منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 2 اردیبهشت 1396 09:59 ق.ظ نظرات ()


    96siki-kankou.jpg

    جین


    قسمت ششم و آخر سلسله مقالات هواپیماهای دوباله در جنگ جهانی دوم را اختصاص می دهیم به هواپیمای اژدرافکن یوکوسوکا بی-4وای ، ملقب به جین. هواپیمای ناونشینی بود که آخرین هواپیمای دوباله ی نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیز به حساب می آید. البته این 6 هواپیما تنها هواپیماهای دوباله ای نبودند که در طول این جنگ بکارگرفته شدند. هر کشوری که در جنگ بود تعداد زیادی هواپیمای دوباله داشت که از آنها استفاده می کرد اما معروف ترین و مهمترین هواپیماهای دوباله ی جنگ جهانی دوم هواپیماهایی بودند که خدمت خوانندگان عزیز جنگ افزار معرفی شدند.

     

    طراحی

    در سال 1932 نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیاز به یک هواپیمای هجومی ناونشین را به  مناقصه گذاشت. شرکتهای هواپیماسازی آچی، میتسوبیشی، ناکاجیما هر کدام نمونه ای برای شرکت در این رقابت ساختند اما هیچ کدام از این هواپیماها نتوانستند مقامات نیروی دریایی را راضی کنند. در سال 1934 رقابت جدیدی برگذار شد تا هواپیمای بهتری برای جایگزینی یوکوسوکا بی-3وای طراحی شود.

    هواپیمای جین توسط سانائه کاواساکی طراحی شد. نیروی دریایی به دنبال یک هواپیمای دوباله ی موقتی می گشت که توانایی های هواپیمای اژدرافکن یک بالیه ی میتسوبیشی آ-5 ام را داشته باشد. نتیجه هواپیمای دوباله ای با چرخهای ثابت و اسکلت تمام فلزی با پوشش فلز یا پارچه بود. این هواپیما بعدتر بی-4وای1 نام گرفت و متفقین نام مستعار جین را بر آن نهادند. برای توسعه ی سریعتر کار، بالهای هواپیمای کاوانیشی ئی-7کا بر روی جین نصب شدند. جین اولین هواپیمای هجومی نیروی دریایی بود که از موتور خنک شونده با هوا استفاده می کرد. موتور رادیال ناکاجیما ،که بر روی آن نصب شد، عملکرد بهتری نسبت به رقبا داشت.

    آخرین ویرایش: دوشنبه 28 فروردین 1396 09:47 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 12 تیر 1394 10:50 ق.ظ نظرات ()

    تجزیه جین ( 453 تا 403 پ . م )

    حاکمان جین از اواسط قرن ششم پ . م به طور پیش رونده ای در حال از دست دادن قدرت سیاسی خود بودند . نجیب زادگان و فرماندهان نظامی استقلال عمل بیشتری به دست آورده بودند . این روند از ممنوع شدن ارائه زمین در برابر خدمات ناشی می شد . خاندان های خاص با تکیه بر این قانون روز به روز نیرومندتر می شدند و ادامه این روند سبب شد چهار خاندان هان ، ژائو ، وی و ژی به قدرت و ثروت فراوانی دست یابند .

    در نبرد جین یانگ در سال 453 پ . م ، خاندان های متحد هان ، ژائو و وی ،  با محو کردن خاندان ژی از صحنه روزگار زمین های آن را نیز میان خود تقسیم کردند . این به معنای تبدیل شدن این خاندان ها به قدرت های غیر رسمی در قلمرو جین بود . رسمی شدن این موضوع نیم قرن دیگر به طول انجامید . تجزیه جین خلأ قدرتی را به وجود آورد که در 50 سال اول پس از آسن سبب شکل گیری امارت های چو و یوئه در شمال و  چی در جنوب شد . امارت چین که در شرق واقع بود تسلط خود بر قبایل محلی را تحکیم بخشید و با حرکت به سوی قلمرو سیچوان گسترش خود به جنوب غربی را آغاز کرد .

    نخستین امارت های جنگاور

    تحت الحمایه شدن سه امارت ناشی از تجزیه جین (403 تا 364 پ . م )

    در سال 403 پ . م دربار ژو و شاه آن ، ویلی ، ژائو ، وی و هان را رسما به عنوان تحت الحمایه به رسمیت شناختند .

    طی سال های 405 تا 383 پ . م  این سه امارت به رهبری وی متحد شدند و قلمرو خود را گسترش دادند . برجسته ترین شخصیت این دوره ون ، مارکی ( مارکی لقبی بود که به شاهزادگان و نجبای چین باستان اطلاق می شد ) امارت وی بود ( 445 تا 396 پ . م )  . طی سال های 408 تا 406 پ . م ، ون  امارت ژونگشان را فتح کرد و قلمرو ژائو به این صورت تا شمال شرق گسترش یافت .  ون همچنین در طول رود زرد و رودخانه لو به سوی غرب تاخت و منطقه خیهه را نیز تحت تسلط درآورد .

    قدرت فزاینده امارت وی سبب شد امارت ژائو در اتحادش با آن تجدیدنظر کند . ژائو در سال 383 پایتختش را به هاندان منتقل کرد و به امارت کوچک وی ( Wey ، با Wei قبلی که یکی از هفت امارت اصلی بود اشتباه گرفته نشود ) یورش برد . وی کوچک از وی بزرگ کمک خواست و این امر منجر به حمله وی بزرگ به قلمرو ژائو از غرب شد . ژائو که خود را در خطر می دید از چو درخواست کمک کرد . چو نیز این را فرصتی برای گسترش قلمرو خود به به شمال دانست . ژائو سرانجام توانست طی درگیری ها بخشی از قلمرو وی بزرگ را اشغال کند . این بحران پایان دوره قدرت امارت های ناشی از تجزیه جین را رقم زد و طلوع  عصری طولانی از اتحادهای موقتی و متغیر و جنگ های چند جبهه ای بود .

    در سال 376 پ . م امارت های هان ، وی و ژائو  با برکناری دوک جینگ ، آخرین پادشاه اسمی جین ، باقیمانده قلمرو جین را میان خود تقسیم کردند . این پایان حیات سلسله جین بود .

    وو ، مارکی امارت وی در سال 370 پ . م بدون داشتن جانشین درگذشت و این امر به درگرفتن یک جنگ جانشینی منجر شد . پس از سه سال جنگ داخلی ، ژائو از شمال و هان از جنوب به قلمرو وی حمله کردند . در آستانه فتح کامل وی ، میان رهبران هان و ژائو اختلافاتی پیش امد که منجر به عقب نشستن ارتش های آنان از قلمرو وی شد . به همین سبب شاه هوئی توانست تاج و تخت وی را بار دیگر سامان ببخشد .

    تا پایان دوره امارت های جنگاور ، قلمرو ژائو از فلات شانسی تا مرزهای امارت چی گسترش یافت . وی نیز از شرق تا مرزهای چی ، لو و سونگ گسترش پیدا کرد . امارت ضعیف تر هان که بخش شرقی – غربی دره رود زرد را دربرمی گرفت ، قلمرو اصلی پادشاهی منقرض شده ژو در لوئویانگ  و منطقه شانگدانگ در شمال آن را تحت تسلط خود داشت .


    آخرین ویرایش: جمعه 12 تیر 1394 06:56 ب.ظ
    ارسال دیدگاه