جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

نقش زیردریایی ها در جنگ جهانی اول؛ قسمت اول

هنگامی که جنگ جهانی اول در روزهای ابتدایی آگوست سال 1914 آغاز شد، نیروی دریایی امپراطوری آلمان گسترش کشتی های بزرگش را آغاز نکرده بود. بنابراین ناوگان آبهای آزاد آنقدر قدرتمند نبود تا در مصافی قاطع به مصاف ناوگان بزرگ بریتانیا برود. نیروی دریایی سلطنتی نیز قادر نبود تا یک حمله ی قاطع به نیروی دریایی آلمان در آبهای آن کشور انجام دهد. در پی انسدادی که حاصل شده بود فرماندهان هر طرف در فکر این بودند که در محدوده ی دریای شمال با حیله و فریب حریف را به تله بیاندازند. بنابر این جنگ دریایی این دو قدرت با روشی کنجکاوانه، محتاطانه و غیر قابل پیش بینی به پیش می رفت. بین آن دو تنها یک نبرد بزرگ دریایی ،نبرد ژوتلند، روی داد که کوتاه و بی سرانجام بود.

در ابتدای جنگ هم آلمان و هم بریتانیا زیردریایی را در نقش یک سلاح تهاجمی بکار بردند. تاخت و تازهای اولیه ی آنها قابل ملاحظه است. زیردریایی های آلمانی 3 رزمناو سنگین و 2 رزمناو سبک بریتانیا را ، با بیش از 2000 نفر تلفات، غرق کردند. زیردریایی های بریتانیایی زیردریایی سبک هلا را غرق کردند. بنابراین هر دو طرف ناچار شدند تا به زیردریایی ها به عنوان یک تهدید جدید خطرناک نگاه کنند و بر اساس آن عکس العمل نشان بدهند. ناوگان بزرگ بریتانیا از پایگاه خود در اسکاپا فلو به آبهای شمال ایرلند رفت. ناوگان دریای آزاد آلمان عملیاتش را به آبهای ساحلی خود محدود کرد.

بریتانیا یک محاصره ی دریایی را بر علیه آلمان اعمال کرد با این هدف که از رسیدن مواد لازم برای ماشین جنگی آنها جلوگیری کند. حتی کشتی های بی طرفی که مواد غذایی به آلمان می بردند مورد حمله قرار می گرفتند، راهشان سد می شد یا بازگردانده می شدند. در تلافی، نیروی دریایی آلمان به زیردریایی هایش دستور داد تا کشتی های تجاری متفقین را مورد حمله قرار بدهند. در روز بیستم اکتبر 1914، یک زیردریایی آلمانی در آبهای ساحلی نروژ یک کشتی باری بریتانیایی را پس از بازرسی غرق کرد. یک هفته بعد زیردریایی دیگری که در کانال مانش عملیات می کرد بدون اخطار یک کشتی بخار فرانسوی را به اژدر بست که پر از سرباز بود. در حقیقت کشتی توسط 2400 نفر پناهنده ی بلژیکی ،که بسیاری از آنان زن و بچه بودند پر شده بود. خوشبختانه این کشتی غرق نشد.

این دو زیردریایی به کشتی های تجاری بی دفاعی حمله کردند که نجات بریتانیا وابسته به آنها بود. ممکن بود که جنگ با کشتی های تجاری ویرانگر باشد. بر این اساس، دولت بریتانیا این حملات را غیرقانونی،جنایت آمیز، دزدی دریایی و زشت اعلام کرد. دارندگان کشتی، تجار و شرکتهای بیمه با این شکایتهای هم نوا شدند.


ادامه مطلب

نبرد هوایی بریتانیا



 

این روزها سالگرد نبرد هوایی بریتانیاست که از 10 ژوییه تا 21 اکتبر سال 1940 به طول انجامید.
پس از تسخیر و شکست سریع فرانسه در برابر آلمانها در جنگ جهانی دوم, دولت بریتانیا درخواست ایجاد صلح و پایان درگیری با آلمان را رد کرده و دولت آلمان و رهبر آن هیتلر که شدیدا مشغول طراحی نقشه حمله به اتحاد جماهیر شوروی بودند را مجبور به حمله به جزایر بریتانیا برای پایان دادن به تهدید دولت بریتانیا و جنگ در غرب اروپا کردند. به همین دلیل نقشه ای برای پیاده سازی آبی-خاکی نیروها در جزایر بریتانیا مطرح شد. فرمانده نیروی دریایی آلمان با متذکر شدن قدرت بیشتر نیروی دریایی بریتانیا و وجود نیروی هوایی قوی آن، پیاده سازی نیروهای آلمانی را منجر به یک فاجعه می دانست. به همین دلیل هیتلر و فرماندان نظامی آلمان ابتدا تصمیم به حمله ی سنگین هوایی به بریتانیا برای نابودی نیروی هوایی آن و سپس نیروی دریایی آن گرفته و در نهایت با پیاده سازی نیروها دشمن را از بین ببرند. این نبرد از 10 ژوییه سال 1940 آغاز شده و در طول تابستان و پاییز آن سال ادامه یافت. بمب افکنهای 2 طرف برای بمباران یکدیگر آماده شدند. بمب افکنها یونکرس و هاینکل و اشتوکاهای آلمانی بار اصلی بمبارانها را بر دوش داشتند. اما نبرد اصلی بین جنگنده شکاری های دو طرف بود. جنگنده اصلی المانها BF-109 و Bf-110 ها بودند که در مقابل جنگنده های هاریکن و اسپیت فایرها به جنگ می رفتند.


آلمانها شروع به حمله به پایگاههای رادار یریتانیایی ها می کنند که تلقات سنگینی در حدود 30 بمب افکن داده و عقب می کشند و در مرحله بعد شروع به بمباران تاسیسات و زیربناها و فرودگاههای بریتانیا برای نابودی نیروی هوایی آن می کنند. اما در شب 24 اوت بمب افکنهای آلمانی اشتباهی به جای حومه لندن خود شهر لندن را بمباران می کنند. 2 روز بعد برلین بمباران می شود که این امر باعث ناراحتی شدید هیتلر شده و دستور به بمباران شهرهای بریتانیا می دهد. نبرد بسیار خونبار می شود. بمب افکنهای آلمانی با دهشتناکی شهرهای اصلی و مهم بریتانیا را مورد بمباران سنگین قرار دادند که نتیجه آن دهها هزار نفر کشته و مجروح برای بریتانیا بود. خاطرات و گزارشهای شاهدان عینی از وحشتناکی و ادامه دار بودن بمبارانها در شب و روز حکایت دارد.اما این عمل باعث شد تا در این مدت دیگر تمرکز بمبارانها بر روی تاسیسات هوایی و فرودگاهها نباشد و همین امر باعث تعمیرات در این مدت و رهایی نیروی هوایی بریتانیا از نابودی باشد. در تاریخ آمده است که اگر تنها چند روز دیگر بمباران فرودگاهها و نیروهی هوایی و رادارها به طول می انجامید کار بریتانیا تمام شده بود.

در نهایت دولت و فرماندهان آلمان تصمیم به توقف حملات گرفته و توجه خود را به سوی حمله به شرق می کنند.

این نبرد هوایی نزدیک به نصف توان لوفت وافه را از بین برد. شاید هر دو طرف می توانستند هواپیماها را جایگزین کنند ولی هزاران خدمه و خلبان هوایی خوب آموزش دیده و کار کشته در این نبرد جان خود را از دست دادند که جایگزینی آنها سالها به طول می انجامید.








کلامات قصار

زندانی جنگی کسی است که در کوشش خود برای کشتن تو ناموفق بوده است واز تو می خواهد اورا نکشی!- وینستون چرچیل

ادامه مطلب

نبرد ام دورمان

بخشی از جنگ مهدیون ( جنگ سودان )

زمان وقوع : 2 سپتامبر 1898

مکان وقوع : ، ام دورمان ، خارطوم ، سودان

نتیجه : پیروزی قاطع بریتانیایی – مصری

متخاصمین

پادشاهی متحد بریتانیا

مصر

مهدیون سودان

فرماندهان

سر هربرت کیچنر

عبدالله بن محمد تعائشی

استعداد

8200 نفر بریتانیایی

17600 نفر سرباز مصری و سودانی

52 هزار نفر جنگجو

تلفات

47 کشته

382 زخمی

10 هزار کشته

13 هزار زخمی

5 هزار اسیر

 


نقاشی از نبرد ام دورمان . سربازان بریتانیایی با یونیفورم های قرمز رنگ خود مشخص هستند

نبرد ام دورمان نبردی بود که طی آن ارتش تحت رهبری ژنرال بریتانیایی ، سر هربرت کیچنر ، قوای عبدالله تعائشی ، جانشین محمد احمد ، رهبر روحانی سودانی مدعی مهدویت را شکست داد . ام دورمان هم چنین  نمایش برتری نیروهای با دیسیپلین بالا و مجهز به تفنگ های مدرن ، مسلسل و توپخانه جدید بر نیروهای با حجم بزرگتر اما با سلاح قدیمی بود و سبب شد بریتانیا با اعتماد به نفس بیشتری سودان را دوباره تحت کنترل خود درآورد . با این حال ، نیروهای مهدیون تا سال 1899 و شکست قطعی در نبرد ام دیوایکرات به درگیری با قوای بریتانیا ادامه دادند .

ام دورمان امروزه ناحیه ای از شهر خارطوم در مرکز سودان به شمار می رود و جمعیتی در حدود 1.5 میلیون نفر دارد . روستای ام دورمان در سال 1884  از طرف مهدی خودخوانده ، محمد احمد ، به عنوان پایگاه اصلی عملیات های نظامی انتخاب شد . در سال 1885 و پس از فتح خرطوم توسط مهدی و سپس مرگ او در همان سال ، جانشین ( خلیفه ) او ، عبدالله بن محمد تعائشی ، ام دورمان را پایتخت دولت مهدیون اعلام کرد .

 

 

 

شرح نبرد

نبرد در کرری ، 11 کیلومتری شمال ام دورمان درگرفت . کیچنر فرماندهی یک نیروی متشکل از 8200 سرباز بریتانیایی و 17600 سرباز مصری و سودانی را بر عهده داشت . نیروهای کیچنر با آرایشی قوس مانند در اطراف دهکده اگیجا و در نزدیکی یکی از شعبه های رود نیل موضع گرفتند . یک واحد از قایق های توپدار بریتانیایی نیز همین جا مستقر بود تا از نیروهای خودی که در یک دشت پهناور که از چپ و راست توسط تپه ها احاطه شده بود ، مستقر شده بودند پشتیبانی کند . سواره نظام بریتانیایی و مصری نیز در جناحین پیاده ها قرار داشتند .

پیروان عبدالله که ( انصار ) یا ( درویش ) خوانده می شدند ، شماری در حدود 50 هزار تن داشتند که 3 هزار نفر از این میان سواره نظام بودند . این نیروها به 5 دسته تقسیم شده بودند . یک نیروی 8 هزار نفره به فرماندهی عثمان ازرق به طور مستقیم رودروی قوای کیچنر قرار گرفته بود . قوای عثمان به صورت یک قوس باریک اما با طول 1.6 کیلومتری در دشت موضع گرفته بود . سایر نیروهای مهدیون در فاصله دورتری مستقر شده بودند . عبدالله به همراه  17 هزار نفر از نیروهایش در تپه های سورغام  در جهت غرب و پشت سر قوای عثمان استقرار یافته بود . یک قوای 20 هزار نفره نیز تحت رهبری علی واد حلو و شیخ الدین نیز در جهت شمال غرب و پشت تپه های کرری موضع گرفته بود . آخرین دسته از نیروها نیز با استعداد 8 هزار نفر در شیب منتهی به جناح راست قوای عثمان ازرق قرار داشتند .


ادامه مطلب

آموزه ی زرهی قدرتهای جنگ جهانی دوم؛قسمت هفتم و آخر: بریتانیا

بریتانیا طلایه دار استفاده از تانک در جهان است. در فاصله بین دو جنگ جهانی، آنها در زمینه زرهی از دیگر کشورها عقب افتادند و تا پایان جنگ نتوانستند خود را به دیگران برسانند در تمامی دوران جنگ، آنها باشتاب مشغول طراحی انواع تانکهایی بودند که بدون آزمایشی اساسی از روی میز طراحی به خط تولید می رسیدند. در میدان نبرد ثابت شد که این طرح ها فاجعه ای بیش نیستند و طراحان ناچار می شدند که به سرعت به ساخت جانشینی برای آنها بپردازند. این تانکها نیز از روی میز طراحی مستقیما به خط تولید می رفتند و این چرخه معیوب بارها و باره تکرار شد و ادامه پیداکرد.

تا سال 1943 این عرض راه آهن بریتانیا بود که حداکثر عرض  تانکها را (3متر) تعیین می کرد. این عرض کم محدودیتی را بر روی قطر برجک و در نتیجه اندازه توپ نصب شده بر روی تانک اعمال می کرد و خود این محدودیت یکی از علتهای اصلی نقصان قدرت آتش تانکهای بریتانیایی در بیشتر دوران جنگ بود. درحالیکه آلمانها در سال 1942 مشغول آزمایش توپ بلند 75 میلیمتری بر روی پانزر-4 و توپ 88 میلیمتری بر روی تایگر بودند، بریتانیا تصمیم گرفت تا کالیبر توپهای نصب شده بر روی تانکهایش را از 40 میلیمتر به 57 میلیمتر افزایش دهد. جالب اینکه هر دو نمونه از شلیک گلوله های ضدنفر عاجز بودند!

از سال 1942 به بعد، آمریکا ارسال تانکهای ساخت خود را در تعداد زیاد به بریتانیا آغازکرد. توپ 75 میلیمتری نصب شده بر روی لی/گرانت و شرمن -که می توانست گلوله های ضدزره و ضدنفر را شلیک کند- برای بریتانیایی ها اعجاب آور بود. آنها از این توپ برای نسل بعدی تانکهایشان بهره بردند. آنها همچنین تانکهای آمریکایی را نیز بهسازی کردند. اگرچه بریتانیا در ساخت تانکهای بومی ضعیف بود اما توانست بهترین نمونه تانک شرمن با نام فایرفلای را عرضه کند.

درانتهای جنگ بود که بریتانیا توانست طلسم را بشکند و تانکهای خوبی مانند کامت و سنچریون تولید کند اما تولید آنها به قدری دیر صورت گرفت که این تانکها نتوانستند نقش فعالی در نبردها برعهده گیرند.

بعضی ارقام

بریتانیا در طی جنگ 25115 دستگاه تانک تولید کرد. این آمار از تولید آلمان (24000دستگاه) بیشتر است اما با تولید روسها (100000دستگاه) و آمریکایی ها (130000دستگاه) فاصله ای نجومی دارد. بیشترین تانکهای تولید شده در بریتانیا تانکهای ولنتاین (8275دستگاه) و چرچیل (5640دستگاه) بودند. آنها همچنین به عنوان کمک به متحد خود، 4260 دستگاه از تانکهای خود را در اختیار روسها گذاشتند. از سوی دیگر، بریتانیا بیش از 25000 دستگاه تانک و خودرو زرهی دیگر از آمریکا دریافت کرد. در ماه جوئن سال 1945 بریتانیا 2750 دستگاه تانک عملیاتی 4800 دستگاه تانک ذخیره در اروپا داشت. همزمان، صدها دستگاه تانک بریتانیایی در خاورمیانه و شرق دور بودند.

تانکها

درحالیکه تمامی دنیا تانکهایشان را بر اساس وزن رده بندی کرده بودند، بریتانیا تا پایان جنگ تانکهایش را بر اساس نقش و مأموریتشان رده بندی می کرد. در کنار تانکهای سبک، آنها دارای "تانکهای کروزر"( سریع و با زره نازک) و "تانکهای پیاده نظام" (کند و با زره ضخیم) بودند. بریتانیایی ها ورزش کریکت را ابداع کردند که قوانینش را تنها مردم خودشان و بعضی از کشورهای اقماری بریتانیا می فهمند. در زمینه رده بندی تانکها نیز بریتانیایی ها قوانینی چون قوانین کریکت وضع کردند. بیشتر تانکهای بریتانیایی 2 نام و حتی گاهی 3 نام داشتند. ممکن بود که یک تانک در طول زمان دچار تغییر شمار شود. تانک سبک مارک-8 زمانی که وارد خط تولید شد به تانک مارک-1 تغییر نام داد. پس از ژاپنی ها -که روش نامگذاری شان پیچیده ولی دستکم منطقی بود- بریتانیایی ها توانستند به قله نامگذاریهای پیچیده دست یابند. در اصل یک تانک دارای یک نام بر اساس تقدم تاریخی داشت که با حرف "آ" آغاز می شد. تانک چرچیل، آ-22 و تانک کریسیدر، آ-15 نام داشتند. پس از آن، یک سری عدد به تانک داده می شد که کلاس آن را نشان می داد. پس کروزر مارک-1 به نام آ-9 و کروزر مارک2- به نام آ-10 و کروز مارک-3 به نام آ-13 نشان داده شدند. همین قوانین درباره تانکهای سبک یا تانکهای پیاده نظام نیز اجرامی شد. ممکن بود که یک تانک دارای نام مستعار نیز باشد. تانک پیاده نظام مارک-4 یا آ-22 به نام چرچیل شناخته می شد. خود نامهای مستعار نیز ممکن بود که شماره دار شوند. تانک پیاده نظام مارک-4 با نامچرچیل-1 و تانک پیاده نظام مارک-4 با نام چرچیل-2 شناخته می شدند و ...

البته هر قانونی ممکن است که دارای استثنایی ها باشد. آ-13 همزمان به تانکهای کروزر مارک-3 و کروزر مارک-4 اطلاق می شد. تعجبی ندارد که جاسوسان آلمانی درباره کسب اطلاعات از تانکهای بریتانیا نتوانستند به موفقیتی دست یابند!

تانکهای سبک

کاهش بودجه بین دو جنگ جهانی و شرایط بریتانیا در مهاجرنشینها و مستعمراتش یک زمینه عالی برای تکثیر تانکهای سبک بود. شبه تانک کاردن-لوید مارک-1 نیای تمامی این تانکها بود. این تانک کوچک تنها یک مسلسل و 2 خدمه داشت. کاردن-لوید پاسخی بود بر عقیده ای که در آن زمان رواج داشت: "تانک کوچک و سریع بهتر از تانک سنگین می تواند از آتش دشمن فرارکند." به مدت 10 سال بریتانیایی ها به این بیراهه رفتند. بهسازی و سنگین کردن گاردن-لوید از مارک1 تا مارک-94 ادامه یافت.


یک تانک سبک بریتانیایی در سال 1940 و قبل از آنکه از نبردکنارگذاشته شود.

 

این تانکهای ارزان قیمت -که مناسب برای خدمت در مستعمرات بودند- با 850 تا 1000 دستگاه بیشترین تعداد را در زرادخانه قبل از جنگ بریتانیا تشکیل می دادند.

ضعف اصلی آنها در زمان حمله آلمان به فرانسه آشکار شد. زره نازک آنها تانکهای سبک را برای هرگونه مأمورت رزمی جز مأموریتهای شناسایی نامناسب کرده بود. تنها تعداد بسیار اندکی از تانکهای سبکی که در فرانسه به کارگرفته شدند توانستند به بریتانیا بازگردند. معدودی از آنها این فرصت دوباره را یافتند تا در آفریقا بجنگند اما جایگزین کردن آنها مأموریتهای شناسایی به وسیله خودروهای زرهپوش در نشان دهنده آن بود که تانک سبک دیگر جایی در خط مقدم جبهه ندارد.

داستان تانکهای سبک بریتانیایی کاملا به آخر نرسیده است. از سال 1941 به بعد، آمریکا ارسال تانکهای سبک ساخت خود را به بریتانیا آغازکرد که استوارت گل سرسبد آنها بود. آنها تا انتهای جنگ در واحدهای بریتانیایی حضور داشتند. از سوی دیگر بریتانیا تانک سبک تترارچ را به عنوان یک زرهپوش هوابرد بکارگرفت.


 

ادامه مطلب

 
  • تعداد صفحات :2
  • 1  
  • 2  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان