرات ()

    ئی چینگ یا کتاب تغییرات یکی از 5 کتاب کلاسیک بود که توسط کنفوسیوس تدریس می شد. این کتاب باستانی چین کتابی است برای طالع بینی وپیش گویی بر اساس فلسفه دینامیک چینی. این کتاب هنوز هم در چین برای پیش گویی بکار برده می شود. در کتاب ئی چینگ برای نیروی مثبت یا یانگ(روشنایی) از یک خط ممتد ــــــ و برای نمایش یین یانیروی منفی (تاریکی) از یک خط منقطع ـــ  ــــ استفاده می شد. از ترکیب دو تا از این علامتها چهار علامت بوجود می آید که نمایانگر چهار جهت اصلی هستند. از ترکیب سه نشانه ممتد و متقاطع 8 نمودار بوجود می آید که برای طالع بینی بکار برده می شوند. با ترکیب کردن این 8 نشانه در جمع به 64 نشانه شش خطی یا هگزاگرام می رسیم که برای هر کدام از آنها در کتاب ئی چینگ نام و حکمی در نظر گرفته شده است و هر حکم هم دارای تفسیری است که طالع افراد بر اساس این حکمها و تفاسیر مربوطه پیش بینی می شود. اما این کتاب چه ارتباطی با هنرهای رزمی دارد؟

    در حدود 200 سال قبل هنر رزمی پاکواچوان توسط استاد تونگ های چوان و با الهام از کتاب ئی چینگ ابداع شد. تونگ های چوان با یک راهب تائویست آشنا شد که علوم کیمیاگری را از وی آموخت و پس از آن به فراگیری کونگ فو نیزد استادی به نام گویان جی پرداخت. تونگ های چوان با مطالعه کتاب تغییرات سبک پاکوا را ایجاد کرد که آن را مشت هشت خطی هم می نامند. در این روش 8 فرم دست وجود دارد و 16 حرکت مانند فشار دادن، پرتاب کردن، پیچاندن، جاخالی و .... در سبک پاکوا چوان حرکتها حول یک محور دایره ای انجام می شوند که در انتها باید شما را به موقعیتی برتر از حریف برسانند و همین حرکت دورانی مهمترین اصلی است که از کتاب ئی چینگ گرفته شده است. یک مبارز خوب باید خود را با تغییرات حریف هماهنگ کند و سعی کند تا استفاده صحیحی از این تغییرات به عمل آورد. جنبه اساسی این هنر مخفی نگه داشتن تکنیکها و اصل رازداری است. مهاجم باید توسط تکنیک های شما غافلگیر شود تا نتواند دست به ضدحمله مؤثری بزند.در روشهای سنتی چین عموما این روش به همراه هسینگ آی چوان تعلیم داده می شود.

    رضاکیانی موحد

    آخرین ویرایش: دوشنبه 26 تیر 1391 05:55 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 18 تیر 1391 04:56 ب.ظ نظرات ()

    هسینگ به معنای فرم ظاهری و آی به معنای مفهوم باطنی است. هسینگ آی (یا شینگ ئی) در ظاهر شباهت زیادی به هنرهای سخت شائولین دارد و از فرمهای دوازده حیوان مختلف تشکیل شده است. این فرمها به صورت یک نفره توسط هنرجو اجرای می شوند و دربردارنده هسینگ هستند. فردی که رزمی کار نیست نه هسینگ برخوردار است و نه از آی. پس از مدتی تمرین هنرجو به هسینگ می رسد ولی هنوز از آی خالی است. در مراحل بالاتر هنرجو به آی هم دست پیداخواهدکرد. مبارز ماهر سعی می کند که بدون نمایش هسینگ فقط از آی استفاده کند و در بالاترین مرحله فرد مبارز نه هسینگ دارد و نه آی. این مبارز به طبیعت خود بازگشته و شکست ناپذیر می نماید. اوج هنر هسینگ آی رسیدن به مرحله ای است که فرد از هسینگ و آی ، هر دو، رها باشد.

    فرد با فراگیری فرمهای حیوانات باید سعی در کشف آی یا مفهوم این حرکات کند. در سبک هسینگ آی دفاع ها در مسیرهای منحنی اجرا می شوند. بدن مبارز به جلو خم و پاها اغلب در حالت خمیده هستند.

    رضاکیانی موحد

    آخرین ویرایش: دوشنبه 26 تیر 1391 05:55 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 9 تیر 1391 04:56 ب.ظ نظرات ()

    هر روزه صبح هنگام جمع کثیری در پارکهای چین به انجام حرکاتی موزون و رقص گونه می پردازند. این حرکات کند و خسته کننده یکی از فرمهای معروف هنر رزمی تای چی چوان هستند.

    تای چی یکی دیگر از هنرهای چینی نرم و اصیل ترین آنها است. فرم 48 گام تای چی امروزه در مسابقات بین المللی ووشو به عنوان یکی از فرمهای استاندارد بین شرکت کنندگان به رقابت گذاشته می شود. در تای چی هم به مانند دیگر سبکهای نرم چینی اصل غلبه نرمی بر سختی بکارگرفته می شود. بر خلاف هسینگ آی و پاکوا ،که حرکاتشان در مسیرهای دایره ای هستند، در تای چی چوان در تمام جهات حرکت می شود. در انجام فرمها بدن شخص باید ریلکس باشد و انجام حرکات بدون فشار اضافی بر عضلات و به نرمی انجام می شوند.

    افسانه ها ابداع این سبک را به امپراطور افسانه ایی کوان وو نسبت می دهند که آن را در خواب از یک راهب تائویست فراگرفته است. اما تحقیقات بیشتر نشان می دهد که احتمالا این سبک در حدود 300 سال پیش و به صورت تدریجی ایجاد شده است. یک ژنرال سلسله مینگ به نام کوئیجی گوانگ در کتاب خود به روش چانگ کوان اشاره کرده است که دارای 13 حرکت بوده است و احتمالا سرمنشا این هنر.

    در قرن 18 استادی به نام وانگ زو یو در کتابش تای جی کوان لو این روش را به همراه تعریف فلسلفه یین و یانگ شرح داده است. به تدریج حرکات انفجاری، پرشها، جهشها و ضربات پای افراطی از تای چی حذف شدند و این سبک نرم تر از قبل شد. تای چی دارای 5 روش مختلف است که دارای تفاوتهایی با یکدیگر می باشند.

    • سبک یانگ
    • سبک چن
    • سبک سان
    • سبک او
    • سبک وو

    تمرینهای تویی شو نیز در این سبک جایگاه ویژه ای دارند. توئی شو دروش تمرین مبارزه بین دو نفر است که باید دستهایشان را از پشت به هم بچسبانند و با فشارها متوالی در مسیرهای دایره وار هر فرد سعی کند تا در وضعیت برتر نسبت به حریفش قراربگیرد



    رضاکیانی موحد

    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.



    اولین گام به سوی آبهای آزاد(استراتژی آینده نیروی دریایی کره جنوبی)


    هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت اول:اصول اساسی


    هنر جنگیدن در عصر اتم- قسمت دوم:مکانیزمهای شکست






    آخرین ویرایش: شنبه 18 شهریور 1391 10:49 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 4 1 2 3 4