سه شنبه 26 آبان 1394 03:20 ق.ظ نظرات ()

San Giorgio L9892.jpg

رضاکیانی موحد

نیروی دریایی ایتالیا را می توان از پیشگامان به کارگیری ناوهای هواپیمابر دانست. ایتالیا از قویترین کشورهای اروپایی در صنایع دریایی است و می تواند با اتکا بر توان داخلی خود انواع ناوهای هواپیمابر و هلیکوپتربر را تولید کرده و به آب اندازد.

زمانی که در سال 1982 ایتالیا درگیر عملیات صلحبانی سازمان ملل در لبنان شد، نیروی دریایی این کشور متوجه شد که کشتی مناسبی برای تخلیه ی تفنگداران دریایی در ساحل دشمن در دست ندارد. این نیاز سبب شد تا ساخت کشتی های آبی-خاکی ،که بتوانند برای تخلیه ی مستقیم نیرو در ساحل بکار برده شوند، در دستور کار قرار بگیرد.

در نتیجه ی این نیاز ساخت 3 فروند کشتی هلیکوپتربر آبی-خاکی به شرکت کشتی سازی فیناچانتیری سفارش داده شد. این کشتی ها سان گیورگیو(سنت جورج)، سان مارکو و سان گویستو نام گرفته و به ترتیب در سالهای 1987، 1988 و1994 به خدمت این نیرو در آمده اند. سان گویستو دارای تجهیزات و تأسیسات آموزشی جهت آموزش درجه داران و افسران نیروی دریایی بوده و بیشتر به عنوان یک دانشگاه شناور بکاربرده می شود.

در طرح اولیه ی ناوهای کلاس سان گیورگیو نصب یک سطح شیب دار متحرک در سینه ی کشتی برای بارگیری و تخلیه ی نفرات و خودروها ،مانند تمام کشتی های آبی-خاکی متعارف، مد نظر قرار گرفت. البته این سطح شیب دار از همان ابتدای ساخت بر روی سان گویستو نصب نشد. بعدتر به خاطر نیازهای عملیاتی کشتی های سان گیورگیو و سان مارکو تحت یک برنامه ی بازسازی گسترده قرار گرفتند و در نتیجه سطح شیب دار تخلیه ی هر دو کشتی برداشته شد.

در طرح اولیه ی هلیکوپتربرهای کلاس سان گیورگیو، این ناوها مجهز به عرشه ی پرواز سرتاسری در تمام کشتی نبودند بلکه تنها دارای دو باند فرود در جلو و پشت جزیره ی ناو بودند. قسمت سینه ی کشتی توسط یک قبضه توپ 76 میلیمتری اتومرالا اشغال شده بود و سمت چپ جزیره دو آویزگاه جهت به آب انداختن قایقهای نجات نصب شده بود. پس از اتمام بازسازی هر دو کشتی، توپ اصلی واقع در سینه ی کشتی ها برداشته شد و باند فرود در تمام عرشه ی کشتی گسترده شد تا بتواند جوابگوی نشست و برخواست هلیکوپترهای سنگینی مانند شینوک یا مرلین باشد. قسمت چپ جزیره هم گسترده شد و 2 باند فرود کوچکتر جهت هلیکوپترهای سبکی مانند بل-212 یا ان.اچ-90 در آن فراهم شد. آویزگاه های قایقها نجات از روی عرشه ی پرواز حذف شدند و به زیر این دو باند فرود تغییر محل دادند. درنتیجه ی این تغییرات، عرشه ی پرواز این ناوها می تواند پرواز 4 فروند هلیکوپتر را به صورت همزمان پشتیبانی کند.

هلیکوپتر شینوک (یا نمونه ی دریاپایه ی آن با نام سی نایت) می تواند 17 سرباز را در خود جای دهد و تا 4500 کیلوگرم بار را به صورت آویخته حمل کند. شعاع عملیاتی هلیکوپتر سی نایت 300 کیلومتر می باشد. این هلیکوپتر دارای دریچه ی بزرگی در عقب است که می تواند برای تخلیه ی خودروهای سبک مورد استفاده قرار بگیرد. هلیکوپتر سی نایت را می توان به دو قبضه مسلسل 12.7 میلیمتری و یک قبضه مسلسل 7.62 میلیمتر مجهز کرد تا برای دفاع از خود یا پشتیبانی از سربازانی که در حال پیاده و سوار شدن به هلیکوپتر هستند بکارگرفته شوند.

هلیکوپتر اروپایی ئی-101 (ملقب به مرلین) می تواند 45 نفر سرباز را با تجهیزاتشان در خود جای دهد و یا 6تن بار را درون خود حمل کند و برد آن 1000 کیلومتر می باشد. مرلین را می توان به انواع اژدرها و موشکهای ضدکشتی مانند هارپون و یا اگزوسه مسلح کرد و از آن در نقش ضدزیردریایی و ضد سطحی استفاده کرد.



سان مارکو

در طرح ناو سان گویستو از همان ابتدا آویزگاه های حمل قایقهای نجات در کنار و زیر عرشه نصب شدند ولی توپ اصلی از سینه ی ناو حذف نشد. این کشتی تا به امروز به همین شکل باقیمانده است. سان گویستو 300 تن سنگین تر از خواهران خود می باشد. نصب تجهیزات فرماندهی و مخابراتی پیشرفته به همراه شبکه های کامپیوتری در این کشتی سبب شده تا بتوان آن را به عنوان یک گزینه ی مناسب برای سرفرماندهی یک ناوگان در عملیاتهای نظامی بین المللی در نظر گرفت.

San Giusto L9894.jpg

سان گویستو

این کشتی ها می توانند یک گردان تفنگدار دریایی را به همراه 30 دستگاه تانک متوسط یا 36 دستگاه زرهپوش در خود حمل کنند. عرشه ی تخلیه ی پشتی کشتی در آب شناور بوده و می تواند 2 فروند هاورکرافت یا لندینگ کرافت ،هر یک به ظرفیت 30 تن بار، را در خود جای دهد. علاوه بر اینها از 3 جایگاه قایق نجات در کنار عرشه ی اصلی نیز می توان برای پیاده کردن نیرو یا به آب انداختن قایقهای کوچک مسلح استفاده کرد. این تجهیزات به تفنگداران دریایی ایتالیا اجازه می دهند تا به حملات دور از افق دید دست بزند و ریسک نزدیک شدن کشتی هایش به ساحل و درگیر شدن با دفاع ساحلی دشمن را به حداقل برساند.