منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • سه شنبه 3 اسفند 1395 09:22 ق.ظ نظرات ()
    http://wars-and-history.persiangig.com/%D8%AC%D9%86%DA%AF%20%D9%81%D8%A7%D9%84%DA%A9%D9%84%D9%86%D8%AF/1150f4289c9b59ffe3e99116752928ba.jpg
    جنگ فالکلند از جنگهایی بود/هست که من همیشه دوست داشتم درباره اش بنویسم ولی متاسفانه کمتر فرصتی پیش آمد که درست وحسابی از خجالت آن دربیایم. فعلا دست به نقد چند عکسی از آن را با هم ببینیم.
    آخرین ویرایش: یکشنبه 1 اسفند 1395 08:28 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 11 بهمن 1394 08:35 ب.ظ نظرات ()


    تحلیلی کوتاه از چگونگی شکست آرژانتین در جنگ فالکلند

    رضا کیانی موحد

    تفاوت یک ارتش درجه یک با ارتشهای درجه دو و سه در  چیست؟ چه عاملی سبب می شود تا یک ارتش بتواند نقش خود را به عنوان یک نیروی نظامی به صورت مناسب و دیگری به صورت نامناسب ایفاکند؟ آیا داشتن سلاح های پیشرفته تر یک ارتش را نسبت به دیگری پیشرفته تر می کند؟ نقش آموزه های نظامی در این میان چیست؟ چه عاملی سبب شد که در طی جنگ جهانی دوم آلمان در تهاجم به خاک فرانسه موفق شود و ایتالیا در اتیوپی و سومالی با شکست مواجه شود؟ مگر نه این بود که آلمان با حریفی به مراتب قوی تر از خود و ایتالیا با حریفی به مراتب ضعیفتر از خود ،از حیث سلاح، رو برو شدند؟ چرا ژاپن در تهاجم اولیه خود به جنوب شرقی آسیا بر متفقین پیروز شد ولی در سیبری از روسها شکست خورد؟

     در سال 1982 ارتشهای بریتانیا و آرژانتین بر سر تصاحب مجمع الجزایر فالکلند وارد کارزار شدند. هر دو ارتش تقریبا از سلاح هایی مشابه استفاده می کردند. هر چند که بریتانیا دارای سلاح هسته ای بود اما این سلاح ها را هیچگاه وارد معرکه نکرد. پس از نظر سلاح و تجهیزات هر دو کشور ،دست کم بر روی کاغذ، وضعیتی مشابه داشتند. هر دو کشور دارای ناوهای هواپیمابر، ناوشکن، ناوچه، هواپیماهای مدرن جنگی، هلیکوپتر، تجهیزات ضدزیردریایی، تانک و توپخانه بودند. اما جنگ بر سر جزایر فالکلند با پیروزی بریتانیا به پایان رسید با وجود اینکه فاصله ی آرژانتین از معرکه در حدود 800 تا 1000 کیلومتر و فاصله ی نزدیک ترین پایگاه بریتانیا از آنجا در حدود 6000 کیلومتر بود. یعنی هر کشتی بریتانیایی برای رسیدن به صحنه ی نبرد از آسانسیون باید مسافتی دست کم 6 برابر کشتی های آرژانتینی را طی می کرد. یا به عبارت دیگر در فاصله زمانی که یک کشتی بریتانیایی از جزیره ی آسانسیون خود را به فالکلند می رساند کشتی های آرژانتینی می توانستند 3 بار از خاک خود تا فالکلند بروند و بازگردند.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 7 بهمن 1394 08:40 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 17 خرداد 1394 04:53 ق.ظ نظرات ()

    موقعیت جغرافیایی گوس گرین در میان مجمع الجزایر فالکلند

    تاریخ:28-29 می 1982

    محل: گوس گرین و داروین در جزایر فالکلند

    نتیجه: پیروزی بریتانیا

    متخاصمین

    بریتانیا

    آرژانتین

    فرماندهان

    فرمانده ی هنگ دوم چترباز: سرهنگ دوم هربرت جونز (کشته شد)

    سرگرد کریس کیبل(معاون جونز)

    فرمانده ی گروهان آلفا: سرگرد فرار هاکلی

    فرمانده ی گروهان براوو: سرگرد کروسلند

    فرمانده ی گروهان چارلی: سرگرد جنر

    فرمانده ی گروهان دلتا: سرگرد نه آمی

    فرمانده ی هنگ 12 ام پیاده نظام: سرهنگ دوم ایتالو پیاجی(اسیرشد)

    فرمانده گروهان رنجرهنگ 25 ام پیاده: سرهنگ دوم محمدعلی زین الدین

    فرمانده ی افراد پدافند هوایی: ویلسون پدروزا

    استعداد رزمی

    690 نفر

    پشتیبانی آتش ناوچه ی اچ.ام.اس آرو

    3 قبضه توپ 105 میلیمتری

    4 نفر از سرویس ویژه ی هوابرد

    790 نفر از نیروی زمینی(هنگ دوازدهم پیاده گروهان چارلی از هنگ 25ام پیاده)

    3 یا 4 قبضه توپ 105 میلیمتری

    202 از نیروی هوایی(عناصری از آتشبار 601 ضدهوایی به همراه توپهای 20 و 35 میلیمتری)

    10 نفر از نیروی دریایی

     

    تلفات

    17 نفر کشته

    64 نفر مجروح

    47 نفر کشته

    145 نفر مجروح

    961 نفر اسیر

     

    Goose Green school.jpg

     مدرسه ی داروین در حال سوختن در اثر اصابت ضدهوایی های آرژانتینی و خمپاره های چتربازان بریتانیا

    مهاجمین

    در روز بیست و یکم می 1981 فرماندهان نیروی دریایی بریتانیا به این نتیجه رسیدند که جزایر فالکلند را به اندازه ی کافی برای پیاده کردن سربازانشان أمن کرده اند. برای عملیات آبی-خاکی یک بندرگاه طبیعی ،با نام سن کارلوس، در قسمت غرب جزیره ی شرقی انتخاب شد. قرار شد که پس از پیاده شدن نیروهای انگلیسی در این ساحل آنها را به وسیله ی هلیکوپتر تا نزدیکی بندراستنلی حمل کنند و پس از آن حمله ی نهایی برای بازپس گیری استنلی آغاز شود. اما حمله ی هوایی آرژانتینی ها به کشتی باری آتلانتیک کانوییر ،که هلیکوپترهای مورد نیاز عملیات هلی برد را در عرشه ی آن جای داده بودند، و غرق شدن آن شرایط نبرد را به کلی تغییر داد. فرمانده ی عملیات زمینی ،سرتیپ تامپسون، تصمیم گرفت تا واحدهای چترباز و کماندو به جای عملیات هلی برد با پای پیاده به استنلی بروند.

    در حالیکه بدنه ی واحدهای زمینی در حال حرکت به سمت شرق بودند تا مسیر 80 کیلومتری تا استنلی را طی کنند، گردان دوم از هنگ دوم چترباز نیروی زمینی سلطنتی با یک چرخش 90 درجه به سمت جنوب به راه افتاد تا مواضع آرژانتین را در ناحیه ای به نام گوس گرین اشغال کند.

    گوس گرین ناحیه ی مسکونی کوچکی ،با جمعیت 100 نفر، بود که در 21 کیلومتری جنوب سان کارلوس واقع شده و دارای یک بندرگاه و فرودگاه کوچک بود. آرژانتینی ها پس از اشغال فالکلند باند فرودگاه گوس گرین را به پرواز هواپیماهای پشتیبانی نزدیک پوکارا اختصاص داده بودند. آنها یک سربازخانه ی کوچک در گوس گرین مستقر کرده بودند. ارتفاعات نه چندان بلند داروین ،که در شمال گوس گرین واقع شده بود، یک دیوار دفاعی طبیعی برای آرژانتینی ها فراهم کرده بود. در روز 26 می آرژانتینی ها با اعزام قسمت اعظم هنگ 12 ام پیاده به این ناحیه سربازخانه ی گوس گرین را تقویت کرده بودند. آنها در خط الرأس ارتفاعات داروین آشیانه های مسلسل ایجاد کرده بودند و سربازانشان با حفر سنگر در لاک دفاعی فرورفته بودند. واحدهای توپخانه و خمپاره اندازی که در پشت سر آنها قرار داشتند وظیفه ی پشتیبانی از مواضع مقدم آرژانتینی ها را برعهده داشتند.

    با وجود فاصله ی کمی که گوس گرین از محل پیاده شدن بریتانیایی ها در ساحل سن کارلوس داشت آرژانتینی ها هیچ اقدام بازدارنده ای را بر علیه مهاجمین انجام ندادند. شاید آنها منتظر بودند تا حرکت بریتانیایی ها به سمت شرق آغاز شود تا از پشت سر به آنها حمله کنند. پس، حمله به گوس گرین و پاکسازی آن یک حرکت پیشگیرانه بود تا از محاصره شدن نیروهای اعزامی به استنلی جلوگیری کند. البته این فقط جنبه ی ظاهری قضیه بود. از یک طرف ضرباتی که توسط خلبانان آرژانتینی بر نیروی دریایی سلطنتی واردشد سبب شد تا کابینه ی این کشور به فرماندهان نظامی فشار بیاورند تا هر چه زودتر یک پیروزی چشمگیر برای قانع کردن افکار عمومی به دست آورند. از سوی دیگر، رقابت بین نیروی دریایی و نیروی زمینی سبب شد تا چتربازان نیروی زمینی نسبت به اجرای این حمله اصرار داشته باشند تا اولین پیروزی در نبردهای زمینی را به نام خودشان ثبت کنند و این افتخار را از چنگ کماندوهای نیروی دریایی بربایند.

    روز 25 می از طرف سرتیپ تامپسون به عنوان روز اجرای حمله تعیین شد. در طرح اولیه قرار بود تا چتربازان با یک ضربت تلفاتی به آرژانتینی ها وارد کنند و بلافاصله عقب نشینی کنند. اما بعدتر طرح اولیه تغییر کرد و چتربازان موظف شدند تا تمام منطقه را پاکسازی کنند. این تغییر در طرح بیشتر مدیون فشارهای فرمانده ی هنگ دوم چترباز ،سرهنگ دوم جونز، بود. او گمان می کرد که با اجرای یک شبیخون غافلگیرانه می تواند به سرعت از ارتفاعات داروین عبورکرده و تا ظهر فردا تمام شهر را پاکسازی کند. مشکل اصلی جونز این بود که اطلاعات کاملی از مواضع آرژانتینی ها و نیروهایی که به تازگی به منطقه اعزام شده بودند نداشت. برای این مأموریت ،که بار آن چند برابر طرح اولیه شده بود، هیچ واحد اضافه ای در نظرگرفته نشد. به علاوه، به دلیل کمبود هلیکوپتر پشتیبانی هوایی اندکی برای این عملیات منظور شد. از سوی دیگر چتربازان ناچار بودند تا قسمت عمده ای از تجهیزات و مهمات خود را در ساحل سن کارلوس به جای بگذارند و تنها به اندازه ی 2 روز نبرد مهمات و آذوقه با خود بردارند.

    نیروی مهاجم شامل 3 گروهان چترباز، یک گروهان گشتی و یک گروهان لجستیک و گروهان فرماندهی سرهنگ دوم هربرت جونز از گردان دوم هنگ دوم چترباز بودند. قرار بود پشتیبانی از چتربازان به 3 روش انجام بشود. در مرحله ی اول قرار شد تا ناوچه ی اچ.ام.اس آرو در هنگام نیاز آتش تهیه ی مورد نیاز عملیات را تأمین کند. از طرف دیگر 3 قبضه توپ 105 میلیمتری از هنگ 29 ام کماندوی نیروی دریایی به پشتیبانی آتش این عملیات اختصاص داده شدند. دست آخر قرار شد که اگر شرایط آب و هوا مناسب باشد تعدادی از هاریرهای نیروی هوایی ،که به تازگی توسط ناو هواپیمابر هرمس به منطقه آورده شده بودند، به صورت آماده باش در حال پرواز باشند تا در صورت نیاز مواضع دشمن را بمباران کنند. وظیفه ی دفاع هوایی از منطقه بر عهده ی سی هاریرهای نیروی دریایی گذاشته شد.

    4 نفر از افراد سرویس ویژه ی هوابرد ،به فرماندهی سرجوخه تریور بروکز، توانسته بودند در منطقه ی تحت پوشش گروهان الفا از هنگ دوازدهم نفوذ کنند و یک پست دیده بانی در آنجا ایجاد کنند. آرژانتینی ها از این پست دیده بانی آگاهی نداشتند و بروکز به مدت 2 هفته توانست از دید هلیکوپترها و کشتی های آرژانتینی مخفی بماند و تحرکات دشمن را به فرماندهان نیروی دریایی سلطنتی گزارش دهند. در روز 21 می به عنوان یک حرکت ایضایی در هنگام پیاده شدن بریتانیایی ها در ساحل سان کارلوس اسکادران دلتا از سرویس ویژه ی هوابرد به مواضع آرژانتینی ها در تپه ی داروین حمله کرد و وانمود کرد که یک واحد بزرگ در حال حمله می باشد.

    مدافعین

    بدنه ی اصلی مدافعین آرژانتینی ،که با نام نیروی مرسدس شناخته می شدند، شامل هنگ دوازدهم پیاده ،به فرماندهی سرهنگ دوم ایتالو پیاجی، و یک گروهان رنجر از هنگ 25 ام پیاده به فرماندهی سرهنگ دوم محمدعلی زین الدین بودند. زین الدین به عنوان پدر نیروی مخصوص آرژانتین شناخته می شد. او در طی یک دوره ی آزمایشی در ماه مارس 82 گروهی از سربازان وظیفه را انتخاب کرد و به آنها "کلاه سبز" مخصوص کماندوها را اعطا کرد. زین الدین به صورت غیر رسمی واحد خود را "هنگ 25 ام پیاده ی مخصوص" نامیده بود. کشیش هنگ دوازدهم ،پادره سانتیاگو مورا، بعدتر نوشت: "سربازان هنگ 25ام پیاده مشتاق جنگ بودند و می خواستند که با افتخار از یکدیگر دفاع کنند. [اما] سربازان هنگ دوازدهم جنگیدند چرا که به آنها گفته شده بود که باید بجنگند. البته شجاعت آنها کمتر [از همتایانشان] نبود، آنها به صورت قابل ستایشی آرام بودند."

    موضع خمپاره انداز مدافعین آرژانتینی

    دفاع ضدهوایی در برابر هواگردهای بریتانیایی توسط 6 قبضه توپ 20 میلیمتری راین متال ،که توسط پرسنل نیروی هوایی آرژانتین هدایت می شدند، و دو قبضه توپ 35 میلیمتری اورلیکن از گردان 601 ام ضدهوایی انجام می شد. این توپها در مراحل نهایی نبرد بر علیه پیاده نظام دشمن بکارگرفته شدند. آنها همچنین 4 قبضه هویتزر 105 میلیمتری کوهستانی متعلق به هنگ چهارم توپخانه ی هوابرد را برای پشتیبانی در اختیار داشتند. هواپیماهای پوکارا ،مسلح به راکت و ناپالم، از فرودگاه استنلی وظیفه ی پشتیبانی هوایی این افراد را برعهده داشتند. در روز چهارم می جتهای سی هاریر نیروی دریایی سلطنتی از ناوهواپیمابر هرمس برخواسته بودند و به باند فرودگاه و تأسیسات آن در گوس گرین حمله کردند. در طی حمله، یک فروند سی هاریر با آتش توپ اورلیکن به زیرکشیده شد و خلبان آن سروان نیک تایلور کشته شد. بدن او توسط ساکنین بومی یافته شد و با تشریفات نظامی به خاک سپرده شد. تا روز 27 می هاریرهای  نیروی هوایی سلطنتی بر فراز گوس گرین فعال بودند. یکی دیگر از آنها در طی نبرد و زمانی که توسط چتربازان به کمک فراخوانده شد توسط اورلیکن سقوط کرد.


     

    آخرین ویرایش: جمعه 15 خرداد 1394 08:47 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 25 آذر 1392 06:14 ق.ظ نظرات ()

    سوپراتاندارد بر اساس تجربیات حاصله از شرکت هواپیماهای اتاندارد در جنگ کره ساخته شد. نقش اصلی سوپراتاندارد بمباران تاکتیکی و کسب برتری هوایی بود. اولین پرواز آزمایشی سوپراتاندارد در سال 1974 انجام شد و این هواپیما در سال 1978 به نیروی هوایی فرانسه پیوست. 60 فروند از آنها در نیروی دریایی فرانسه به خدمت گرفته شدند و 14 فروند نیز به آرژانتین نیز صادر شد. هواپیماهای سوپراتاندارد در جنگ فالکلند عملکرد خوبی از خود نشان دادند. موشکهای اگزوست نصب شده بر روی آنها صدمات زیادی به  ناوگان بریتانیا وارد کرد. ناوشکن شفیلد و کشتی باری آتلانتیک کانوی توسط موشکهای اگزوست پرتاب شده از سوپراتاندارد و ناوشکن گلامورگان به وسیله موشک اگزوستی که از پشت یک کامیون شلیک شد غرق شدند.

    این هواپیما را می توان به انواع بمبها -از جمله بمب هسته ای- مسلح کرد. در دهه 90 بهسازی هایی بر روی سوپراتانداردهای موجود انجام شد تا بتوانند موشکهای لیزری را حمل و شلیک کنند. آنها در درگیری های کوزوو در سال 1999 شرکت کردند و در طی 400 سورتی پرواز عملیاتی 73درصد شلیک موفقیت آمیز داشتند. این رکورد بهترین رکورد هواپیماهای ناتو در کوزوو بود. آنها در افغانستان به ماموریتهای شناسایی نیز اعزام شدند. سوپراتاندارد مهره اصلی تهاجمی نیروی دریایی فرانسه در انتهای قرن بیستم بوده است و قرار است که هواپیماهای رافائل به زودی جایگزین آنها گردند.


    سوپر اتاندارد در حال فرود-برخواست بر روی عرشه ناوهواپیمابر اتمی یو اس اس جان استنیس


    سوپراتاندارد در آشیانه زیرعرشه ناوهواپیمابر اتمی شارل دوگل


    آخرین ویرایش: یکشنبه 24 آذر 1392 09:27 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 29 بهمن 1389 06:59 ب.ظ نظرات ()


    باید به یاد داشته باشیم که عملیات ضدتروریستی تنها تخصص سرویس ویژه هوابرد ارتش بریتانیانیست. در حقیقت، این واحد برای انجام عملیات نفوذی در عمق خاک دشمن در زمان جنگ جهانی تشکیل شد. سرویس ویژه هوابرد با بهره گیری از تجارب جنگ جهانی دوم و درگیرشدن در جنگهای مالایا، سوئز، کره به مرور به یکی از کارآمدترین نیروهای مخصوص جهان غرب تبدیل شد. عملیات ضدتروریستی،امنیتی و حفاظت از اشخاص در دهه 70 به مهارتهای آنها افزوده شد. افراد سرویس ویژه هوابرد در جنگهای فالکلند و جنگهای اول و دوم خلیج فارس به صورتی موثر بکارگرفته شدند. در اینجا به بررسی یکی از موفق ترین هجومهای کماندویی که توسط سرویس ویژه هوابرد انجام شد می پردازیم.

    عکسی قبل از حمله به جزیره پبل که توسط یک فروند هاریر نیروی هوایی سلطنتی گرفته شده است و یک فروند تی 34 و یک فروند پوکارا را در روی باند نشان می دهد.

    تاریخ: 14و 15 می1982

    محل:جزیره پبل در مجمع الجزایر فالکلند

    نتیجه: پیروزی بریتانیا

    تخاصمین

    امپراطوری بریتانیا

    آرژانتین

    فرماندهان

    سروان جان هامیلتن

    ؟؟

    استعداد رزمی

    45 نفر از سرویس ویژه هوابرد و دیده بانان دریایی نیروی دریایی سلطنتی

    8 نفر از سرویس ویژه قایق ران

    در حدود 150 سرباز (منابع بریتانیایی)

    31 سرباز(منابع آرژانتینی)

    تلفات

    1نفر مجروح

     

    1نفرکشته

    11فروند هواپیما

     

     

    ناوهواپیمابر هرمس

    پس زمینه

    بلافاصله پس از اشغال جزایر فالکلند توسط آرژانتین در سال 1982، آنها اقدام به ساخت فرودگاهی در جزیره پبل کردند تا پایگاهی برای هواپیماهای پشتیبانی نزدیک پوکارا بوجود آورند. این جزیره در شمال غربی مجمع الجزایر فالکلند واقع شده بود. هواپیمای ای-58 پوکارا هواپیمایی برای انجام عملیات پشتیبانی نزدیک و ساخت آرژانتین بود که می توانست انواع مختلف مهمات را برای حمله به افراد و مواضع زمینی حمل کند.


    آخرین ویرایش: یکشنبه 9 خرداد 1395 09:05 ب.ظ
    ارسال دیدگاه