منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • سه شنبه 28 خرداد 1398 08:54 ق.ظ نظرات ()
    rover به معنایی که امروزه استنباط می کنیم معادل درست و حسابی در فارسی ندارد. لغتنامه واژه های عیار، سرگردان، خانه به دوش و دست آخر دزد دریایی را پیشنهاد داده است. شاید بهترین واژه از نظر نزدیکی معنایی پیمایشگر باشد که البته واژه ای است من درآوردی و البته تر بی معنی.
    به هرحال امروزه به چیزی می گوییم روور که توانایی حرکت در همه جا را داشته باشد. یعنی ماشینی که بتواند در زمین های سخت و سنگلاخی راه خود را باز کند. این زمینها را هم امروزه به فارسی اصیل آف رود نامیده ایم. خلاصه اینکه به جای معادل فارسی همان روور را به کار می برم که بهتر است و زیباتر.
    از میان روورهای ساخته شده تعدادی هم به فضا فرستاده شدند تا ماه و مریخ را بپیمایند. اما اینکه هر رووری چقدر بر روی ماه/مریخ راه رفته است مسئله ایست که اینفوگرافیک زیر آن را شرح می دهد. ببینید و لذت ببرید.
    http://s9.picofile.com/file/8359872468/PIA16934_RoverDistances_20130515.jpg
    آخرین ویرایش: سه شنبه 28 خرداد 1398 09:07 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 24 مهر 1393 01:09 ق.ظ نظرات ()


    رضاکیانی موحد

    علاقمندان به فضا و فضانوردی نمی توانند مسابقه ی دو ابرقدرت برای پیاده کردن انسان بر روی ماه را فراموش کنند. پرتاب اولین ماهواره توسط روسها در سال 1957 سبب شد تا آمریکایی ها برای نشان دادن توانایی های فنی خود هرچه زودتر وارد عرصه ی فضا شوند و رقابت دو ابرقدرت مجموعه ای از طرحها و برنامه هایی را رقم زد که امروزه "مسابقه برای رسیدن به فضا" نام گرفته است. اوج این مسابقه در مسابقه ی پیاده کردن انسان بر روی کره ی ماه متبلور شد. اما به موازات مسابقه برای رسیدن به ماه مسابقه ی دیگری هم بین دو قدرت فضایی قرن بیستم در جریان بود: مسابقه ی رسیدن به دیگر سیارات و از همه مهمتر مریخ.

    غیر از اینکه مریخ همیشه مورد توجه شاعران بوده، این سیاره از دیرباز یکی از مهمترین اهداف ستاره شناسان و دانشمندان نیز بوده است. تا قبل از قرن بیستم بسیاری از دانشمندان فکر می کردند که احتمالا مریخ یک سیاره ی مسکون -توسط موجوات هوشمند- است و یا اگر هم مسکون نباشد دست کم اشکال اولیه ی حیات در آن وجود دارد. بسیاری از ستاره شناسان و زیست شناسان با استفاده از ابزارهای نجومی آن زمان به دنبال ردی از حیات و موجودات زنده در مریخ می گشتند. حتی برخی تصور می کردند که شیارهای عمیق سطح این سیاره قسمتی از ساخت و سازهای موجودات هوشمندی است که در مریخ زندگی می کنند. آغاز اکتشافات فضایی و توانایی رساندن انسان به مدار زمین سبب شد تا دانشمندان برای رسیدن به یک جواب قاطع درباره ی مریخ و حیات در آن انگیزه ای مضاعف پیداکنند.

    گام های آغازین

    اولین گام برای رسیدن به مریخ در اوایل دهه ی 60 برداشته شد. اولین سفاین بی سرنشین روسها برای کشف سیاره ی سرخ در اکتبر 1960 به فضا پرتاب شدند اما تنها توانستند تا در مدار 120 کیلومتری زمین قراربگیرند. دو پرتاب بعدی روسها در سال 1962 نیز با شکست مواجه شدند.

    در روز اول نوامبر 1962 سفینه ی مارس-1 توسط روسها به سوی مریخ پرتاب شد و شروع به ارسال اطلاعات به زمین کرد اما این ماهواره در روز 21 مارس 1963 ،درحالی که 106 میلیون کیلومتر از زمین فاصله گرفته و تقریبا به مریخ رسیده بود، ارتباط خود را با زمین از دست داد و در فضا ناپدیدشد.

    دو پرتاب دیگر روسها در سال 1964 نیز با موفقیت همراه نبودند. دو ماهواره ی غول پیکر آنها در سال 1969 نیز در هنگام پرتاب منفجر شدند و از بین رفتند.

    در میانه ی دهه ی 60 توجه رقبای آمریکایی هم به سوی مریخ جلب شد. در نوامبر 1964 مارینر-3 پس از پرتاب به دلیل بازنشدن دریچه ی راکت ماهواره بر منفجرشد. 3 هفته بعد مارینر-4 در سفری 7.5 ماهه به سوی مریخ پرتاب شد. مارینر-4 در روز 14 جولای 1965 به مریخ رسید و با ورود به جو این سیاره توانست اولین عکسها را از سطح مریخ بگیرد. اطلاعات جمع آوری شده توسط مارینر-4 برای ستاره شناسان و زیست شناسانی که به دنبال حیات در سطح مریخ می گشتند بسیار حیاتی بود. معلوم شد که فشار جو مریخ تنها 1% سطح زمین است. میدان مغناطیسی یا کمربند مغناطیسی در اطراف مریخ وجود نداشت و سطح آن سردتر از آن بود که حیات در آن شکل بگیرد. مارینر-4 را می توان اولین برنامه ی موفق برای شناسایی نزدیک مریخ در تاریخ اکتشافات فضایی به حساب آورد. این مدارگرد تا 3 سال بعد فعال بود.

    اولین تصویر از نمای نزدیک از سطح سیاره ی سرخ که توسط مارینر-4 برداشته شد

    آمریکایی ها برنامه ی مارینر خود را با ارسال سفاین مارینر-6 و مارینر-7 در سال 1969 ادامه داند. قرار بود که این دو مدارگرد با ورود به جو مریخ اطلاعاتی از وضعیت جو و سطح مریخ را برای پرواز سفینه های بعدی فراهم آورند. در نهایت مارینر-6پس از رسیدن به مریخ به دلیل اشکال در باتریهایش از کار افتاد ولی مارینر-7 به ارسال اطلاعات ادامه داد.

    دهه ی 70

    با آغاز دهه ی 70 روسها توانسته بودند تجربه ی خوبی در صنعت فضایی به دست آورند. آنها برای اولین بار انسانی را با موفقیت به مدار زمین فرستاده بودند، یک سفینه ی بی سرنشین را بر سطح ماه نشانده بودند و چندین ماهواره ای را به ونوس فرستاده بودند و توانستند در میانه ی سال 70 حتی ماهواره ای را با موفقیت بر سطح ونوس فرودآورند. با وجود این، برنامه ی روسها برای فتح مریخ هنوز هم موفقیتی در پی نداشتند.

    یک روز پس از شکست مارینر-8 در رسیدن به مدار زمین -9 می 1971- روسها کاسموس-419 را به سمت مریخ فرستادند که البته این پرواز هم با شکست مواجه شد. این سفینه تنها یک مدارگرد بود درحالیکه نمونه های دوم و سوم آن مدارگردهایی بودند که در دل خود یک مریخ نشین جای داده بودند. قرار بود که مدارگردها در مدار مریخ قراربگیرند و پس از آن مریخ نشین ها از مدارگردها جدا شده و در سطح مریخ فرود آیند. این دو سفینه -مارس-2 و مارس-3- در میانه ی ماه می 1971 پرتاب شدند و 7 ماه بعد به مریخ رسیدند. در روز 27 نوامبر 1971 مریخ نشین مارس-2 در زمان فرودآمدن بر سطح مریخ سقوط کرد و عملا اولین دست ساخته ی بشر شد که بر خاک مریخ قدم گذاشت. در دوم دسامبر همان سال مریخ نشین مارس-3  شکست برادر دوقلویش را جبران کرد با موفقیت بر سطح مریخ فرودآمد اما تنها 14.5 ثانیه پس از فرود ارتباط آن با زمین قطع شد. تا به اینجا مریخ نشین مارس-3 را می توان اولین سفینه ی ساخت بشر دانست که با موفقیت بر سطح سیاره ی مریخ فرود آمده است. مارس-3 در درون خود یک مریخ نورد کوچک 4.5 کیلوگرمی داشت که با سیم به مریخ نشین وصل شده و هدایت می شد. شاید اگر تماس رادیویی مارس-3 قطع نشده بود این سفینه اولین مریخ نوردی موفق را نیز در کارنامه ی خود ثبت می کرد. مأموریت مدارگردهای این دو سفینه در 22 آگوست 1972 پس از ارسال 60 عکس واضح از سطح مریخ به پایان رسید.

    واضح است که پس از شکست مارینر-8 آمریکایی ها از مسابقه پا پس نکشیدند و همزمان با مارس-2 و مارس-3 مارینر-9 را با موفقیت به مدار مریخ فرستادند. مارینر-9 اولین مدارگردی بود که در روز 14 نوامبر 1971 -و تنها یک ماه قبل از مدارگردهای مارس-2 و مارس-3- با موفقیت در مدار مریخ قرارگرفت. این مدارگرد پس از پایان عمر خود هنوز بر سطح مریخ سقوط نکرده و انتظار می رود که تا سال 2022 همچنان به گردش خود به گرد مریخ ادامه دهد.

    در سال 1973 روسها مدارگردهای مارس -4 و مارس-5 و مریخ نشینهای مارس-6 و مارس-7 را به سوی مریخ روانه کردند. این بار هر 4 سفینه با موفقیت به مریخ رسیدند. مدارگردها اطلاعاتی از مریخ و جو آن تهیه کردند ولی مریخ نشین ها در فرود بر سطح مریخ موفق نبودند. پس از شکست مارس ها در فرود بر سطح مریخ روسها بیشتر بر روی ایستگاه های فضایی تمرکز کردند و تا مدتها به سراغ مریخ نرفتند.

    Mars mission rates through time
    نمودار مأموریتهای اکتشافی مریخ
    ماموریتهای موفق بارنگ سرخ پر رنگ مشخص شده اند

     

    آخرین ویرایش: سه شنبه 22 مهر 1393 08:45 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic