چهارشنبه 16 اردیبهشت 1394 05:42 ب.ظ نظرات ()

زوال قدرت مسلمانان و شکست آنان

سقوط خلافت

قرن نهم میلادی شاهد بازگشت بربرها به شمال آفریقا در نتیجه شورش های آنان بود . در این دوره حکام شهرهای دور از پایتخت در اندیشه استقلال بودند . در سال 929 عبدالرحمان سوم ، امیر کوردوبا  و رهبر حکومت اموی آندلس خود را خلیفه خواند و استقلال خود از خلافت عباسی بغداد را اعلام کرد . عبدالرحمان قدرت مذهبی ، نظامی و سیاسی را قبضه کرد و ارتش و دیوان سالاری خاصی ایجاد کرد .


  نبرد پوییگ در منطقه ال پوییگ دسانتا ماریا


 عبدالرحمان پس از تحکیم قدرتش در آندلس سعی کرد قلمروهای مسیحی ایبری را فتح کند . با حملات عبدالرحمان مرز قلمرو مسیحی به کانتابریا عقب نشست .

نوه عبدالرحمان بعدها به بازیچه دست وزیر اعظمش ، المنصور تبدیل شد . المنصور با  غارت بورگوس ، لئون ، پامپلونا ، بارسلونا و سانتیاگو دکامپوستلا  پیش از مرگش سبب وحشت مسیحیان بود .

در دوره بین مرگ المنصور در 1002  و 1035 میلادی آندلس شاهد جنگ های داخلی فراوانی بود که به ظهور قلمروهای موسوم به ( طایفه ) انجامید . این قلمروهای کوچک تحت فرمان حکام شهرها بودند .

دوره طایفه شاهد تضعیف مسلمانان شبه جزیره و ناتوانی آنان در برابر مسیحیان شمال بود . اوج این  ناتوانی در تسخیر تولدو توسط آلفونسوی ششم در سال 1085 ظاهر شد . حاکمان طایفه ای در هراس از محاصره شدن توسط مسیحیان ناامیدانه از  یوسف بن تاشفین ، رییس قبیله بربر و رهبر جنبش مرابطون کمک خواستند .