جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

سامورایی آهنین


Japanese Type 90 Tank - 1.jpg 

 

توسعه تانک ژاپنی تایپ90 از سال 1977 شروع شد و این  تانک در سال 1990 وارد خدمت شد. تایپ 90 توسط صنایع سنگین میتسوبیشی ساخته شده است و قرار است جانشین تمام تانکهای تایپ61 و قسمتی از تانکهای تایپ74 نیروی دفاعی ژاپن شود. هر عراده از این تانک برای مالیات دهنده های ژاپنی 790 میلیون ین -معادل 6600000 دلار- هزینه دارد. قیمت بالا تایپ90 را در میان گرانترین تانکهای مدرن جهان قرارداده است.

 

تاریخچه

پس از ساخت تایپ 74، فرماندهی عالی ارتش ژاپن در فکر طراحی یک تانک کاملا بومی بود که بتواند از پس تی72 های روسی برآید. پروژه تانک جدید در سال 1977 آغاز شد و آزمایش و اصلاح نمونه های آزمایشی تا سال 1989 به طول انجامید. تیم طراحی میتسوبیشی در این پروژه با طراحان لئوپارد2 آلمانی همکاری نزدیک داشتند. 1سال پس از آن، تایپ 90 رسما متولد شد. در سال 1998 مجله "میلیتاری اردونانس" این تانک را در جدول رده بندی بهترین تانکهای جهان، در رده سوم جدول قرارداد. تولید انبوه این تانک در سال 1992 شروع شد و رویهمرفته در حدود 600 عراده از این تانک ساخته شده است. این تانک نیز مانند دیگر تانکهای ساخت ژاپن بازار فروش خارجی ندارد.

زره

بدنه و شکل ظاهری تایپ90 شبیه لئوپارد2 می باشد. صرف نظر از شباهت ظاهری، تایپ90 از تمام تانکهای غربی کوچکتر می باشد.

زره این تانک مانند زره ام1آبرامز آمریکایی و چالنجر انگلیسی مرکب بوده و مقاومت زیادی در برابر پرتابه های ضدتانک دارد. این زره، در برابر گلوله توپ بدون خان 120 میلیمتری -که از جلو به آن اصابت کرده اند- امتحان خود را به خوبی پس داده است.


ادامه مطلب

تانکهای متوسط ژاپن در طی جنگ جهانی دوم؛قسمت دوم

 تایپ-1

تانك تایپ-1 قدم بعدی در بهینه سازی تانک تایپ-97 بود. سلاح اصلی تایپ-1 همان توپ 47میلیمتری بود که بر روی شینهوتو نصب شد و اگرچه سرعت دهانه بالایی داشت هنوز هم در برابر شرمنها عاجز بود. اندازه ی بزرگتر آن و صفحه ی آهنی صافی كه در جلوی بدنه نصب شده است آن را از شینهوتو متمایز می كند. تایپ-1 اولین تانک ژاپنی ها بود که به صورت استاندارد مجهز به بیسیم بود. موتور جدید میتسوبیشی توان 240 اسب بخار برای تایپ-1 فراهم می کرد.

طراحی تایپ-1 در سال 1941 تمام شد اما نیاز صنایع کشتی سازی ژاپن به فولاد تولید آن را تا سال 1943 عقب انداخت. در مجموع 170 دستگاه تانک تایپ-1 ساخت شد. تحلیل رفتن توان صنعتی ژاپن در انتهای جنگ تولید انبوه این تانك را ناكام گذاشت. این تانکها را به دفاع از سرزمین اصلی ژاپن اختصاص دادند که با تسلیم شدن ژاپن فرصت عرض اندام در میدان جنگ را نیافتند.

 

تایپ-1

تایپ-3

ارتش ژاپن در طول جنگ همچنان مبه دنبال یک رقیب مناسب برای شرمن های آمریکایی می گشت اما تا آمده شدن تانک جدید نیاز به یک راه حل موقف داشتند. در نتیجه، آنها دوباره به سراغ بهینه سازی تایپ-97 رفتند. تانك تایپ-3 توسعه ی یافته ی تایپ-97 با برجكی بزرگتر بود كه به یک قبضه توپ 75 میلیمتری ،الهام گرفته از یک توپ فرانسوی، مسلح شده بود. گلوله های ضدزره این توپ می توانستند با شلیک از فاصله ی 1000 متری در 65 میلیمتر فولاد نفوذ کنند.

این تانك تقریبا به خوبی شرمن ها بود اما تنها چند دستگاه از آن ساخته شد و در سال1944 وارد خدمت شد. آنها را تنها در ژاپن بكارگرفتند تا در برابر هجوم دشمن به خاك اصلی ژاپن مقاومت كند و در نتیجه آنها هم مانند تایپ-1 فرصت جنگیدن پیدا نکردند. تایپ-3 آخرین تانکی بود که ژاپنی ها تولید کردند که تا انتهای جنگ در خط تولید باقیمانده بود.

تایپ-3

تایپ-4

تایپ-4 آخرین تیر ترکش صنایع تانک سازی ژاپن بود و قرار بود که از پس شرمن بربیاید. توسعه ی تایپ-4 در سال1942 ،و بر اساس تایپ-97 و نصب یک توپ 57 میلیمتری، آغازشد. در جولای1943، روشن شد كه باید این توپ را كنار بگذارند و طراحی تانك را با یك توپ ضدهوایی 75 میلیمتری بلندتر از سر بگیرند. اولین نمونه تا قبل از 1944 ساخته نشد و در نهایت تنها 2 دستگاه از تایپ-4 ها تکمیل شدند. پروژه ی ساخت تایپ-4 از سطح آزمایش فراتر نرفت. همزمان با تایپ-4 طراحی یک نمونه ی بزرگتر با نام تایپ-5 نیز در دستور کار قرار داشت که تنها یک نمونه ی آزمایشی از آن ساخت شد. با ساخت تایپ-5 پرونده ی ساخت تانک بومی برای ارتش ژاپن در زمان جنگ جهانی دوم برای همیشه بسته شد.

تایپ-4

تانکهای متوسط ژاپن در طی جنگ جهانی دوم؛قسمت اول

 

با پایان جنگ جهانی اول ژاپن سعی کرد تا عنصر زرهی را به نیروی زمینی خود اضافه کند. اولین گام آنها در ساخت تجهیزات زرهی کپی کردن از روی تانکچه ی انگلیسی گاردن لوید بود. این تانکچه تایپ-94 نام گرفت. زرهپوشهای سبکی مانند تایپ-94 ،هرچند که سلاحی کوچک و زرهی اندک داشتند اما برای استفاده در شرق آسیا بسیار مناسب بودند. قدم بعدی ژاپنی ها ساخت یک تانک سنگین بومی بود. این تانک سنگین تایپ-87 نام گرفت ولی از بخت بد در زمانی ساخته شد که ژاپنی ها یک موتور بومی مناسب برای آن نداشتند. به همین دلیل پس از ساخت یک نمونه ی آزمایشی پروژه ی آن کنار گذاشته شد و طراحی تانکهای سبک تری در دستور کار قرار گرفت.

در سال 1931 ژاپنی ها تانک تایپ-89 را به صورت انبوه تولید کردند. تایپ-89 اولین تانک واقعی ژاپنی ها بود. پس از آن در سال 1938 تانک تایپ-97 وارد کارزار شد و به تانک استاندارد نیروی زمینی ژاپن تبدیل شد. بهینه سازی های زیادی بر روی تایپ-97 صورت گرفت تا بتواند به عنوان یک تانک مناسب با همآوردهای غربی و شرقی خود رویارویی کند. بهترین بهینه سازی بر روی تایپ-97، تانک تایپ-4 بود که آنقدر دیر وارد معرکه شد که دیگر بود و نبودش در جنگ اثری نداشت.

تایپ-94

تایپ-87

 

 

تایپ-89

هنگامی كه روشن شد ساخت یک تانك سنگین بومی در ژاپن امکان پذیر نیست، پروژه ی تایپ-89 کلید خورد. در حقیقت، تایپ-89 اولین تانكی است كه طراحی آن كاملا در ژاپن انجام شد هرچند که طراحی آن بر اساس تانك مارك سی انگلیسیها ،که ژاپن آنها را در سال 1927 خریده بود، صورت گرفت.

قرار شد تا بدنه ی تایپ-89 سبک تر از تایپ-87 ساخته شود و به همین دلیل به جای آهن از فولاد در ساخت آن استفاده شد. بدنه ی تایپ-89 كمی قدیمی و نسبت به برجك و توپ كوتاه نصب شده بر آن بزرگ به نظر می رسد. به علت قیمت بالای بنزین ژاپنی ها کار بر روی یک موتور دیزل را آغاز کردند و پس از تولید 113 دستگاه تایپ-89 با موتور بنزینی تعداد 291 دستگاه تایپ-89 را با موتور دیزلی تولید کردند. در حقیقت، تانک تایپ-89 اولین تانک تاریخ با پیشرانه ی دیزل است که به تولید انبوه رسید. تایپ-89 جدید بسیار شبیه مدل اصلی است اما جایگاه فرمانده آن بزرگتر بوده و دریچه خروج آن دو تكه است. در تولیدات اولیه از بدنه ی مدل اصلی استفاده شد ولی بعدا بدنه را دوباره طراحی كردند و مسلسل را در سمت چپ قرار دادند.

سلاح اصلی تایپ-89 یک قبضه توپ 57 میلیمتری ،برای حمایت از پیاده نظام، بود و 2 مسلسل 6.5 میلیمتری سلاح اصلی را پشتیبانی می کردند. توپ اصلی می توانست در یک زره به ضخامت 20 میلیمتر در فاصله ی 500 متری نفوذکند.

طراحی تایپ-89 در سال 1929 تمام شد و تولید انبوه آن در سال 1931 آغاز شد. تایپ-89 در زمان آغاز جنگ با چین (سال1932) آماده ی نبرد بود و برای اولین بار در نبرد با چینی ها به خدمت گرفته شد. ژاپنی ها اولین هنگهای زرهی مستقل خود را با این تانکها تشکیل دادند. هرچند که قبل از آغاز جنگ در اقیانوس آرام این تانك منسوخ شده بود اما ژاپنی های تا سال 1945 آن را در چین و آسیا بكارگرفتند.

تایپ-89

 

تایپ-97

تجربیات رزمی ارتش ژاپن در منچوری نشان داد که تایپ-89 کندتر از آن است که بتواند واحدهای پیاده موتوریزه را همراهی کند. طراحی یک تانک جدید برای پشتیبانی پیاده نظام در سال 1937 به ثمر نشست و اولین نمونه ها توسط کارخانه ی تانک سازی میتسوبیشی در توکیو ساخته شد. هرچند که تایپ-97 در ابتدا گران قیمت به نظر می رسید ولی با آغاز جنگ دوم با چین ساخت آن را در اولویت قرار دادند.

وزن این تانک به 14 تن می رسید و توسط یک موتور دیزل به توان 170 اسب بخار جابجا می شد. سلاح اصلی آن یک توپ 57 میلیمتری با سرعت دهانه ی پایین برای مقابله با پیاده نظام دشمن بود. دو قبضه مسلسل سلاح های ثانویه ی تایپ-97 را تشکیل می دادند. ضعف این توپ در نبرد با تانکهای روسی در طی زد و خوردهای مرزی ژاپن با روسها در مغولستان سبب شد تا یک توپ 47 میلیمتری با طول بیشتر و سرعت دهانه ی بالاتر برای تایپ-97 طراحی و ساخت شود. این نمونه ی جدید شینهوتو نامیده شد.

از سال 1942 به بعد تولید تایپ-97 متوقف شد و شینهوتو جای آن را در خط تولید گرفت. در حدود 300 دستگاه از تایپ-97 های استاندارد نیز با تعویض برجک تبدیل به شینهوتو شدند. تا سال 1943 ،که تولید شینهوتو متوقف شد، جمعا در حدود 2100 دستگاه تایپ-97 ساخت شد. از نظر تعداد، تایپ-97 رکورد دار تانکهای ژاپن در جنگ جهانی دوم می باشد. این تانك در تمام دوران جنگ تانك اصلی ژاپن ماند. اگرچه تایپ-97 برای جنگ با چین مناسب بود اما در برابر تانكهای روسی و غربی حرفی برای گفتن نداشت.

تایپ-97

 

شینهوتو

 

ادامه مطلب

دوباله ها در جنگ جهانی دوم؛ قسمت ششم و آخر


96siki-kankou.jpg

جین


قسمت ششم و آخر سلسله مقالات هواپیماهای دوباله در جنگ جهانی دوم را اختصاص می دهیم به هواپیمای اژدرافکن یوکوسوکا بی-4وای ، ملقب به جین. هواپیمای ناونشینی بود که آخرین هواپیمای دوباله ی نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیز به حساب می آید. البته این 6 هواپیما تنها هواپیماهای دوباله ای نبودند که در طول این جنگ بکارگرفته شدند. هر کشوری که در جنگ بود تعداد زیادی هواپیمای دوباله داشت که از آنها استفاده می کرد اما معروف ترین و مهمترین هواپیماهای دوباله ی جنگ جهانی دوم هواپیماهایی بودند که خدمت خوانندگان عزیز جنگ افزار معرفی شدند.

 

طراحی

در سال 1932 نیروی دریایی سلطنتی ژاپن نیاز به یک هواپیمای هجومی ناونشین را به  مناقصه گذاشت. شرکتهای هواپیماسازی آچی، میتسوبیشی، ناکاجیما هر کدام نمونه ای برای شرکت در این رقابت ساختند اما هیچ کدام از این هواپیماها نتوانستند مقامات نیروی دریایی را راضی کنند. در سال 1934 رقابت جدیدی برگذار شد تا هواپیمای بهتری برای جایگزینی یوکوسوکا بی-3وای طراحی شود.

هواپیمای جین توسط سانائه کاواساکی طراحی شد. نیروی دریایی به دنبال یک هواپیمای دوباله ی موقتی می گشت که توانایی های هواپیمای اژدرافکن یک بالیه ی میتسوبیشی آ-5 ام را داشته باشد. نتیجه هواپیمای دوباله ای با چرخهای ثابت و اسکلت تمام فلزی با پوشش فلز یا پارچه بود. این هواپیما بعدتر بی-4وای1 نام گرفت و متفقین نام مستعار جین را بر آن نهادند. برای توسعه ی سریعتر کار، بالهای هواپیمای کاوانیشی ئی-7کا بر روی جین نصب شدند. جین اولین هواپیمای هجومی نیروی دریایی بود که از موتور خنک شونده با هوا استفاده می کرد. موتور رادیال ناکاجیما ،که بر روی آن نصب شد، عملکرد بهتری نسبت به رقبا داشت.

ادامه مطلب

آماده برای کارزار، کامیکازه

چند عکسی از جنگ جهانی دوم و صحنه ی اقیانوس آرام ببینیم.

خلبان ژاپنی برای عملیات انتحاری آماده می شود.

ادامه مطلب

 
  • تعداد صفحات :4
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان