منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • دوشنبه 27 شهریور 1396 09:23 ب.ظ نظرات ()

    Image result for Lada-class submarine


    تاریخچه

    پس از موفقیت بی نظیر روسها در طراحی و ساخت زیردریایی های کلاس کیلو، نیروی دریایی روسیه تصمیم گرفت تا نمونه ی پیشرفته تری از این زیردریایی ها را در اختیار بگیرد. این زیردریایی های جدید کلاس سنت پیترزبورگ (یا کلاس لادا در ناتو) نام گرفتند و می توان آنها را نسل چهارم زیردریایی های دیزل الکتریک روسیه ،و البته یک شکست بزرگ، به حساب آورد.

    پروژه ی ساخت سنت پیترزبورگ در سال 1989 ،و در دفتر طراحی روبین، کلید خورد. زیردریایی سنت پیترزبورگ در سال 2004 به آب انداخته شد و اولین آزمایش خود را در دریا در نوامبر سال بعد آغاز کرد. پس از اتمام آزمایشها، سنت پیترزبورگ در بهار 2010 رسما به نیروی دریایی روسیه تحویل داده شد. طبق برنامه ریزیهای اولیه قرار بود تا جمعا 8 فروند از این زیردریایی ها تا سال 2015 به خدمت گرفته شوند اما اشکالات موجود سبب شد تا در سال 2011 نیروی دریایی این کشور از تصمیم خود پشیمان بشود. نیروی دریایی روسیه اعلام کرد که سنت پیترزبورگ در بعضی موارد انتظارات آنها را برآورده نکرده است و ساخت بقیه ی زیردریایی ها عملا متوقف شد. روزنامه ی ایزوستیا دو عامل اصلی این تصمیم را قدرت پایین پیشرانه و ضعف سونارها اعلام کرده است.

    در سال 2012 ،پس از یک سری تغییرات گسترده، ساخت بقیه ی زیردریایی ها از سرگرفته شد ولی تنها 2 فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شد. روسها توقف این پروژه را اولویت بالای ساخت زیردریایی های هسته ای موشک انداز و شکارچی عنوان کردند.

    مشخصات

    توسعه ی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ در اواخر دهه 90 قرن گذشته آغازشد. قرار بر این بود که این زیردریایی ها نقش شکارچی دیگر زیردریایی ها ،و همچنین دیگر شناورهای سطحی، را برعهده بگیرند. نقش فرعی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ حفاظت از بنادر، سواحل، خطوط کشتی رانی و عملیات اکتشافی بود. علاوه بر اینها، سنت پیترزبورگ می توانست در عملیات مین ریزی یا پیاده کردن کماندو در سواحل دشمن نیز بکارگرفته شود.

    گفته می شود که این زیردریایی ها امضای صوتی کمتر و اتوماسیون بیشتری نسبت به زیردریایی های دیزل الکتریک قبلی روسها دارند. بدنه ی سنت پیترزبورگ از پوشش جاذب صدای جدیدی پوشیده شده است.

    سنت پیترزبورگ به طرز معناداری کوچک تر از زیردریایی های کلاس کیلو است. ظرفیت جابجایی سنت پیترزبورگ 25% کمتر از زیردریایی های کلاس کیلو می باشد. این زیردریایی می تواند تا 34 خدمه را در خود جای دهد و بدون تجدید آذوغه و سوخت به یک سفر 45 روزه برود. سنت پیترزبورگ می تواند در طی این مدت با سرعت اقتصادی 3 گره ی دریایی تا 500 مایل دریایی را بپیماید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 23 مرداد 1396 07:41 ق.ظ نظرات ()

    Swedish attack submarine HMS Gotland.jpg

     

    هر چند که سوئد از نظر استعداد و بودجه ی نظامی در میان کشورهای اروپایی جایی ندارد اما این ضعف خود را با تکیه بر تکنولوژی پیشرفته و صنایع نظامی خود جبران می کند. پیشگامی سوئدی ها در عرصه ی صنعت سبب شده تا این کشور بتواند بهترین تجهیزات را برای نیروهای مسلح خود فراهم کند. از جمله ی این تجهیزات زیردریایی های پیشرفته ی کلاس ژوتلند می باشند. این زیردریایی ها اولین زیردریایی هایی هستند که به پیشرانه ی مستقل از هوای استرلینگ مجهز شدند و از همین رو می توان آنها را نقطه ی عطفی در تاریخ طراحی زیردریایی ها به شمار آورد. توانایی حرکت در زیر آب با این پیشرانه ی پیشرفته تا چند هفته افزایش یافته است، توانایی که تا پیش از این تنها در اختیار زیردریایی هایی با پیشرانه ی هسته ای بود.

    کارخانه ی کشتی سازی کوکامس (اکنون قسمتی از شرکت سآب است) در سال 1990 برنده ی مناقصه ی ساخت زیردریایی های جدید نیروی دریایی سوئد شد. اولین نمونه از این زیردریایی مدرن زیردریایی ژوتلند بود که در فوریه ی 1996 رسما به نیروی دریایی سوئد پیوست. پس از آن دو فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شدند که آپلند و هالند نام گرفتند و آخرین آنها در سال 1997 عملیاتی شد.

    پیشرانه

    هنگامی که ژوتلند در سطح آب حرکت می کند پیشرانه ی آن توسط دو دستگاه موتور دیزل ساخت شرکت ام.تی.یو تأمین می شود اما در زیرآب دو موتور استرلینگ ساخت شرکت کوکامس یک ژنراتور را به حرکت در می آورند و می توانند سبب رانش زیردریایی یا شارژ باتری های آن شوند. موتور استرلینگ یکی از بهترین گزینه های برای زیردریایی هاست چرا که تقریبا بی صدا کار می کند و برای خنک شدن می تواند آب دریا را بکار بگیرد. مدت زمانی که زیردریایی می تواند در زیر آب بماند به مقدار اکسیژن مایع ذخیره شده بستگی دارد و می تواند تا 2 هفته به طول انجامد.

    طراحی

    بدنه ی پیشرفته ی زیردریایی های کلاس ژولتند به همراه سکان X شکل آن قدرت مانوردهی آنها را بالا برده تا جائیکه می توانند در نزدیکی بستر دریا به راحتی تغییر مسیر بدهند. هدایت خودکار نصب شده در عرشه ی زیردریایی خدمه ی مورد نیاز را به یک نفر کاهش داده که سبب می شود تعداد خدمه ی زیردریایی به صورت معنی داری کاهش بیابد.

    زیردریایی های کلاس ژوتلند ویژگی های کافی برای حرکت پنهانی دارند. تمامی تجهیزات نصب شده در موتورخانه مجهز به عایقهای صوتی هستند و بر روی لرزش گیر نصب شده اند تا لرزش و سر و صدای کمتری تولید کنند. طراحی بدنه در راستای کاهش امضای صوتی، امضای حرارتی،امضای الکترومغناطیسی و کم کردن امواج سونار دشمن بوده است. تمامی بدنه از یک پوشش جذاب امواج سونار پوشیده شده است تا کشف آن برای کشتی ها و زیردریایی های دشمن سخت تر شود. بدنه ی برجک نیز از یک پوشش ضد رادار پوشیده شده تا در زمانی که زیردریایی در سطح آب حرکت می کند امضای راداری کمتری داشته باشد. پروانه ی زیردریایی نیز با سرعت اندکی می گردد تا با از ایجاد حباب و در نتیجه سر و صدا جلوگیری شود.

    تسلیحات

    سلاح اصلی زیردریایی های کلاس ژوتلند اژدرهای 533 میلیمتری و 400 میلیمتری هستند. این زیردریایی ها توانایی شلیک اژدرهای تایپ-613 و تایپ-40 (هر دو ساخت بوفورس) را دارد.

    اژدر تایپ-613 یک اژدر سنگین ضدسطحی است که توسط سیم و سونار آشیانه یاب غیرفعال هدایت می شود. وزن کلاهک آن به 240 کیلوگرم می رسد و با سرعت 40 گره ی دریایی 20 کیلومتر برد دارد. بوفورس در حال طراحی یک اژدر جدیدتر برای نیروی دریایی سوئد می باشد که زیردریایی 2000 نام گرفته است. این اژدر هم بر علیه اهداف سطحی بکار می رود و هم بر علیه اهداف زیرسطحی و با سرعت 40 گره 2 برابر اژدر تایپ-613 برد دارد. هر زیردریایی کلاس ژوتلند می تواند تا 16 تیر اژدر 2000 در خود جای دهد.

    اژدر تایپ-40 یک اژدر سبک ضد زیردریایی است که قرار است با اژدرهای مدرنتر تایپ-43اکس2 جایگزین شود. اژدر ،به مانند اژدر 2000، هم برعلیه کشتی ها و هم بر علیه زیردریایی ها استفاده می شود و هدایت آن با سیم صورت می گیرد. هر لوله ی اژدرافکن 400 میلیمتری می تواند 2 تیراژدر در خود جای دهد.

    علاوه بر اژدر، زیردریایی های کلاس ژوتلند می تواند برای مین گذای نیز بکار برود. این زیردریایی می تواند توسط لوله های اژدرافکن خود اقدام به مین ریزی کند. به علاوه، می تواند 48 مین را در کنار بدنه ی خارجی خود جای دهد.


    آخرین ویرایش: جمعه 20 مرداد 1396 07:46 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 30 مرداد 1394 11:23 ق.ظ نظرات ()


    مترجم:رضاکیانی موحد

    پیشینه

    بر اساس برخی گزارشها، ماهیگیران چینی در اواخر دهه 70 یا اوایل دهه 80 توانسته اند دست کم یکی از اژدرهای آمریکایی مارک-48 را به دست آورده اند. امکان دارد که چینی ها برنامه مهندسی معکوس این اژدر را در همان سالها شروع کرده باشند. به هرحال، به دلیل بی تجربگی چینی ها در این حوزه ،علاوه بر تمرکز بر روی توسعه اقتصادی، بیشتر این برنامه پس از اینکه تحقیقات درباره پیشرانه، سیستم هدایت سیمی و بعضی از دیگر قطعات کامل شد متوقف شد هرچند که تحقیقات بر روی بعضی قطعات کوچکتر ادامه پیداکرد.

    چین تا به آن روز چندین نوع اژدر ساخته بود که بعضی ها برای نبردهای سطحی و بعضی برای نبردهای زیرسطحی طراحی شده بودند. درنهایت، چینیها فهمیدند آموزه ی قدیمی آنها درباره ساخت اژدرهای جداگانه برای نبردهای سطحی و زیر سطحی برای نبردهای دریایی امروزی مناسب نمی باشد و نیروی دریایی چین نیاز به اژدری دارد که در هر دو موقعیت مورد استفاده قرار بگیرد. در نتیجه، برنامه تولید وای.یو-6 در سال 1995 دوباره از سرگرفته شد. انیستیتو 705 به عنوان مقاطعه کار اصلی و دونگ چانپنگ به عنوان سرطراح پروژه انتخاب شدند.

    توسعه

    یکی از مشکلات چینی ها این بود که اژدر جدید در عمق بیشتری نسبت به اژدرهای قدیمی ساخت چین حرکت می کرد و چین توانایی ساخت بدنه ی جدیدی برای آن نداشت. برای ساخت بدنه خارجی وای.یو-6 نیاز به آلیاژ جدید بود. چینی ها تحت هدایت پروفسور دینگ وینجیانگ آلیاژ جدیدی را بدین منظور ساختند که در بدنه خارجی اژدر جدید بکارگرفته شد.

    پرفسور هه یویائو مسئول طراحی یک منبع تغذیه پیشرفته برای کامپیوتر داخلی وای.یو-6 شد. ساخت این منبع تغذیه پیشرفته سه سال به طول انجامید.

    یکی دیگر از موانعی که بر سر راه چینی ها بود ساخت محفظه آنتن برای سونار داخلی اژدر بود. این محفظه نیاز به مواد جدیدی داشت که چینی ها در ساخت آن تجربه ای نداشتند. خوشبختانه این قسمت از کار تحقیقاتی در دهه هشتاد متوقف نشده بود و یک انیستیتوی تحقیقاتی در تیانجین مسئول توسعه پلاستیک مورد نیاز محفظه آنتن شده بود. در سال 1994 ،یک سال قبل از آغاز دوباره پروژه، یک تیم 7 نفره توانستند مواد لازم برای ساخت محفظه آنتن سونار را بسازند.

    اما بزرگترین مشکل چینی ها در ساخت سیستم پیشرانه اژدر بود. تیمی از دانشمندان موسسه تحقیقاتی الکتروکربن هاربین برای ساخت مواد گرافیتی مورد نیاز دریچه های موتور مأمور شدند. در سپتامبر 1998 ماده جدید ساخته شد و در اژدر وای.یو-6 بکارگرفته شد. 5 سال بعد رینگ های پیستون موتور ساخته شدند. وانگ گویژی مسئول کم کردن امضای صوتی اژدر بود و موفقیت وی سبب شد تا در سال 1998 به دریافت جایزه اول علوم و تکنولوژی چین دست بیابد.

    یکی از ویژگی های منحصر به فرد وای.یو-6 سرعت بالای پردازنده داخلی آن است. در حالیکه اغلب اژدرهای غربی از ریزپردازنده های موتورولا 68000 یا اینتل 8086 استفاده می کنند ریزپردازنده نصب شده در وای.یو-6 را می توان معادل اینتل 80486 دانست. این اژدر اولین اژدر ساخت چین است که از طراحی ماژولار و معماری باز در نرم افزارهایش بهره می برد. به همین دلیل با پیشرفت فنون برنامه نویسی می توان به راحتی نرم افزارهایش وای.یو-6 را ارتقا داد.


    آخرین ویرایش: سه شنبه 27 مرداد 1394 11:53 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 6 بهمن 1391 06:21 ق.ظ نظرات ()



    سلاح هایی که زیردریایی ها در جنگ جهانی دوم بکار می بردند

    سلاح اصلی زیردریایی ها اژدر می باشد. اژدر یک نوع موشک زیرآبی است که با سرعت زیاد و در عمق اندکی از سطح آب حرکت می کند و هنگامی که به هدف خود  اصابت می کند انفجار سرانفجاری قدرتمند آن در زیر آب چنان خسارتی به هدف وارد می کند که اغلب به سرعت غرق، شعله ور یا حتی منفجر می شود. در حملات شبانه، یک کشتی شعله ور مانند فانوسی تمام اطرافش را روشن می کند و دیگر کشتی های کاروان را برای زیردریایی ها قابل رؤیت می کند.

    اژدرهایی که در جنگ جهانی دوم توسط زیردریایی ها استفاده می شدند معمولا سرجنگی به وزن 300 کیلوگرم داشتند و با سرعتی بین 30 گره دریای (برای اژدرهای الکتریکی آلمانی) تا 49 گره دریایی (برای اژدرهای ژاپنی و ایتالیایی) حرکت می کردند. هنگامی که اژدرها از فاصله کمتر از یک مایل شلیک می شدند سرعت بالای آنها سبب می شد تا قبل از اینکه هدف بخواهد با مانور کردن فرارکند به آن اصاب کنند و درنتیجه ناخدای زیردریایی می توانست تنها با یک شلیک هدف خود را غرق کند. تنها مشکل این بود که موتور بیشتر اژدرها در زیرآب حبابهایی ایجاد می کرد که موقعیت زیردریایی حمله کننده را برای کشتی های اسکورت کاروانهای دریایی آشکار می کردند و آنها با بمب های زیرآبی، توپ و حتی برخورد مستقیم به زیردریایی مورد نظر حمله می کردند.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 4 بهمن 1391 06:05 ب.ظ
    ارسال دیدگاه