منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • چهارشنبه 2 خرداد 1397 12:56 ب.ظ نظرات ()

    هنگامی که جنگ جهانی اول در روزهای ابتدایی آگوست سال 1914 آغاز شد، نیروی دریایی امپراطوری آلمان گسترش کشتی های بزرگش را آغاز نکرده بود. بنابراین ناوگان آبهای آزاد آنقدر قدرتمند نبود تا در مصافی قاطع به مصاف ناوگان بزرگ بریتانیا برود. نیروی دریایی سلطنتی نیز قادر نبود تا یک حمله ی قاطع به نیروی دریایی آلمان در آبهای آن کشور انجام دهد. در پی انسدادی که حاصل شده بود فرماندهان هر طرف در فکر این بودند که در محدوده ی دریای شمال با حیله و فریب حریف را به تله بیاندازند. بنابر این جنگ دریایی این دو قدرت با روشی کنجکاوانه، محتاطانه و غیر قابل پیش بینی به پیش می رفت. بین آن دو تنها یک نبرد بزرگ دریایی ،نبرد ژوتلند، روی داد که کوتاه و بی سرانجام بود.

    در ابتدای جنگ هم آلمان و هم بریتانیا زیردریایی را در نقش یک سلاح تهاجمی بکار بردند. تاخت و تازهای اولیه ی آنها قابل ملاحظه است. زیردریایی های آلمانی 3 رزمناو سنگین و 2 رزمناو سبک بریتانیا را ، با بیش از 2000 نفر تلفات، غرق کردند. زیردریایی های بریتانیایی زیردریایی سبک هلا را غرق کردند. بنابراین هر دو طرف ناچار شدند تا به زیردریایی ها به عنوان یک تهدید جدید خطرناک نگاه کنند و بر اساس آن عکس العمل نشان بدهند. ناوگان بزرگ بریتانیا از پایگاه خود در اسکاپا فلو به آبهای شمال ایرلند رفت. ناوگان دریای آزاد آلمان عملیاتش را به آبهای ساحلی خود محدود کرد.

    بریتانیا یک محاصره ی دریایی را بر علیه آلمان اعمال کرد با این هدف که از رسیدن مواد لازم برای ماشین جنگی آنها جلوگیری کند. حتی کشتی های بی طرفی که مواد غذایی به آلمان می بردند مورد حمله قرار می گرفتند، راهشان سد می شد یا بازگردانده می شدند. در تلافی، نیروی دریایی آلمان به زیردریایی هایش دستور داد تا کشتی های تجاری متفقین را مورد حمله قرار بدهند. در روز بیستم اکتبر 1914، یک زیردریایی آلمانی در آبهای ساحلی نروژ یک کشتی باری بریتانیایی را پس از بازرسی غرق کرد. یک هفته بعد زیردریایی دیگری که در کانال مانش عملیات می کرد بدون اخطار یک کشتی بخار فرانسوی را به اژدر بست که پر از سرباز بود. در حقیقت کشتی توسط 2400 نفر پناهنده ی بلژیکی ،که بسیاری از آنان زن و بچه بودند پر شده بود. خوشبختانه این کشتی غرق نشد.

    این دو زیردریایی به کشتی های تجاری بی دفاعی حمله کردند که نجات بریتانیا وابسته به آنها بود. ممکن بود که جنگ با کشتی های تجاری ویرانگر باشد. بر این اساس، دولت بریتانیا این حملات را غیرقانونی،جنایت آمیز، دزدی دریایی و زشت اعلام کرد. دارندگان کشتی، تجار و شرکتهای بیمه با این شکایتهای هم نوا شدند.


    آخرین ویرایش: چهارشنبه 2 خرداد 1397 08:59 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 27 شهریور 1396 09:23 ب.ظ نظرات ()

    Image result for Lada-class submarine


    تاریخچه

    پس از موفقیت بی نظیر روسها در طراحی و ساخت زیردریایی های کلاس کیلو، نیروی دریایی روسیه تصمیم گرفت تا نمونه ی پیشرفته تری از این زیردریایی ها را در اختیار بگیرد. این زیردریایی های جدید کلاس سنت پیترزبورگ (یا کلاس لادا در ناتو) نام گرفتند و می توان آنها را نسل چهارم زیردریایی های دیزل الکتریک روسیه ،و البته یک شکست بزرگ، به حساب آورد.

    پروژه ی ساخت سنت پیترزبورگ در سال 1989 ،و در دفتر طراحی روبین، کلید خورد. زیردریایی سنت پیترزبورگ در سال 2004 به آب انداخته شد و اولین آزمایش خود را در دریا در نوامبر سال بعد آغاز کرد. پس از اتمام آزمایشها، سنت پیترزبورگ در بهار 2010 رسما به نیروی دریایی روسیه تحویل داده شد. طبق برنامه ریزیهای اولیه قرار بود تا جمعا 8 فروند از این زیردریایی ها تا سال 2015 به خدمت گرفته شوند اما اشکالات موجود سبب شد تا در سال 2011 نیروی دریایی این کشور از تصمیم خود پشیمان بشود. نیروی دریایی روسیه اعلام کرد که سنت پیترزبورگ در بعضی موارد انتظارات آنها را برآورده نکرده است و ساخت بقیه ی زیردریایی ها عملا متوقف شد. روزنامه ی ایزوستیا دو عامل اصلی این تصمیم را قدرت پایین پیشرانه و ضعف سونارها اعلام کرده است.

    در سال 2012 ،پس از یک سری تغییرات گسترده، ساخت بقیه ی زیردریایی ها از سرگرفته شد ولی تنها 2 فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شد. روسها توقف این پروژه را اولویت بالای ساخت زیردریایی های هسته ای موشک انداز و شکارچی عنوان کردند.

    مشخصات

    توسعه ی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ در اواخر دهه 90 قرن گذشته آغازشد. قرار بر این بود که این زیردریایی ها نقش شکارچی دیگر زیردریایی ها ،و همچنین دیگر شناورهای سطحی، را برعهده بگیرند. نقش فرعی زیردریایی های کلاس سنت پیترزبورگ حفاظت از بنادر، سواحل، خطوط کشتی رانی و عملیات اکتشافی بود. علاوه بر اینها، سنت پیترزبورگ می توانست در عملیات مین ریزی یا پیاده کردن کماندو در سواحل دشمن نیز بکارگرفته شود.

    گفته می شود که این زیردریایی ها امضای صوتی کمتر و اتوماسیون بیشتری نسبت به زیردریایی های دیزل الکتریک قبلی روسها دارند. بدنه ی سنت پیترزبورگ از پوشش جاذب صدای جدیدی پوشیده شده است.

    سنت پیترزبورگ به طرز معناداری کوچک تر از زیردریایی های کلاس کیلو است. ظرفیت جابجایی سنت پیترزبورگ 25% کمتر از زیردریایی های کلاس کیلو می باشد. این زیردریایی می تواند تا 34 خدمه را در خود جای دهد و بدون تجدید آذوغه و سوخت به یک سفر 45 روزه برود. سنت پیترزبورگ می تواند در طی این مدت با سرعت اقتصادی 3 گره ی دریایی تا 500 مایل دریایی را بپیماید.


    آخرین ویرایش: - -
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 23 مرداد 1396 07:41 ق.ظ نظرات ()

    Swedish attack submarine HMS Gotland.jpg

     

    هر چند که سوئد از نظر استعداد و بودجه ی نظامی در میان کشورهای اروپایی جایی ندارد اما این ضعف خود را با تکیه بر تکنولوژی پیشرفته و صنایع نظامی خود جبران می کند. پیشگامی سوئدی ها در عرصه ی صنعت سبب شده تا این کشور بتواند بهترین تجهیزات را برای نیروهای مسلح خود فراهم کند. از جمله ی این تجهیزات زیردریایی های پیشرفته ی کلاس ژوتلند می باشند. این زیردریایی ها اولین زیردریایی هایی هستند که به پیشرانه ی مستقل از هوای استرلینگ مجهز شدند و از همین رو می توان آنها را نقطه ی عطفی در تاریخ طراحی زیردریایی ها به شمار آورد. توانایی حرکت در زیر آب با این پیشرانه ی پیشرفته تا چند هفته افزایش یافته است، توانایی که تا پیش از این تنها در اختیار زیردریایی هایی با پیشرانه ی هسته ای بود.

    کارخانه ی کشتی سازی کوکامس (اکنون قسمتی از شرکت سآب است) در سال 1990 برنده ی مناقصه ی ساخت زیردریایی های جدید نیروی دریایی سوئد شد. اولین نمونه از این زیردریایی مدرن زیردریایی ژوتلند بود که در فوریه ی 1996 رسما به نیروی دریایی سوئد پیوست. پس از آن دو فروند زیردریایی دیگر از این کلاس ساخته شدند که آپلند و هالند نام گرفتند و آخرین آنها در سال 1997 عملیاتی شد.

    پیشرانه

    هنگامی که ژوتلند در سطح آب حرکت می کند پیشرانه ی آن توسط دو دستگاه موتور دیزل ساخت شرکت ام.تی.یو تأمین می شود اما در زیرآب دو موتور استرلینگ ساخت شرکت کوکامس یک ژنراتور را به حرکت در می آورند و می توانند سبب رانش زیردریایی یا شارژ باتری های آن شوند. موتور استرلینگ یکی از بهترین گزینه های برای زیردریایی هاست چرا که تقریبا بی صدا کار می کند و برای خنک شدن می تواند آب دریا را بکار بگیرد. مدت زمانی که زیردریایی می تواند در زیر آب بماند به مقدار اکسیژن مایع ذخیره شده بستگی دارد و می تواند تا 2 هفته به طول انجامد.

    طراحی

    بدنه ی پیشرفته ی زیردریایی های کلاس ژولتند به همراه سکان X شکل آن قدرت مانوردهی آنها را بالا برده تا جائیکه می توانند در نزدیکی بستر دریا به راحتی تغییر مسیر بدهند. هدایت خودکار نصب شده در عرشه ی زیردریایی خدمه ی مورد نیاز را به یک نفر کاهش داده که سبب می شود تعداد خدمه ی زیردریایی به صورت معنی داری کاهش بیابد.

    زیردریایی های کلاس ژوتلند ویژگی های کافی برای حرکت پنهانی دارند. تمامی تجهیزات نصب شده در موتورخانه مجهز به عایقهای صوتی هستند و بر روی لرزش گیر نصب شده اند تا لرزش و سر و صدای کمتری تولید کنند. طراحی بدنه در راستای کاهش امضای صوتی، امضای حرارتی،امضای الکترومغناطیسی و کم کردن امواج سونار دشمن بوده است. تمامی بدنه از یک پوشش جذاب امواج سونار پوشیده شده است تا کشف آن برای کشتی ها و زیردریایی های دشمن سخت تر شود. بدنه ی برجک نیز از یک پوشش ضد رادار پوشیده شده تا در زمانی که زیردریایی در سطح آب حرکت می کند امضای راداری کمتری داشته باشد. پروانه ی زیردریایی نیز با سرعت اندکی می گردد تا با از ایجاد حباب و در نتیجه سر و صدا جلوگیری شود.

    تسلیحات

    سلاح اصلی زیردریایی های کلاس ژوتلند اژدرهای 533 میلیمتری و 400 میلیمتری هستند. این زیردریایی ها توانایی شلیک اژدرهای تایپ-613 و تایپ-40 (هر دو ساخت بوفورس) را دارد.

    اژدر تایپ-613 یک اژدر سنگین ضدسطحی است که توسط سیم و سونار آشیانه یاب غیرفعال هدایت می شود. وزن کلاهک آن به 240 کیلوگرم می رسد و با سرعت 40 گره ی دریایی 20 کیلومتر برد دارد. بوفورس در حال طراحی یک اژدر جدیدتر برای نیروی دریایی سوئد می باشد که زیردریایی 2000 نام گرفته است. این اژدر هم بر علیه اهداف سطحی بکار می رود و هم بر علیه اهداف زیرسطحی و با سرعت 40 گره 2 برابر اژدر تایپ-613 برد دارد. هر زیردریایی کلاس ژوتلند می تواند تا 16 تیر اژدر 2000 در خود جای دهد.

    اژدر تایپ-40 یک اژدر سبک ضد زیردریایی است که قرار است با اژدرهای مدرنتر تایپ-43اکس2 جایگزین شود. اژدر ،به مانند اژدر 2000، هم برعلیه کشتی ها و هم بر علیه زیردریایی ها استفاده می شود و هدایت آن با سیم صورت می گیرد. هر لوله ی اژدرافکن 400 میلیمتری می تواند 2 تیراژدر در خود جای دهد.

    علاوه بر اژدر، زیردریایی های کلاس ژوتلند می تواند برای مین گذای نیز بکار برود. این زیردریایی می تواند توسط لوله های اژدرافکن خود اقدام به مین ریزی کند. به علاوه، می تواند 48 مین را در کنار بدنه ی خارجی خود جای دهد.


    آخرین ویرایش: جمعه 20 مرداد 1396 07:46 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 29 تیر 1396 10:33 ق.ظ نظرات ()


    رضا کیانی موحد

    نیروی زیرسطحی نقش حساسی در استراتژی نظامی نیروی دریایی هندوستان دارد. این کشور سالها است که از انواع زیردریایی ها استفاده می کند و اکنون 13 فروند زیردریایی دیزل الکتریک فعال در اختیار دارد. هندوستان پس از تجربه ی بکارگیری زیردریایی های متعارف تصمیم گرفت تا زیردریایی های هسته ای را نیز به زرداخانه اش اضافه کند. قدم اول برای هندی ها اجاره یک فروند زیردریایی هسته ای کلاس آکولا از روسها در اواخر دهه ی هشتاد بود تا بتوانند خدمه ی مورد نیاز چنین ماشین جنگی را تربیت کنند. قدم بعدی هم ساخت زیردریایی و البته رآکتور هسته ای آن بود. طراحی و تولید این زیردریایی در حدود 3 میلیارد دلار برای دولت هندوستان هزینه داشته است. اولین نمونه از زیردریایی های این کلاس در سال 2009 به آب انداخته شد و پس از آزمایشهای بسیار در سال 2016 به خدمت پیوست. این زیردریایی اولین زیردریایی با توان شلیک موشکهای بالستیک است که توسط کشوری غیر از 5 قدرت هسته ای ساخته شده است.

    تاریخچه

    در طی جنگ 1971 بین هند و پاکستان نیکسون برای ترساندن هندوستان و ابراز حمایت سیاسی از دولت پاکستان ناوهواپیمابر اینترپرایز را به همراه کشتی های محافظش به خلیج بنگال فرستاد. در عوض، روسها هم یک زیردریایی هسته ای مسلح به موشکهای بالستیک را به منطقه اعزام کردند. اهمیت سلاح های هسته ای در درگیریهای نظامی سبب شد تا ایندراگاندی ،نخست وزیر وقت هندوستان، برنامه ی سلاح هسته ای هندوستان را در اولویت بالایی قرار بدهد. پس از اولین آزمایش هسته ای هندوستان در سال 1974 نیروی دریایی این کشور ساخت یک پیشرانه ی هسته ای را در دستور کار قرار داد.

    در دهه ی 1990 هندوستان تصمیم گرفت تا یک زیردریایی مجهز به پیشرانه ی هسته ای را به صورت بومی طراحی کند و بسازد. طرح ساخت این زیردریایی در سال 1998 تصویب شد و قرار بود که یک زیردریایی شکارچی باشد. طراح اولیه ی این زیردریایی از زیردریایی های کلاس چارلی-2 روسی گرفته شد. پس از آزمایش هسته ای هند در همان سال نیروی دریایی تصمیم گرفت تا کاربری زیردریایی  جدیدش را از شکارچی به سکوی پرتاب موشکهای بالستیک تغییر بدهد.

    مشخصات

    ساخت یک زیردریایی هسته ای بومی بهترین چالشی بود که می توانست نقاط ضعف و قوت صنایع نظامی هندوستان را آشکارکند. زیردریایی هسته ای آریهانت با 6هزارتن جابجایی و توانایی غوطه وری در عمق 300 متر از بسیاری از زیردریایی های هسته ای مجهز به موشکهای برد بلند کوچکتر است و تقریبا در ابعاد زیردریایی های کلاس ترافالگار بریتانیا می باشد.

    Image result for arihant submarine
     
    آخرین ویرایش: جمعه 23 تیر 1396 01:14 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • یکشنبه 17 اردیبهشت 1396 10:52 ق.ظ نظرات ()

    رضا کیانی موحد

    زیردریایی پوتچویی در سال 1908 برای نیروی دریایی روسیه ی تزاری ساخته شد. طراح این قایق درژوکی نام داشت. نکته ی اساسی این زیردریایی پیشرانه ی ان بود که یک موتور بنزینی مجهز به کپسول اکسیژن بود. این پیشرانه یکی از اولین کوششها در جهت ساخت پیشرانه های مستقل از هوا برای زیردریایی ها بود. 45 کپسول هوا شامل 350 فوت مکعب هوا تحت فشار 2500 پوند/اینچ مربع می توانستند این زیردریایی را تا مسافت 52 کیلومتر در زیر آب حرکت دهند. پیشرانه در آزمایشها مشکلی نداشت اما سیستم تزریق گازهای اگزوز به خوبی کار نمی کرد و در نهایت این طرح در سال 1913 کنار گذاشته شد.

    پوتچویی

    مشخصات

    جابجایی

    134 تن

    طول

    34.4 متر

    عرض

    3 متر

    آبخور

    2.8 متر

    پیشرانه

    2 موتور بنزینی به توان 260 اسب بخار

    سرعت

    10.5 گره(در سطح آب)

    6.2 گره( در زیرآب)

    برد

    350 مایل دریایی

    خدمه

    11 نفر

    سلاح

    4 دریچه خروج اژدر

     

     منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_submarine_Pochtovy

     

    آخرین ویرایش: یکشنبه 17 اردیبهشت 1396 07:19 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 23 فروردین 1395 08:18 ب.ظ نظرات ()

    قسمت اول
    قسمت دوم

    قسمت سوم

    قسمت چهارم

    قسمت پنجم
    شلیک موشک بالستیک از زیردریایی

    UBoat-600x300


    آخرین ویرایش: یکشنبه 22 فروردین 1395 06:29 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 4 1 2 3 4