منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • جمعه 26 مرداد 1397 10:48 ق.ظ نظرات ()

    ترجمه رضا کیانی موحد

    Whippet.jpg

    ویپت در موزه نظامی بروکسل

    ویپت مارک آ تانک ساخت انگلیس متعلق به جنگ جهانی اول بود که به منظور کامل کردن تانکهای کند مارک 5 با استفاده از جابجایی و سرعتشان بکارمی رفتند تا بتوانند خطوط دشمن را بشکافند.

    تشریح

    این خودروی زرهی برای حملات سریع ساخته شد. بنابراین زنجیر آن با دید مدرنتری نسبت به تانکهای سری 1 تا 5 طراحی شد. آنها مستقیما از لیتل ویلی – اولین نمونه تانک- مشتق شده بودند و فاقد فنر برای سیستم تعلیق بودند. جایگاه خدمه برجکی ثابت به شکل مربع در انتهای بدنه بود. تانک دارای دو موتور در جلوی بدنه بود و هر کدام یک زنجیر را حرکت می دادند. برای حرکت به سمت جلو هر دو موتور درگیر می شدند و برای چرخیدن یکی متوقف شده ودیگری کار می کرد. پس در تئوری راهی ساده برای هدایت تانک یافته بودند ولی درعمل ثابت شد که این راه غیر ممکن است چون هر زنجیر با سرعتی غیر قابل پیش بینی می چرخید. پس ازاینکه اولین بساط اولین آزمایش گسترده شد قابل فهم بود که راننده ها بسیار محتاطانه رشد می کنند و در هر گردش تانک را متوقف می کنند و متوقف کردن هر زنجیر دیگری را بیرون می انداخت. موتورها نیز مستعد ایستادن بودند وقتی که خورشیدی بسیارسریع می چرخید. مخزن سوخت در جلوی بدنه واقع شده بود. سلاحها عبارت بودند از 4 مسلسل هاچکیس 303. که هر کدام یک جهت را پوشش می داد. با وجود تنها 3 خدمه ، مسلسل چی باید که دائم اینور و آنور می پرید و دست آخر توسط فرمانده یاری می شد. بعضی وقتها یک مسلسل چی دیگر را سوارمی کردند و اغلب برای ایجاد فضای بیشتر یک مسلسل را جا میگذاشتند. با توجه به اینکه همه آنها قابل جابجایی بودند، می توانستند تمام اطراف را با تنها یک مسلسل پوشش دهند.

    File:Whippet2.jpg

    قسمت پشتی یک ویپت در موزه نظامی بروکسل که در 17 آگوست سال 1918 آسیب دید


    آخرین ویرایش: جمعه 26 مرداد 1397 01:16 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 18 خرداد 1395 08:56 ب.ظ نظرات ()
    http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/184/551922/Flags.jpg
    تا قبل از جنگ جهانی دوم به انگلستان می گفتند: امپراطوری که خورشید در آن غروب نمی کند. به نقشه ی بالا رجوع کنید.
    آخرین ویرایش: سه شنبه 18 خرداد 1395 08:57 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 11 خرداد 1394 09:41 ق.ظ نظرات ()


     

    بخشی از جنگ یازده ساله و جنگ های سه پادشاهی

    زمان وقوع : 15 آگوست 1649 تا 27 آوریل 1653 میلادی

    مکان : ایرلند

     

    نتیجه : پیروزی قاطع پارلمان انگلستان

    فتح ایرلند به دست نیروهای تابع پارلمان انگلستان

    پایان موجودیت کنفدراسیون کیلکنی

    تصویب قانون اسکان در ایرلند سال 1652

     

    متخاصمین

    پارلمانی های انگلیسی

    ارتش مدل جدید

    مستعمره نشینان پروتستان

    کنفدراسیون کاتولیک ایرلند

    سلطنت طلبان انگلیسی

    فرماندهان

    الیور کرامول (آگوست 1649 تا می 1650)

    هنری آیرتون (می 1650 تا نوامبر 1651)

    چارلز فلیتوود (نوامبر 1651 تا آوریل1653 )

    جیمز باتلر ، مارکی اورموند (آگوست 1649 تا دسامبر1650)

    اولیک بورک ، ارل کلانریکارد (دسامبر 1650 تا آوریل 1653)

     

    استعداد رزمی

    30 هزار نفر اعضای ارتش مدل جدید

    10 هزار نفر نیروی پیش تر مستقر در ایرلند یا برآمده از آن در طی جنگ

    بیش از 60 هزار نفر از جمله رزمندگان چریکی  اما به طور هم زمان حداکثر 20 هزار نفر

    تلفات

    8 هزار سرباز ارتش مدل جدید کشته شدند

    7 هزار سرباز محلی نیز کشته شدند

    ناشناخته :

    15 تا 20 هزار نفر تلفات در میدان نبرد

    بیش از 200 هزار غیرنظامی (شامل قربانیان قحطی و بیماری)

    50 هزار نفر به عنوان نیروی کار اجباری (در ازای اجازه سفر به دنیای جدید) تبعید شدند

    فتح کرامولی ایرلند  یا جنگ کرامولی در ایرلند ( 1649 تا 1653 ) به ماجرای فتح  ایرلند توسط نیروهای پارلمان انگلستان به فرماندهی  الیور کرامول طی جنگ های سه پادشاهی اطلاق می شود . کرامول با ارتش مدل جدیدش به عنوان نیروهای تابع پارلمان قانونی انگلستان در آگوست 1649 وارد ایرلند شد .


    Oliver Cromwell by Samuel Cooper.jpg

    الیور کرامول

     

    از زمان شورش سال 1641 ایرلند  ، بخش اعظم ایرلند تحت تسلط کنفدراسیون کاتولیک ایرلند بود .در ابتدای سال 1649 کنفدراسیون ایرلند با سلطنت طلبان انگلیسی که طی جنگ داخلی انگلستان از طرفداران پارلمان شکست خورده بودند متحد شد . تا می 1652 ارتش پارلمانی کرامول نیروهای سلطنت طلبان و کنفدراسیون ایرلند را شکست داد و کشور را اشغال کرد ، امری که به پایان جنگ کنفدراسیونی  ایرلند ( موسوم به جنگ 11 ساله ) منجر شد . با این حال چریک های ایرلندی تا یک سال بعد هم به درگیری با اشغال گران ادامه دادند . کرامول علیه پیروان مذهب کاتولیک رومی ( بخش اعظم جمعیت محلی ) قانون های تنبیهی تصویب کرد و دست به خلع ید بسیاری از آنان از زمین هایشان زد .

    فتح دوباره ایرلند به دست پارلمانی ها بی رحمانه بود و کرامول هنوز هم در ایرلند چهره ای منفور است . این که کرامول به عنوان فرمانده قوای انگلیسی در  سال اول جنگ تا چه حد در ستمگری ها و تجاوزات انجام گرفته دخالت مستقیم داشته است تا امروز موضوع بحث و جدل بوده است . بعضی مورخان معتقدند اقدامات کرامول با قوانین جنگ آن زمان مطابقت داشته است و برخی از این اقدامات مورد اغراق قرار گرفته یا توسط تبلیغات چی های دوره های بعدی جعل شده است ،  اما این دیدگاه از طرف مورخان دیگری به چالش کشیده شده است .

    تاثیر جنگ بر جمعیت ایرلند بی چون و چرا شدید بود ، هر چند آمار دقیقی در مورد تعداد جان باختگان وجود ندارد . جنگ موجب بروز قحطی شد که با بروز و گسترش اپیدمی طاعون غده ای به فاجعه ای انسانی تبدیل شد . آمارهای تخمین زده شده در باره میزان مرگ و میر متفاوت هستند : از 15 ، 25 ، 50 تا 83 درصد کل جمعیت آن زمان ایرلند  . پارلمانی ها هم چنین بیش از 50 هزار نفر را به عنوان نیروی کار اجباری از ایرلند تبعید کردند .

     

    پیش زمینه

    پارلمان انگلستان که از جنگ داخلی پیروز به درآمده بود ، برای اعزام نیرو به ایرلند در سال 1649  چندین دلیل داشت :

    - در سال 1649 یک پیمان اتحاد بین کنفدراسیون کاتولیک ایرلند  و چارلز دوم ( پسر تبعیدی شاه اعدام شده ، چارلز اول ) ، رهبر سلطنت طلبان انگلیسی بسته شده بود . این پیمان به نیروهای سلطنت طلب اجازه می داد وارد ایرلند شوند و یک نیروی متحد از قوای آن ها و نیروهای ایرلندی به فرماندهی افسران سلطنت طلب به رهبری جیمز باتلر ، ارل اورموند ، تشکیل شود . این تهدیدی بود که مشترک المنافع جدید انگلستان نمی توانست آن را نادیده بگیرد .

    - حتی اگر ایرلندی ها با سلطنت طلبان متحد نشده بودند ، به احتمال زیاد پارلمان انگلستان برای فتح دوباره ایرلند دست به کار می شد . طی جنگ های سه پادشاهی نیز نیروهای پارلمانی ( بیشتر به فرماندهی مایکل جونز در سال 1647 ) وارد ایرلند شده بودند . در چشم پارلمان ، ایرلند بخشی از قلمرو قانونی پادشاهی انگلستان بود و تنها موقتا و از سال 1641 بود که با شورش از این قلمرو خارج شده بود .

    - بسیاری از پارلمانی ها اعتقاد داشتند ایرلندی ها باید به خاطر تجاوزاتی که طی شورش سال 1641 بر مهاجران پروتستان انگلیسی روا داشته شده بود باید تنبیه شوند .

    - برخی از شهرهای ایرلندی ( خصوصا  وکسفورد و واترفورد ) به پایگاه دزدی دریایی علیه کشتی های تجاری انگلیسی در دهه 1640 تبدیل شده بودند .

    - پارلمان برای کنترل دوباره ایرلند به نیروهای ساکن در آن بیش از 10 میلیون پوند قرض داده بود ( طبق قاون تصویب شده با عنوان ( ماجراجویان ) ) . طبق این قانون پول داده شده باید از راه تحویل زمین های خلع ید شده از شورشیان ایرلندی پس داده می شد . برای چنین کاری فتح دوباره ایرلند ضروری بود .

    - کرامول و بسیاری از  نیروهای ارتشش پیرو فرقه مذهبی پیوریتن  بودند که کاتولیک های رومی را  ( مرتد ) می شمرد و بنابراین برای آنان فتح ایرلند حکم یک جهاد صلیبی را داشت . کنفدراسیون ایرلند از دستگاه پاپی واتیکان پول و سلاح دریافت می کرد و  از فرستادگان پاپ ، اسکارامپی و رونیچینی  ، که در سال های 1643 تا 1649 به ایرلند اعزام شده بودند استقبال کرده بود .

     

    نبرد رثماینز و پیاده شدن کرامول در ایرلند

    در سال 1649 تنها پادگان شهر تحت کنترل پارلمانی ها در ایرلند شهر دوبلین بود . سرهنگ مایکل جونز فرماندهی نیروهای مستقر در دوبلین را بر عهده داشت . نیروهای متحد ایرلندی و سلطنت طلب به فرماندهی مارکی اورموند ، جیمز باتلر ، در منطقه رثماینز در جنوب دوبلین مستقر شدند .  جونز  در 2 آگوست یک حمله غافلگیرانه به نیروهای در حال موضع گیری ایرلندی و سلطنت طلب ترتیب داد و آنان را وادار به فرار کرد . جونز ادعا می کرد 4 هزار نیروی دشمن را کشته و 2715 نفر را اسیر کرده است .

    الیور کرامول این نبرد را ( هدیه ای شگفت و رویایی از طرف خداوند ) نامید . اکنون کرامول می توانست با قوایش از راه دریا در ایرلند پیاده شود . دریاسالار رابرت بلیک ناوگان باقی مانده سلطنت طلبان به فرماندهی شاهزاده روپرت اهل راین را در کینسیل محاصره کرده بود و کرامول در 15 آگوست به همراه 35 کشتی پر از نیرو و تجهیزات در ساحل ایرلند پهلو گرفت . هنری آیرتون نیز 2 روز بعد با 75 کشتی دیگر به کرامول پیوست .

    نیروهای اورموند با رسیدن این خبرها با بی نظمی از اطراف دوبلین عقب نشینی کردند . شکست رثماینز روحیه آنان را به شدت تخریب کرده بود و توان درگیر شدن در یک  نبرد دیگر را در کوتاه مدت نداشتند . اورموند امیدوار بود بتواند شهرهای استحکام بندی شده ساحل شرقی ایرلند را تا فصل زمستان نگه دارد ، تا نیروهای کرامول از ( سرهنگ گرسنگی و سرگرد بیماری  ) شکست بخورند و عقب بنشینند .

     

    محاصره دروغدا

    کرامول پس از ورود به ایرلند سعی کرد بنادر ساحل شرقی ایرلند را بگیرد تا ورود نیرو و تدارکات از انگلستان به ایرلند تسهیل شود .اولین شهری که هدف حمله قرار گرفت دروغدا بود که در 50 کیلومتری شمال دوبلین واقع بود .  پادگان دروغدا شامل یک هنگ 3 هزار نفره از سربازان سلطنت طلب و ایرلندی به فرماندهی آرتور استون بود . با تصرف شهر توسط نیروهای کرامول ، بخش اعظم سربازان و کشیش های کاتولیک شهر به فرمان او قتل عام شدند . بسیاری از غیرنظامیان هم در جریان غارت شهر جان باختند . آرتور استون تا زمان مرگ به وسیله پای چوبی خودش و به دست کله گردها ( لقب سربازان مدل جدید ارتش پارلمان به خاطر شکل کلاه خودشان ) کتک خورد .

    قتل عام سربازان پادگان دروغدا ، با وجود تسلیم شدن و پناه گرفتن در کلیساها ، سبب هراس در ایرلند شد و تا به امروز به عنوان نماد ستم گری و بی رحمی کرامول در ذهن ایرلندی ها مانده است . تام ریلی در کتابش با عنوان ( کرامول ، یک دشمن قابل احترام ) در این مورد چنین عنوان کرده است که آن چه در دروغدا اتفاق افتاد با معیارهای قرن 17 می و تاکتیک های جنگ محاصره ای آن زمان چندان غیرعادی نبود .   رایلی در کتاب ( کرامولی که نمایانده شد )  چاپ سال 2014 نیز معتقد است در ماجرای دروغدا غیرنظامیان عامدانه هدف قرار نگرفته اند .

    کرامول پس از تصرف دروغدا بخش اعظم ارتشش را به مناطق جنوبی تر منتقل کرد تا بنادر جنوب غرب را امن کند . یک نیروی 5 هزار نفره به فرماندهی رابرت ونیبلز عازم فتح اولستر شرقی و پس گرفتن آن از نیروی اسکاتلندی پرسبیتری ( یکی از فرقه های مسیحیت پروتستان ) مستقر در آن شد که از سال 1642 تا آن زمان بر اولستر شرقی تسلط داشتند . اسکاتلندی ها در نبرد لیسناگاروی شکست خوردند ( 6 دسامبر 1649 ) . نیروهای پارلمانی متشکل از مهاجران انگلیسی ساکن اطراف شهر دری در اولستر غربی از این به بعد به اولستر شرقی هم راه داشتند . فرماندهی این نیرو به عهده چارلز کوت بود .

     



    آخرین ویرایش: دوشنبه 11 خرداد 1394 11:14 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 10 آذر 1390 01:36 ب.ظ نظرات ()
    همان طور که در خبرها امده، 2 روز پیش عده ای به سفارت انگلستان حمله کرده که در رسانه های حکومتی به عنوان "دانشجو" و در رسانه های دیگر  "بسیجی" نامیده شدند. رفتار این عده باعث واکنشهای جهانی شده و تبعاتی را به کل ملت ایران تحمیل کرده و خواهد کرد.
     در مورد اینکه این افراد چه کسانی بوده اند ، قضاوت با شما. اما جالبی قضیه واکنش نیروهای امنیتی به این اقدام است. ایا واقعا نیروهای امنیتی توان کنترل انها را نداشته اند؟ چگونه می شود نیروهای امنیتی حاکمیت که در برابر بزرگی اتفاقات و اعتراضات 2 سال پیش که حمله 2 روز پیش در برابر ان به حساب نمی اید ،دست به انواع روشها برای مقابله زده و بالاخره توانستند انها را خانه نشین کنند. در مقابل یک عده محدود این چنین وا داده است؟ و نتوانسته است کنترل کند؟
     در این پست قصد هیچ تحلیل، طرفداری و قضاوتی را  نداریم و در پایان 3 تصویر از حمله به سفارت انگلستان قرار میدهیم و ان را به خوانندگان واگذار می کنیم.






    دانشجویان


    یک نیروی پلیس و یک حمله کننده در داخل سفارت



    منبع تصاویر: رویترز



    در صورت استفاده در سایر وبلاگها و سایتها لینک مطلب در Wars and history و نام نویسنده و یا مترجم را ذکر کنید.


    آخرین ویرایش: پنجشنبه 10 آذر 1390 02:04 ب.ظ
    ارسال دیدگاه