منوی اصلی
جنگها و تاریخ
  • شنبه 12 آبان 1397 09:00 ق.ظ نظرات ()


    در سال 1942، وزارت هوانوردی رایش، از شرکتهای هواپیماسازی آلمان در خواست کرد تا ابتکار عمل را برای به دست آوردن یک بمب افکن دوربرد ارائه دهند. درخواست برای طراحی یک بمب افکن دوربرد که بتواند از آلمان تا قاره آمریکا پرواز کند در اوایل جنگ و خیلی پیش از ورود آمریکا به جنگ داده شده بود. شرکت هواپیماسازی آرادو در اواخر سال 1943 شروع به طراحی جت بمب افکن بال پرواز به صورت مستقل نمود. تا پیش از آن دیگر شرکتهای هواپیماسازی همچون هاینکل،مسراشمیت،فوک ولف و یونکرس تنها بر روی طرحهای بمب افکنهای قاره پیمای موتور پیستونی که در مراحل مختلف طراحی و یا آزمایش نمونه های اولیه قرار داشتند قبل از درخواست جدید وزارت هوانوردی کار کرده بودند. آرادو همچنین یک نمونه ی کوچک برد کوتاه جت به نام AR-234 را نیز توسعه داد که در ژوئن 1943 نخستین پرواز خود را انجام داد.
    در اوایل 1944 از آرادو خواسته شد تا مطالعات طراحی برای یک بمب افکن جت دوربرد را تدوین و گردآوری کند. آرادو E555 ، به عنوان یک طرح در انواع مختلف در اواخر ژوئن 1943 توسعه پیدا کرد. E555 یک جت بمب افکن سریع،دوربرد و با قابلیت حمل 4 تن (4000 کیلوگرم) بمب بود که احتمالا E555 I  برجسته ترین نوع در میان بقیه بود. 6 موتور جت مدل BMW 018، طراحی بال پرنده ی زاویه ای با توپ-برجکهای دفاعی کنترل از راه دور. مدل سه موتوره ی VI طولانی ترین طول بال را به اندازه ی 28.4 متر دارا بود که می توانست با مخازن سوخت پر و اضافی 7500 کیلومتر پرواز کند.

     

    آخرین ویرایش: جمعه 11 آبان 1397 10:37 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • شنبه 9 تیر 1397 09:41 ق.ظ نظرات ()
    تصویر تخیلی از جت جنگنده هاینکل 162 که در انتهای جنگ جهانی دوم و در تعدادی اندک ساخته شد و تنها یک پیروزی به دست آورد.
    آخرین ویرایش: سه شنبه 5 تیر 1397 07:35 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • سه شنبه 17 مرداد 1396 06:45 ق.ظ نظرات ()

    مترجم: رضا کیانی موحد

    در طی جنگ جهانی دوم نیروی هوایی سلطنتی برای منحرف کردن جنگنده های شبانه ی لوفت وافه طرح جدیدی با نام عملیات کرونا ارائه کرد. بر اساس این طرح قرار شد تا از کسانی که زبان آلمانی را بدون اشکال صحبت می کردند خودشان را جای اپراتورهای رادار دفاع هوایی آلمان جا بزنند. اگر حیله ی بریتانیایی ها می گرفت آنها می توانستند جنگنده های شبانه ی آلمانی را بازگردند یا به جایی بفرستند تا بمب افکنهای خودشان بتوانند به راحتی اهدافشان را بمباران کنند. افرادی که قرار بود نقش نازیها را بازی کنند عمدتا از یهودیها و آلمانهایی بودند که به انگلستان فرار کرده بودند.

    این عملیات اولین بار در شب 22-23 اکتبر 1943 برای بمباران مناطق صنعتی کاسل اجرا شد که در نتیجه 90% شهر تخریب، 10 هزار نفر کشته و 150 هزار نفر آواره شدند.

    وقتی لوفت وافه به حیله ی بریتانیایی ها پی برد سعی کردند با جایگزین کردن اپراتورهای زن به جای مرد نقشه ی دشمن را خنثی کنند. بریتانیا هم سعی کرد تا از زنانی که زبان آلمانی می دانستند در این نقش استفاده کند.

    منبع

    https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Corona

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 12 مرداد 1396 10:47 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • پنجشنبه 11 آذر 1395 07:38 ق.ظ نظرات ()


    Henschel Hs 123 in flight.jpg

    رضا کیانی موحد

    هنگامی که جنگ جهانی دوم شروع شد هواپیماهای دوباله مدتها بود که منسوخ شده بودند. اما با وجود این، تعداد زیادی از این گونه هواپیماها در کشورهای مختلف خدمت می کردند. با شروع جنگ تعداد زیادی از هواپیماهای دوباله در عملیات رزمی بکارگرفته شدند و در بعضی موارد نشان دادند که نه تنها هواپیماهایی عاجز بلکه سلاح هایی رعب انگیز می باشند. در این سری مقالات به تعدادی از این هواپیماهای دوباله ،که در طی جنگ جهانی دوم، عملکرد بالایی داشته اند اشاره می کنیم.

    با به قدرت رسیدن هیتلر نیروی هوایی آلمان ،لوفت وافه، جانی دوباره گرفت. این نیرو در سال 1933 برای دراختیار گرفتن یک بمب افکن شیرجه رو مناقصه ای برگذار کرد که شرکت هنشل با طرح هنشل-123 برنده ی این مناقصه شد. در زمانی که نه سلاح های هوشمند امروزی وجود داشتند و نه دستگاه های نشانه روی مدرنی بر روی هواپیماها نصب بود بهترین راه برای بمباران دقیق اهداف این بود که خلبان به سمت هدف شیرجه برود و با رها کردن بمب در آخرین لحظه دماغه ی هواپیمایش را بالابکشد. اگر خلبان می توانست از چنگال دفاع ضدهوایی دشمن فرار کند با این روش می توانست با دقت بالایی هدف خود را مورد اصابت قرار بدهد. تقریبا تمامی کشورهای صاحب نام دنیا در زمینه ی هوانوردی چنین بمب افکنهایی را در اختیار داشتند و آنها را با نام "بمب افکنهای شیرجه رو" می شناختند.

    هنشل-123 یک هواپیمای دوباله تک سرنشینه بود. اولین پرواز آزمایشی آن در سال 1935 صورت گرفت. بال زیرین هنشل-123 کوچکتر از بال بالایی بود و چرخهای آن به زیر بال زیرین متصل شده بودند. بدنه ی هنشل-123 فلزی بود و موتور رادیال آن توسط یک پوشش فلزی پوشیده شده بود. با اینکه در طی آزمایشهای پروازی ثابت شد هنشل-123 می تواند خود را از یک شیرجه ی تقریبا عمودی بالا بکشد اما دو فروند از هواپیماها در طی آزمایش به خاطر ضعف سازه بالها از بین رفتند. در نمونه ی چهارم این اشکال برطرف شد و با ادامه ی آزمایشها سفارش تولید انبوه این هواپیما با موتور 880 اسب بخار بی.ام.و داده شد.

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 11 آذر 1395 09:35 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • دوشنبه 22 شهریور 1395 02:36 ب.ظ نظرات ()
    برای مطالعه بیشتر و بهتر درباره ی مبحث نبرد پرتوها بد نیست که فیلم آموزشی زیر را هم ببینید. این فیلم توسط انگلیسیها ساخته شده و خود آر.وی. جونز هم در بعضی قسمتهای آن به شرح رویارویی با لوفت وافه پرداخته است. فیلم آموزنده ای است برای دوست داران جنگ الکترونیک
    http://www.aparat.com/v/BEfpV
    آخرین ویرایش: یکشنبه 21 شهریور 1395 08:11 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • جمعه 28 خرداد 1395 03:06 ق.ظ نظرات ()



    نتیجه تصویری برای ‪PZL.37‬‏

    ماکت ساخته شده از پی.زی.ال-37 در اندازه ی اصلی

    شکست سریع و برق آسای ارتش لهستان در برابر تهاجم هیتلر این باور غلط را در بسیاری تقویت کرده که در آن دوران لهستان یک کشور عقب مانده بوده و ارتش قدرتمندی نداشته است. هرچند که شاید ارتش لهستان در برابر تاکتیکهای پیشرفته ی آلمانها حرفی برای گفتن نداشته اما این کشور در زمان خود دارای صنایع نظامی پیشرفته ای بوده است. از میان تولیدات نظامی لهستانی ها نگاهی می اندازیم به بمب افکن پی.زی.ال-37 که در زمان خود یک سلاح کارآمد به حساب می آمده است.

    توسعه

    پی.زی.ال-37 در میانه ی دهه ی 30 و در کارخانه ی پی.زی.ال توسط جرزی دابروسکی طراحی شد. اولین نمونه از این هواگرد دارای یک سکان عمودی بود و در 13 دسامبر 1936 پرواز کرد. نمونه ی دوم دارای دو سکان عمودی شد و پس از چند اصلاح دیگر برای ساخت آن موافقت شد. 10 هواپیمای اول در سال 1938 ساخته شده و پی.زی.ال-37 آ نام گرفتند. این نمونه دارای یک سکان عمودی بود. 19 هواگرد بعدی پ.زی.ال-37 آبیس نام گرفتند و 2 سکان عمودی داشتند. همه ی این هواپیماها از موتورهای رادیال پگاسوس ،که در لهستان و تحت لیسانس ساخته می شدند، بهره می گرفتند.

    نمونه ی اصلی این بمب افکن پی.زی.ال-37 بی نام گرفت و دارای 2 سکان عمودی و یک موتور پگاسوس قوی تر بود. ساخت آن در سال 1938 آغازشد. در طی این دوره 2 نمونه ی آزمایشی و 6 بمب افکن پی.زی.ال به دلیل نقص فنی سقوط کردند. پس از اصلاحاتی در بدنه پی.زی.ال-37 بی به یک هواپیمای مطمئن تبدیل شد. زمانی که هیتلر به لهستان حمله کرد این کشور دارای 92 فروند بمب افکن پی.زی.ال بود و 31 فروند دیگر نیز در دست ساخت بودند.

    قبل از آغاز شدن جنگ پی.زی.ال-37 بی یکی از پیشرفته ترین بمب افکنهای زمان خود بود. این بمب افکن می توانست به نسبت رقبایش ،مثلا بمب افکن ولینگتون، بمبهای بیشتری حمل کند. این بمب افکن از بمب افکنهای مشابه خود کوچکتر بود، سرعت بیشتری نسبت به آنها داشت و هدایت آن ساده تر بود. ارابه های فرود آن  اجازه ی نشست و برخاست از فرودگاه های ناآماده را به آن می دادند. مانند دیگر بمب افکنهای آن زمان سلاح دفاعی پی.زی.ال-37 عبارت بود از 3 قبضه مسلسل که البته برای دفاع از آن در برابر جنگنده های دشمن ضعیف بودند.

    نمایش این بمب افکن در نمایشگاه بلگراد و پاریس در سال 1938 بازار صادراتی خوبی برایش فراهم کرد. لهستانی ها نمونه ی صادراتی آن را با یک موتور قوی تر ارائه کردند که می توانست به سرعت 460 کیلومتر در ساعت برسد. یوگوسلاوی 20 فروند و بلغارستان 12 فروند از آن را سفارش دادند. رومانی 30 فروند خرید و قرار شد تا 10 فروند را تحت لیسانس تولید کند. ترکیه نیز قرار شد تا 25 فروند را تحت لیسانس تولیدکند و 12 فروند هم به یونان فروخته شد. اسپانیا امتیاز تولید 20 تا 50 فروند پی.زی.ال را در داخل کشور به دست آورد اما یکسال بعد قراردادش را لغو کرد. کشورهای دانمارک، استونی، فنلاند و ایران نیز برای خرید این بمب افکن پاپیش گذاشتند. آغاز جنگ جهانی دوم جلوی تولید این هواپیماها را گرفت. در این زمان شرکت پی.ال.زی بمب افکن بزرگتر و سریعتری به نام پی.ال.زی-48 را در دست ساخت داشت.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 26 خرداد 1395 09:43 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 3 1 2 3