موشک کروز کا.اچ-10، نمونه ی روسی موشک وی-1

هجده ماه پس از اولین حمله ی موشکی با موشکهای وی-1 به لندن، نظر فرماندهان برجسته ی کمیساریای مردمی صنعت هوانوردی اتحاد جماهیر شوروی[1] (و احتمالاً رهبران نظامی آنها) نسبت به سلاح های هدایت شونده 180 درجه تغییر کرد. پیش نویس بخشنامه ای توسط کمیته دفاع دولتی[2] آماده شد که دستور تأسیس دفتر طراحی او.کا.بی-100را در کارخانه ی شماره ی 23 لنینگراد می داد. این شرکت جدید وظیفه ی توسعه و ساخت اژدرها و بمبهای هدایت شونده با رادیو را داشت. تقریباً در همان زمان، کار توسعه ی نمونه ی بومی بمب وزوزوی آلمانها (موشک وی-1) به موسسه ی مرکزی موتورهای هوایی[3] واگذار شد.

کار بر روی موتورهای پالس جت در مرکز موتورهای هوایی از سال 1942 و تحت هدایت ولادیمیر نیکولایویچ چلومی آغاز شده بود. ساخت و آزمایش اولین پالس جت شوروی دو سال به طول انجامید. توسعه ی موشک بالدار چلومی با پیشرانه ی پالس جت دی-3 و نام 10کا.اچ در اواخر تابستان 1944 به پایان رسید. در 19 سپتامبر همان سال چلومی سرطراح و مدیر کارخانه ی شماره 51 شد.

توسعه ی موشک 10کا.اچ با تحویل نمونه های ناقص یا لاشه ی “بمب وزوزو” از طرف بریتانیایی ها و لهستانی ها سرعت گرفت. با این حال، 10کا.اچ در حالی که شباهت زیادی به وی-1 داشت، کپی کاری صرف نبود. به عنوان مثال، برای سرعت بخشیدن به طراح طراحان از خلبان خودکار آ.پی-4 باقیمانده از دیگر هواپیماهای استفاده را کردند. در اوایل سال 1945 اولین نمونه ی 10کا.اچ تکمیل شد و موتور دی-3 آزمایشهای رسمی استاتیک خود را پشت سر گذاشت. اولین موشک در روز 5 فوریه 1945 خط مونتاژ را ترک کرد. هفده موشك از نوزده موشك توليد شده توسط كارخانه ی شماره 51 براي انجام آزمايشات پروازي مناسب تشخیص داده شدند و دو موشك ديگر به عنوان الگو در كارخانه باقی ماندند.

سه فروند بمب افکن پی.ئی-8 و دو فروند بمب افکن یر-2 به قفسه هایی جهت حمل و پرتاب موشک کا.اچ-10 مجهز شدند. در ابتدا یر-2، چون کوچکتر و ارزان تر بود، برای تست موشک در نظر گرفته شد؛ اما موتورهای آن در دمای بالای آسیای میانه از کار افتادند. از آن به بعد تنها از پی.ئی-8ها در آزمایشها استفاده شد و بمب افکن یر-2 باقیمانده فقط در مناطق سردتر یا حوالی مسکو به کار گرفته شد.

در پایان سال 1944 توسعه موتور پالس جت دی-3، که قرار بود 10کا.اچ را به آسمان ببرد، در مرحله ی ساخت نمونه ی اولیه بود و در نتیجه اولین نمونه های 10کا.اچ در 5 فوریه 1945 آماده شدند. از آنجایی که برای آزمایش پرتاب موشک تخته پرش ساخته نشده بود، اولین آزمایش پرتاب هوایی بود. پرتاب از یک فروند بمب افکن سنگین پی.ئی-8 و در 20 مارس 1945، در نزدیکی تاشکند انجام شد. تا 25 ژوئیه 1945، 66 تیر موشک پرتاب شد که 44 مورد از آنها با خلبان خودکار هدایت شدند، 22 مورد به برد تعیین شده رسیدند و 20 مورد نیز در مسیر تعیین شده حرکت کردند. مجموعه ای از 10کا.اچ ها با استفاده از بالهای چوبی بهینه سازی شدند و 73 پرتاب هوایی دیگر نیز در دسامبر 1948 انجام شد. یک نمونه ی زمین پرتاب به نام 10کا.اچ.ان نیز در سال 1948 آزمایش شد که برای بلند شدن از یک موشک موتور راکتی کمکی و تخته پرش استفاده می کرد.

هدف از اولین آزمایشها تعیین امکان پرتاب موشکها از هواپیمای در حال پرواز و روشن شدن موتور آن در حدود 100 متری زیر هواپیما بود، اما تنها 6 موشک از 22 موشک موتورشان به درستی روشن شد. سری دوم آزمایشات مربوط به تصحیح اشکالات موشک ها بود که به موفقیت 12 پرتاب از 22 پرتاب منجر شد. آزمایشات نهایی برای تعیین دقت موشکها (6 مورد از 18 موشک پرتاب شده به هدف اصابت کردند) و اثربخشی (از 4 موشک، 3 موشک با موفقیت منفجر شدند) انجام شد.

در بهار سال 1945 کارخانه ی شماره 125 با سایر کارخانه ها متحد شدند تا تولید 10کا.اچ را مطابق با اسناد فنی ارائه شده توسط چلومی آغاز کنند. در مجموع تا قبل از پایان جنگ 300 تیر موشک ساخته شد و سپس خط تولید آن متوقف شد.

در همین حال ، دفتر طراحی چلومی سه مدل پالس جت قوی تر بر اساس موتور دی-3 ارائه داد. اینها عبارت بودند از موتور دی-5 با 420-440 کیلوگرم کشش، موتور دی-6 با600 کیلوگرم کشش و موتور دی-7 با 900 کیلوگرم کشش. موتور دی-5 قبلا توسط چلومی برای نصب بر روی موشک بالدار 14کا.اچ انتخاب شده بود. نیروی بیشتر موتور و بدنه ی آیرودینامیکی تر سبب شد تا انتظار برود که سرعت این موشک 130-150 کیلومتر در ساعت بیشتر از موشک 10کا.اچ برسد. وزن بیشتر موتور جدید با کاهش وزن به دلیل تغییر در طراحی بالها جبران شد.

دفتر طراحی چلورنی در سال 1946 بیست تیر موشک 14کا.اچ تولید کرد. 10 مورد از آنها آزمایشهای پروازی را بین 1 تا 29 ژوئیه 1948 انجام دادند. یک فروند بمب افکن پی.ئی-8 به عنوان سکوی پرتاب استفاده شد. شش تیر از این موشک ها دارای بالهای مستطیلی استاندارد بودند، در حالی که چهار تیر دیگر بالهای تقویت شده با شکل ذوزنقه ای داشتند. در هر دو نمونه، بالها از جنس چوب بودند. آزمایشها نشان دادند که 14کا.اچ با مشخصات خواسته شده مطابقت دارد. نسخه ی بال ذوزنقه ای در یک مسیر 100 کیلومتری به سرعت 825 کیلومتر در ساعت ،یا حتی بیشتر رسید، و از ده درصد سرعت مورد نظر فراتر رفت. از سوی دیگر، بالهای چوبی به اندازه کافی قوی نبودند. چندین بار بالها در طی پرواز شکستند و معلوم شد که قبل از اینکه موشک وارد خدمت شود باید ساختار بالش تقویت شود.

سکوی پرتاب سوار شده بر روی شاسی زرهی

موتور دی-6 آزمایشهای رسمی خود را در اکتبر 1946 با نتایج خوبی پشت سر گذاشت. دو ماه بعد، 110 کیلوگرم کشش بیش از میزان رانش مشخص شده تولید کرد. این امر به کارخانه ی شماره 51 اجازه داد تا یک نوع موشک بال دار با وزن 7000 کیلوگرم با دو دستگاه موتور دی-6 را در سال 1946 توسعه دهد.

در سال 1945، دفتر طراحی چلومی پروژه ی توسعه ی موشک بالدار 16کا.اچ را تکمیل کرد. در ابتدا این موشک ترکیبی بود از بدنه ی موشک 10کا.اچ و موتور دی-6. با این وجود، پروژه به طور قابل توجهی مورد بازبینی قرار گرفت تا دو موتور دی-3 بر روی پایلونهای بیرونی موشک نصب شوند. بمب افکن توپولوف-2 به سکوی پرتاب انتخاب شد.

در اوایل سال 1947، کارخانه ی شماره 51 موظف شد تا مجموعه ی کاملی از موشک های بالدار را توسعه دهد: موشک 16کا.اچ هواپرتاب؛ موشک 15کا.اچ و 17کا.اچ برای نیروی دریایی و دست آخر موشک 18کا.اچ. اما خیلی زود دولت مجبور شد اشتهای خود را کم کند و سفارشهایش را به نمونه ی تجدید نظر شده ی 16کا.اچ.آ و پهپاد هدف 10کا.اچ.ام محدود کند.

نمونه ها

10کا.اچ

نمونه ی اولیه تولید شده شبیه به وی-1 به همراه موتور دی-3.

10کا.اچ ایژدلی 30

نمونه ی بهسازی شده با بالهای چوبی

10کا.اچ.ان

یک نمونه ی زمین پرتاب با استفاده از موشک های کمکی.

14کا.اچ

بهسازی بیشتر با بالهای بازنگری شده در پیکربندی و مواد سازنده به همراه موتور دی-5.

14کا.اچ کا-1

کا.اچ-14 بزرگتر با موتور دی-6.

15کا.اچ

نمونه ی دریاپایه.

16کا.اچ

نمونه ی آزمایشی با استفاده از بدنه ی 10کا.اچ و موتور دی-6 که بعداً با دو دستگاه موتور دی-3 عوض شدند.

17کا.اچ

نمونه ی دیگر دریاپایه.

18کا.اچ

توسعه ی بیشتر 10کا.اچ.

بمب گلایدر

یک نمونه بمب گلایدر بدون پیشرانه نیز از موشک 10کا.اچ مشتق شد که دارای یک دم دوقلو شبیه به 10کا.اچ، علاوه بر یک باله ی مرکزی بود.


[1] NKAP

[2] GKO

[3] TslAM

یک دیدگاه برای “موشک کروز کا.اچ-10، نمونه ی روسی موشک وی-1”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.