استحکامات نظامی در روم باستان

 

PLEASE PURCHASE PERSONAL LICENSE

زمانی که انسان بیابانگرد به یکجانشینی روی آورد دفاع در برابر اقوام مهاجم به یکی از دغدغه های اصلی وی بدل شد. اقوامی که هنوز به صورت کوچ نشین و بیابانگرد زندگی می کردند به دلیل شرایط خاص زندگی خود از رفتاری خشونت آمیز برخوردار بودند. زمانی که این اقوام به روستاها و شهرها حمله می کردند می توانستند به سادگی روستاییان و شهرنشینان را از پای درآورند چرا که یکجانشینی سبب می شد که روستاییان و شهرنشینان (نسبت به کوچ نشینان) از ملایمت بیشتری برخوردار باشند و خشونت لازم را برای دفع دشمن نداشته باشند. به همین دلیل یکجانشینان همواره در راه به دست آوردن وسایل دفاعی بودند که از هجوم اقوام وحشی جلوگیری کنند.

یکی از ابزارهای مهم دفاعی جوامع شهرنشین دیوارهای دفاعی و قلعه ها بوده است. حصاری که گرداگرد یک شهر (یا روستا) کشیده می شد جلوی تهاجم مهاجمین را به داخل شهر می گرفت. برای رفت و آمد مردم شهر در روزهای عادی دروازه بزرگی در یک یا چند دیوار تعبیه می شد که در زمان حمله دشمن این دروازه ها بسته می شد. مدافعین درون شهر می توانستند از بالای حصار یا از درون برج و باروهایی که در حصار شهر تعبیه می شد حملات دشمن را پاسخ دهند. گاهی برای ایمنی بیشتر  یک خندق پر از آب هم به گرد حصار شهر کشیده می شد.

رمی ها در ساخت چنین استحکاماتی استاد بودند. البته رم باستان در ابتدای شکل گیری خود نیازی به کشیدن حصار به دور شهرهایش احساس نمی کرده چراکه نیروی رزمی خود را برای دفاع از خود کافی می دانسته است. اما با گسترش درگیری ها و جنگها، رمی ها نیز به ساختن حصار در اطراف شهرهایشان و ساخت قلعه ها مبادرت کردند؛ قلعه هایی که بسیاری از آنها تا به امروز به صورت ویران و نیمه ویران در نقاط مختلف اروپا، آسیا و آفریقا باقی مانده اند.

رمی ها در زمینه مهندسی رزمی ید طولایی داشتند. آنها به همراه سپاهیان رزمی خود گروه بزرگی از مهندسین را همراه می کردند که وظیفه ساخت پل، اردوگاه، تجهیزات قلعه شکن، انواع منجنیق ها، کندن خندق و … را داشته اند. آنها حتی می توانستند در هنگام هجوم دشمن نیز به کارشان بپردازند.

معمولا هر لژیون (لشکر) رمی به همراه خود گاری هایی داشتند که الوارهای چوبی و ملزومات مورد نیاز برای ساخت یک دیواره چوبی موقت را در خود حمل می کردند. زمانی که لژیون پس از طی مسافتی تصمیم به استراحت می گرفت افسران مهندسی-رزمی رمی (architecti ) از این ابزار و چوبها اردوگاه موقتی درست می کردند که صبح فردا به هنگام عزیمت لژیون برچیده می شد. البته مهندسین-رزمی بیشتر بر کار نظارت می کردند و تمام افراد لژیون وظیفه داشتند تا در برپاکردن اردوگاه شبانه مشارکت داشته باشند.

لژیونرها در این اردوگاه موقت شب را درون چادرهای خود می گذراندند. چادر فرمانده لژیون در مرکز اردوگاه نصب می شد و نقش مقر فرماندهی را داشت. علوفه و ملزومات لژیون در کنار چادر فرماندهی قرار می گرفتند. واحدهای زبده تر نزدیک دیوارهای اردوگاه و واحدهای کم تجربه تر در مرکز اردوگاه قرار می گرفتند.

PLEASE PURCHASE PERSONAL LICENSE

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *